Half Way Station - Dodo (2015)

De opener doet een beetje denken aan een mixje van Jefferson Airplane en Fairport Convention, maar dan in het heden.

Ik vind het een mooi album. Via luisterpaal beluisterd dus ik wil het graag nog eens in betere kwaliteit overdoen

Met Halfway Station was ik niet zo goed bekend en dat terwijl mijn geliefde Rotterdam toch hun thuisbasis is en ik Winterdagen van toetsenist Mink Steekelenburg (alsmede in het geweldige Crying Boys Cafe) erg goed vind.

Debuut 'Moonshine' werd een opwarmertje voor het PopUp 010 optreden op een Rotterdams dak afgelopen zomer en dat vind ik een uitstekend album, maar de toen net uitgebrachte single The Great Beyond vond ik zo mogelijk nog een heel stuk sterker. Het bandgeluid was spannender en vooral zeer intrigerend.

Dat dak-optreden was er ook eentje om nooit te vergeten (laat staan in combinatie met het geweldige The Slow Show).

En nu is Dodo dan eindelijk verschenen. Het opent gelijk al lekker met Sister Don't You Cry dat al eerder als single verscheen. Een nog behoorlijk toegankelijk klinkend nummer. Dat dit niet breed is opgepikt snap ik nog steeds niet.

Echt spannend gaat het worden met het bezwerende en broeierige Press Play. Al snel wordt duidelijk dat we niet om zangeres Elma Plaisier heen kunnen. Ga haar zeker ook live meemaken want ze komt dan misschien nog wel sterker over als op de albums (waar het haar overigens ook al zonder moeite lukt mij helemaal in te pakken).

Find Love klinkt ergens best afstandelijk en kil maar weet tegelijkertijd warmte te bieden. Verwarrend kun je wel stellen. Zou het komen door de manier van opnemen? Er valt geen vat op te krijgen, wat het luisterplezier alleen maar verhoogt. Van die nummers die nooit helemaal hun geheim zullen prijsgeven. Lekkere drumpartij ook!

Op de meest recente single Take Us neemt de band wat gas terug met een nummer waar de onderhuidse spanning schitterend is. Langzaam kronkelend zuigen ze je de diepte in. Alsof Sirenen je volledig in hun macht hebben en je niets anders kunt doen je over te geven. Bekijk zeker de bijbehorende clip ook eens. Hier mag Mink Steekelenburg zeker genoemd worden, die het nummer voorziet van een behoorlijke psychedelische laag, en drummer Bart Hoogvliet doet hier wederom een uitstekende duit in het zakje.

De twee instrumentale Junctions (#4 en #5) vormen een mooie opmaat en afsluiting van Vendetta (The Sweet Taste Of) dat zelf opent met een fijn onderonsje tussen bas (Danny Lelieveld) en gitaar (Rikke Korswagen) die het hele verdere nummer de hoofdrol blijven opeisen.
Voor mij het sleutelnummer op Dodo. Het heeft een wat lichtere klankkleur en is misschien het meest pop, voor zover er überhaupt sprake is van pop op dit album. Elma Plaisier weet ook hier haar stempel weer goed te drukken met haar vlijmscherpe zang, maar oh wat zijn dit wereldmuzikanten en wat weten ze met elkaar te communiceren!

Home klinkt ook wat luchtiger door het banjospel en net als op Vendetta hoor je hier een wat filmisch countrygeluid. Bestaat dat dan? Ja blijkbaar wel. Het zou zo een soundtrack kunnen vormen voor een Wild-west film zonder dat je hier echte country voorgeschoteld krijgt.

Dan volgt de schitterende single The Great Beyond waarmee het broeierige geluid weer terugkeert. Ik kan dit nummer onderhand wel dromen en het blijft na al die draaibeurten nog steeds boeien. Het teken dat we hier met een ijzersterk nummer te maken hebben. Het fijne dromerige sfeertje bezorgt mij elke keer weer een rustig gevoel.

Afsluiter Float kent de meeste psychedelica van alle nummers op Dodo. Je denkt bij het intro haast even iets van Pink Floyd te horen. Ze doen er ruim twee minuten over en dan mag Plaisier weer het beste uit zichzelf halen. Zo knap hoe zij haar stem hier weet te beheersen en hoe prachtig vloeit het samen met de pianopartij. Een mooiere afsluiter voor dit album kun je je niet bedenken. Dit klopt. Dit moet het einde zijn van een kortstondig maar uitermate fijn muzikaal avontuur.

Als ik dan toch kritiek moet leveren op Dodo dan is dat dat het gewoon veel te kort duurt. Kom op zeg: 36 minuten! Dat is veel te weinig voor zo'n prachtplaat als deze. Maar misschien hebben ze dat niet eens zo slecht bekeken. Op deze manier is het een album dat van begin tot einde bol staat van de afwisseling en nergens gaat vervelen. De kracht zit hem juist in die lengte, want juist met dit soort muzikale avonturen zou de aandacht af kunnen gaan leiden en de neiging om langdradig te worden ligt al snel op de loer en dat weet Half Way Station perfect te vermijden.

Mijn hemel wat zijn ze goed! Dit moet echt veel meer aandacht krijgen!

Klinkt erg goed.. doet me beetje denken aan Sue the Night, maar nog wat avontuurlijker. Soms hoor ik ook wat Balthazar of Half Moon Run. Goeie zangeres ook. Een band om in de gaten te houden!

Heerlijke plaat, veel afwisseling maar wel echt heel eigen. Zag hen een paar keer live en het livegeluid hebben ze goed op een (digitaal) schijfje weten te krijgen.

Net terug van een 'geheim optreden'. Daar hadden ze zin in. Een hele eer om daar bij te mogen zijn. Verzamelen in de stad en dan lopen naar de locatie en daar een lang en geweldig optreden voorgeschoteld krijgen met uiteraard veel nummers van het nieuwe album Dodo dat nu eindelijk ook op vinyl te koop is.

Vooral de lange versie van Vendetta vond ik geweldig, maar sowieso: het speelplezier en de veelzijdigheid van deze band. Ik was al een liefhebber, maar ben nu een nog veel grotere geworden.

Vijf stemmen voor eindelijk weer eens een band uit Nederland die ijzersterk is? Hopelijk raakt het niet in de vergetelheid, zou echt zonde zijn!

Dodo by Half Way Station on Spotify - open.spotify.com