Brad Strut - Legend: Official (2007)

Dit is zonder meer een bijzonder album. Er staan een hoop ronduit magistrale boombapknallers op. Rauw als zalm glijdend door een berenkeel. Dan heb ik het over 'Beast on the Mic', 'Monopoly', 'One', 'It's Official', 'The Ritual', 'Incite the Premises' en 'Last Omen'. Strut is een verdienstelijke MC en de beats van deze tracks zijn om je vingers bij af te likken. Verder staan er nog een paar aardige tot goede nummers op, maar helaas ook enkele matige ('Strut Life', 'Never Ending Blue'). Door deze wisselvalligheid blijf ik steken op vier sterren. Hoewel het desalniettemin tegen de vierenhalf aanhikt.

Man, de rijmpatronen in 'Beast On the Mic' en 'One' zijn fenomenaal. Wat de beste nummers van deze plaat betreft, zou ik ten opzichte van het lijstje in m'n vorige bericht 'It's Official' vervangen door 'What the Deal' en 'Caught Up'. Hoe dan ook is Strut een buitengewoon begenadigde rapper. Hij weet veel over te brengen of opzienbarend veel te rijmen zonder onzin uit te kramen in heerlijke strakke flows. En dat met een aangenaam stemgeluid, fantastische timing en uitstekende dictie. Op YouTube heb ik een afspeellijst gemaakt van Brad Strut-nummers ('Brad Strut - Top Tracks'), waar ook een aantal samenwerkingen op staan. Daar valt zijn vaardigheid ineens ontzettend op. Zijn kompaan bij Unkut, TREM, is trouwens ook een geweldenaar, ook achter het mengpaneel. Crême de la crême van de Australische rap.

Overigens bestaat er van 'The Ritual' een remix om je vingers bij af te likken. Ook van 'Automatic' is een remix gemaakt die me meer aanstaat dan het origineel. Sean P ontbreekt op die laatste remix, en dat is geen gemis.

Bij 'Last Omen' blijf ik nu al jarenlang terugkeren. Tamelijk eenvoudige track, maar één van mijn favoriete hiphopnummers aller tijden. Ja, echt.