Heimdalls Wacht - Ut de Graute Olle Tied - Deel Twee (2015)

Lang geleden dat ik wat van deze mannen gehoord had. Heimdalls Wacht bestaat sinds de oprichting uit de "vaste kern" Saruman, Narhemoth (beide vocalen) en de Nederlander Arjan Peeks (eerst bas en vocals, sinds 2013 enkel gitaar) die tevens de eigenaar van het label Heidens Hart is. Verder wisselt de (sessie)line-up wat. Volgens Metal Archives zou tegenwoordig Teja de gelederen nog versterken als gitarist, Thjafjaz als bassist en F. "Winterheart" Völker (die al aan een indrukwekkend repertoire meegewerkt heeft) als drummer.
Het album begint met een prachtig, akoestisch intro en komt daarna gelijk met de bijna 13 minuten durende monstertrack "Die Fallenden Blätter der Irminsul". Instrumentaal wel een sterk nummer. Hier en daar is wederom de akoestische gitaar te horen (daar krijgen we zelfs nog een solo van te horen), maar verder zijn het de elektrische gitaren die hier het meeste op de voorgrond staan.
In vocaal opzicht vind ik deze track iets teveel van het goeie, want er zijn hier 2/3 verschillende stemmen op te horen. Twee grunters en nog een cleane stem (die best door een van de grunters ingezongen had kunnen zijn). Vooral die cleane stem vormt iets teveel een contrast met de rest. Daarnaast klinkt de combinatie van al deze vocalen gewoon niet lekker. Net alsof ze het niet goed op elkaar afgestemd hebben.
Best typisch, want op de opvolger "Conspiratio Barbarica" zijn wederom dezelfde stemmen te horen, maar op deze track werkt het wel. De grunters nemen het grootste gedeelte van dit nummer voor hun rekening, maar op het einde is er nog een apart, harmonisch clean gedeelte. Dit klinkt net alsof men het in een kerk heeft opgenomen en mede daardoor lijkt het alsof er meerdere mensen te horen zijn, maar volgens mij is het maar een persoon.
Op "Auf Roter Erde Erblüht... (Ursprung Teil I)" zijn de rollen dan weer wat omgedraaid, want hierin heeft de cleane zanger in het grootste gedeelte van de dag de hoofdrol. Verder krijgen we na 2,5 minuten een mooi intermezzo te horen met de akoestische gitaar. Dat klinkt wederom dusdanig mooi dat ik haast zou zeggen: neem eens een akoestisch album op.
"Schwarzmondritual" is veruit het rauwste nummer van de hele plaat. De track klinkt hard en we krijgen een aantal sterke blastbeats te horen. Voor het eerst valt nu ook de ritmesectie in positieve zin op. Vooral de drummer laat goed van zich horen. Ook het gitaarwerk in deze track klinkt erg goed en is hier en daar nog verassend melodieus. Een sterke Black Metal track.
Ook op "(Leben) Im Zeichen Der Todesrune" klinkt de combinatie tussen de grunts en de cleane zang beter op elkaar afgestemd dan in de tweede track. Ik vind het moeilijk in te schatten of dit nou komt door gewenning van de stijl die deze mannen aanhouden of dat er daadwerkelijk verschil is tussen de tracks. Wat waarschijnlijk wel uitmaakt is dat de lengte van de andere tracks wat korter is, want voor een dergelijke stijl is een track van bijna 13 minuten wel erg lang.
Ongeveer in het midden van "Seelenstaub" krijgen we dan wel weer een soort "noormannenkoor" zang te horen wat ze van mij wel achterwege hadden mogen laten. Ook hier weet de cleane zang weer niet goed aan te sluiten op de rest van de track. Het zal een stijl zijn die de mannen die het maken wel aanspreekt, want na 5 albums mag ik aannemen dat je bij het zesde album er wel uit bent welke muzikale richting je op wilt.
Ook proberen ze op het einde van de track in het Duits een soort verhaal te vertellen als het ware, maar ook dat komt niet goed uit de verf. Deze factoren maken dit nummer mijn minst favoriete nummer van de hele plaat.
De akoestische, cleane afsluiter "Des Wolfes Zottiges Fell" is dan wel weer erg sterk. Vocaal sfeervol en een beetje in de stijl zoals Dornenreich en Agalloch dat bij dergelijke tracks wel kunnen brengen. Veel meer dan een akoestische gitaar is er verder niet te horen, maar dat is in al het simplisme ook niet meer dan je hoeft te horen. De toevoeging van de viool hier en daar zorgt voor een nog sfeervollere sound.
Een album met zijn hoogte- en dieptepunten, maar over het algemeen is het nog een best sterke plaat. Maar zoals eerder gezegd in vocaal opzicht soms wel iets teveel van het goeie.