Donnie Fritts - Oh My Goodness (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Donnie Fritts - Oh My Goodness - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Donnie Fritts debuteerde ruim 40 jaar geleden, maar heel productief is hij de afgelopen decennia als solomuzikant niet geweest.

Volgens Allmusic.com bracht de Amerikaan platen uit in 1974 en 1997 en eerder dit jaar werd hier een derde plaat aan toegevoegd.

Oh My Goodness werd geproduceerd door John Paul White (ex-Civil Wars) en kent gastbijdragen van onder andere Brittany Howard, Ben Tanner, Jason Isbell, Amanda Shires, John Prine, Spooner Oldham, The Secret Sisters en Dylan LeBlanc.

De belangrijkste man op Oh My Goodness is echter Donnie Fritts zelf, want dankzij zijn rauwe en doorleefde vocalen is het een plaat die je onmiddellijk bij de strot grijpt.

John Paul White was bij Civil Wars niet vies van een volle en overdadige productie, maar de plaat van Donnie Fritts heeft hij voorzien van een prachtig stemmige productie. Het is een productie waarin de stem van de Amerikaan centraal staat, waarin strijkers zorgen voor een wat desolate sfeer, maar waarin ook volop ruimte is voor rauwe en traditionele folk, country en blues.

Donnie Fritts heeft als solomuzikant misschien geen heel indrukwekkend CV, maar hij was in de jaren 60 al actief als songwriter in de Muscle Shoals studio in Alabama en weet daarom precies hoe een goede song in elkaar steekt.

De songs op Oh My Goodness ademen de sfeer van het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Het zijn rauwe en broeierige songs die wel wat doen denken aan die van John Hiatt, maar de wijze waarop Donnie Fritts zingt doet ook wel wat denken aan de scherpe voordracht van Randy Newman.

Oh My Goodness is een plaat die makkelijk indruk maakt, maar de songs op de plaat werden mij pas echt dierbaar toen ik de plaat wat vaker had gehoord. Donnie Fritts heeft een rootsplaat zonder opsmuk maar vol emotie gemaakt. Het is een plaat die 40 jaar oud had kunnen zijn, maar ook in het heden overloopt van zeggingskracht en urgentie.

Het leverde Donnie Fritts een eervolle vermelding in een aantal jaarlijstjes op, maar in veel te veel platenkasten of playlists ontbreekt deze bescheiden parel nog. Zonde. Erwin Zijleman

Donnie Fritts is een oudgediende die altijd zijn tijd neemt om zijn platen te maken en uit te brengen. De meesten zullen hem kennen van zijn combinatie van country en soulmuziek. Anderzijds zou hem kunnen kennen van de bescheiden hit We Had it All, of juist zijn werk met bekende namen als Candi Staton, Dan Penn, Eddie Hinton en Tony Joe White. De essentie zal in ieder geval duidelijk zijn en dat is dat de beste man sinds de jaren ’70 zijn sporen duidelijk verdiend heeft. En nu dus weer tijd voor wat nieuw werk van zijn hand, oh my.

We worden inderdaad wat ouder met z’n allen en dat is ook terug te horen in de stem van Fritts. In het mengen van stijlen dan weer duidelijk niet. Opener Erroll Flynn laat weer de bekende saus van blues, roots en een beetje country horen. Gebracht met het gevoel van de soul. If It’s Really Got to Be This Way volgt het idee van de opener moeiteloos en haakt daar prima op in.
Memphis Woman and Chicken, waarschijnlijk de twee zaken waar Fritts het meest van houdt, valt vooral op door de goede groove die het nummer heeft. Om dan even een volledige stap de country in te zetten met The Oldest Baby in the World. Een nummer met een stemmig einde.
In Tuscaloosa 1962, bringing back sweet memories, zit weer wat meer groove. Dit komt toch wel mede door de piano. Om zich dan van een meer gevoelige kant te laten horen via Them Old Love Songs. De titel verklapt het eigenlijk al een beetje. De gevoeligheid laat hij duidelijk niet los met het ook wat meer speelse Foolish Heart. Om dan die gevoeligheid door te laten ontwikkelen in een trieste variant. Dat horen we op Lay It Down. Een klein en qua sfeer wat triester liedje. Wel echt een liedje.
Dan is Good as New duidelijk een stuk hoopvoller en vrolijker van karakter. Het contrast is groot en mooi uitgewerkt. Een kleine tegenvaller is het daarna ook om Temporarely Forever Mine te horen. Een nummer dat is maar beschrijf als de gemene deler.
Opvallend is Choo Choo Train. Het meest poppy nummer van het album. Heeft ook iets aanstekelijks. Om de plaat dan af te sluiten met de titeltrack. Een erg rustig en mooi nummer.

Hoe oud je ook bent, je kan bepaalde dingen nooit verleren. Dat laat Donnie Fritts ons hier ook weer horen. Een fijne plaat van zijn hand die het wachten op de volgende weer aanwakkert. Benieuwd hoeveel tijd hij daarvoor gaat nemen.

(bron: Opus de Soul)

Zalige plaat !