Jim Croce - The Definitive Croce (2015)

Waarschijnlijk zullen er meer mensen een verzamelalbum van Jim Croce in huis hebben dan een regulier album. Een jaar na zijn dood, in 1974, verscheen al Photographs & Memories, een verzameling Greatest Hits waar heel goed mee valt te leven en daar bleef het niet bij want de verzamelwoede rondom deze zanger bleef aanhouden. Fijn voor weduwe Ingrid, want tijdens zijn leven hield Croce niet veel meer dan 200 dollar per week over aan zijn artiestenbestaan. En dat was een leven van 12 uur per dag muziek maken en vrijwel continu op tournee.

Een zwaar bestaan, een hard leven 'on the road' en als ik z'n stem hoor en z'n foto zie kan ik nauwelijks geloven dat hij amper 30 was toen hij stierf in een vliegtuigongeluk. Hij zag er ouder uit, klonk ook ouder en had een retrospectieve stijl in z'n liedjes: terugkijkend op verloren liefdes en dingen uit z'n jeugd, verhaaltjes over gewone dingen uit het echte leven die hij was tegengekomen.
Wijzer dan zijn leeftijd, als je het zo wilt noemen.

Hoe lang had hij het nog gered zonder dat ongeluk, vraag je je wel eens af. Die vraag mag 42 jaar later wel gesteld worden. Zou hij nu, 72 jaar oud, nog steeds platen gemaakt hebben? En hoe zouden die dan geklonken hebben? Een 'voordeel' van zijn vroege dood is wel de mythe die er rond zijn persoon bleef bestaan. Het verhaal stopte toen hij zijn hoogtepunt net bereikt had. Een neerwaartse spiraal, een comeback in discojasje in 1979, het bleef ons - gelukkig - bespaard.

Demon Music Group (onderdeel van BBC Worldwide) bracht eerder dit jaar deze dubbele verzamelaar op de markt. Prima verzorgde box, uitstekende opnamekwaliteit, klein prijsje.
Puntje van kritiek is wel dat op CD1 eerst vrijwel alle hits achter elkaar worden gezet en daarna het minder bekende werk volgt. CD2 start dan nog met de hit Bad, Bad Leroy Brown. Verrassingen volgen daarom verderop de schijfjes. Ik denk aan het door piano begeleide Salon & Saloon : echt een pareltje.

Uitgesproken mooi zijn verder: Photographs & Memories, Walkin' Back to Georgia, These Dreams, Alabama Rain, The Hard Way Every Time en A Long Time Ago. Wonderlijk hoe Croce in 2 minuten een hele wereld aan gevoelens en sfeer kan oproepen. Hij is de man van de details, de herkenbare menselijke gevoelens, het kleine uitvergroot. Een echte singer-songwriter.

Daarnaast bediende hij zijn truckerspubliek met uitgesproken on-the-road-songs. Cornelis Vreeswijk vertaalde Speedball Tucker ooit als Bakker de Baksteen en had er een grote hit mee. Het zijn wel twee polen van Croce. De entertainer, de trucker-countryman en daarnaast de gevoelige troubadour die kon zingen over het meest intieme liefdesverdriet. Geen vraag wie nou de echte Jim Croce was. Hij was het simpelweg allebei.

...mooi verhaal Fedde, ik heb zijn muziek weer opnieuw ontdekt....