Melanie - Sunset and Other Beginnings (1975)

Dit album mist de frisheid en het sprankelende van haar eerdere albums. De vioolarrangementen op sommige nummers helpen ook niet om dit boven de middelmaat uit te tillen. Het is een mix van eigen nummers, en een aantal covers, waarbij ik Almost Like Being In Love een van de mooiere nummers vind.

Een wat vergeten plaat, net als de vorige drie, ze zijn later allemaal door een maatschappij op cd gezet. Dit was ook de laatste plaat van Melanie of haar eigen (en van har man) label Neigborhood, na dit album werd het label opgeheven.
De plaat werd ook gemaakt, net nadat Melanie samen met haar man en producer (Peter Schekerk) en gezin verhuisden van New Jersey naar Tennessee . En hoewel het album nog was opgenomen in Nashville voelde je de frisheid van California al terug in het album, het meest eclectische album tot dan toe. Melanie put uit oude bronnen, een Broadway nummer uit 1945 en verder nog uit nummers van groepen uit de soul, pop en folk. Al die nummers probeert ze wel een eigen smoel te geven, maar het album is voor Melanie's begrippen wel erg vol geproduceerd. Verder staan er ook weer eigen nummers op.
Opener 'Perceive it' maakt al duidelijk dat voor Melanie een tijd is afgesloten en een nieuwe tijd start: "het waar te nemen en er afscheid van te nemen/Houd je aan geen enkel moment vast/Je moet ervan houden en het dan loslaten." Op een Joni Mitchell achtige manier wordt het gebracht. Met 'almost like being in love' wordt een broadway klassieker uit 1947 afgestoft. Melanie maakt er een mineur song van, werd een single, maar deed verder niet. Michael Jackson profiteerde er wel van, maakte van Melanie's uitvoering een rock nummer en scoorde daar in 1978 een hit mee. Het kan verkeren. Melanie bracht ook een eerbetoon aan vervlogen meiden groepgeluid met haar samensmelting van The Supremes' klassieker "You Can't Hurry Love" en The Shirelles' "Mama Said". Dream On (meet me on the corner) is een bewerking van Lindisfarne. "Ie mu mo-jo working" een traditional blues nummer uit 1956. Het album is op deze wijze wel afwisselend, maar misschien ook wat onsamenhangend. Al met al werd het album lauw ontvangen en leken de hoogtijdagen van Melanie echt wel voorbij. Maar, het is zeker geen slecht album, ik kan er echt wel van genieten.