Anata - The Conductor's Departure (2006)

Anata is zo te zien niet echt bekend op MusicMeter, wat eigenlijk erg jammer is, want deze band behoort tot de toppers in de Technische Death Metal scene, voor mij dan. Die bands kun je in 2 groepen verdelen: Bands die niks anders doen dan gestoorde riffs en compleet geen songstructuur hebben of bands die ook gestoorde riffs spelen, maar wel structuur en melodie hebben. Anata hoort duidelijk bij de tweede groep.

Want dit is een van de beste Death Metal-albums ooit gemaakt! Een avontuurlijk album wat niet voor iedereen is. Een ding wat je gelijk zal opvallen is het aparte gitaarspel van de gitaristen, verwacht niet heel de tijd geshred, maar meer hele aparte melodieen die bij elkaar komen en erg goed samen klinken, erg interessant, iets wat ik nog geen ene Death Metal-band heb horen doen. De bas is ook geweldig, jazzy en krijgt veel ruimte en volgt de gitaarlijnen compleet niet, maar toch wordt het geen brij. De drums zijn heerlijk strak en de zang is gewoon goed, maar dat is niet het belangrijkste van dit album.

Hier hou ik nou van, bands die niet de platgetreden paden op gaan, maar iets nieuws doen! De productie is geweldig, niet klinisch, waar flink wat bands in dit genre last van hebben. Dit album boeit 53 minuten lang, dit moeten echt meer mensen kennen. 5 sterren voor dit meesterlijke album wat ik nog steeds niet origineel heb omdat ik hem bijna nergens kan vinden, maar ik blijf zoeken!

Ik ben niet heel enthousiast. Af en toe hoor ik een aardig melodieus riffje, soms lekker progressief, maar het meeste glijdt langs me heen.

Technische Death Metal, ai, Anata, Egyptische godin van de oorlog, rrr, bassist Henrik Drake is doctor in de geologie, proficiat! Waar Metal Archives al niet goed voor is. Ik moet zeggen dat dit, hun vierde album, een zware dobber is geworden.

Dit is geen voer voor de traditioneel ingestelde metalhead – sic en snik – die houdt van een krachtige zanger, melodieus heavy gitaarwerk en memorabele hooks en liederen. 53 minuten dat gebrul en dat ADHD-drumwerk ook al niet. Aan de muziek kan ik met de tijd wennen, aan de “zang” niet. De nummers die me het meest aanspreken, zijn dan ook de nummers waarvan de zeer onderlegde heren “samenspelen”: Complete Demise en Better Grieved Than Fooled. Children’s Laughter is een heel welgekomen instrumentaal rustpunt. Andere songs zijn moeilijker te verteren omdat ze juist naast elkaar lijken te spelen en daar houd ik niet zo van. Memorabele stukken, ja dat wel, memorabele songs daarentegen?

Na een klein uurtje van dattum ben ik murw gebeukt, voor de ene een zegen, voor mij niet. Even bekomen in de gezonde berglucht van Wallis in Zwitserland en het gezang van de lokale vogeltjes…

Anata maakt technische death metal, maar doet dat niet op de meest brute manier. De band weet juist perfect prachtige melodieën in de muziek te verwerken. Het openingsnummer laat dat al horen met het prachtige gitaar lijntje in het nummer. Heerlijk catchy. Daarnaast is dit een beetje het mankement van de band, want het knalt nergens echt gigantisch, Maar ik kan zeker genieten van dit soort death metal. Leuk album!

Technische death metal zonder koekjesmonsterbrul. Helaas is de hier gebruikte grunt dan weer erg eentonig. Als ik het een fijn stemgeluid had gevonden, was dat geen probleem geweest. Hier gaat het echter toch vervelen na een tijdje.
Wat ik wel erg goed vind aan dit album, is de manier waarop de gitaarlijnen om elkaar heendraaien. Iets wat ik nog niet vaak gehoord heb, en een mooie afwisseling met het eindeloos herhalen van riffs zoals in metal gebruikelijk is. Daar staat dan weer tegenover (zoals ook door Sir Spamalot hierboven genoemd) dat het vooral momenten zijn die echt indruk maken, terwijl de nummers als geheel niet noodzakelijkerwijs sterk zijn.
Sterker nog, als geheel vind ik het behoorlijk inspannend om dit album helemaal uit te luisteren. Een paar nummers gaan nog, maar daarna wordt het toch een aanslag op mijn oren en concentratievermogen.

The Conductor's Departure heeft zo z'n momenten, maar over de gehele linie kan het mijn aandacht toch niet vasthouden.

3,0*