Ed Rush & Optical - No Cure (2015)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 6 november 2015, 11:28 uur
Een nieuw album van Ed Rush & Optical zorgt altijd wel voor een hoop reuring in de Drum&Bass-scene, en omdat hun laatste album (Travel the Galaxy) alweer 6 jaar oud is, was deze keer daarop geen uitzondering. Beide heren opereerden de afgelopen jaren voornamelijk vanaf de zijlijn (hoewel Ed Rush toch regelmatig van zich liet horen via zijn nieuwe label Piranha Pool) en hoewel er geruchten gingen dat ze niet meer zouden samenwerken, kwam er een paar maanden geleden toch het nieuws dat het langverwachte album alsnog zou gaan verschijnen in 2015. Nu is het eindelijk zover.
Aan het eind van de jaren ’90 waren Ed Rush & Optical één van de meest vernieuwende producers binnen de scene - met hun album Wormhole dat tegenwoordig terecht gezien wordt als een absolute klassieker waren ze de grondleggers van een compleet nieuw subgenre dat later “neurofunk” genoemd zou gaan worden. De vraag is natuurlijk of ze 17 jaar later nog steeds over die grensverleggende kwaliteiten beschikken. Rond 2005 stond er een hele lichting nieuwe producers op om de neurofunk-sound verder te verfijnen en te verbeteren, met in eerste instantie Phace en ons eigen Noisia als voorlopers, en de afgelopen paar jaar ook een hoop jongere honden zoals Mefjus, InsideInfo, Misanthrop, Neonlight en June Miller. Op “No Cure” is duidelijk merkbaar dat zij de oude meesters op vrijwel alle fronten voorbij gestreefd zijn.
Is het daarom een slecht album geworden? Dat ook weer niet, maar het voelt op sommige momenten wel als een lange zit. Hoewel er genoeg Drum & Bass is die zich bij uitstek laat bestempelen als luistermuziek is neurofunk toch echt bestemd voor de dansvloer. Wat dat betreft zijn de lange ongemixte versies van deze nummers bij vlagen nogal langdradig, zeker omdat de intro’s nogal saai zijn uitgewerkt. Het was beter geweest als ze er net als bij Wormhole een mix-CD bij hadden gestopt voor de thuisluisteraars, nu is het album eigenlijk echt bestemd voor de DJ’s. De vraag is dan: hoe zullen deze nummers het op de dansvloer doen? Er zitten wel weer een paar echte knallers bij, onder andere het lekker stuiterende “Falling Down Stairs” en “Angry Birds” zouden niet misstaan in de meeste hardere sets die momenteel gedraaid worden. Ook de nummers met Rymetyme weten me vanwege de prima flow van de rapper wel te bekoren, al is “Long Stay” een enigszins cheesy verwijzing naar het oeuvre dat de heren inmiddels opgebouwd hebben (de lyrics bestaan vrijwel alleen uit titels van eerdere tracks). In “The Host” wordt bijna letterlijk teruggeblikt op de Wormhole-sound, die op dat album helaas beter uitgevoerd is. “Automaton” en “Osmosis” zijn tracks die wat afwijken van de standaard en met name de laatste zorgt voor wat aangename ambient-afwisseling, al had de track beter wat meer in het midden van het album kunnen staan. De rest van de tracks gaat het ene oor in en het andere weer uit.
Al met al dus een album dat vanwege een paar uitschieters naar boven toch net een voldoende scoort, al is het geen hoogvlieger binnen het genre. Voorganger Travel the Galaxy vond ik persoonlijk wat beter te pruimen vanwege het hele Half-Life 2 atmosfeertje dat rond de plaat hing en de sterkere individuele tracks, maar de magie van de heren lijkt hier toch een beetje uitgewerkt. Jammer, want het solowerk van Ed Rush van de laatste paar jaar ( met onder andere het heerlijk stampende “Scarabs” en het helaas nog niet uitgebrachte “Forever” ) was een stuk dansbaarder en beter te pruimen. Hopelijk slagen ze er ooit nog in om weer een grensverleggend werk te maken, “No Cure” is dat zeker niet.
3.0*
Aan het eind van de jaren ’90 waren Ed Rush & Optical één van de meest vernieuwende producers binnen de scene - met hun album Wormhole dat tegenwoordig terecht gezien wordt als een absolute klassieker waren ze de grondleggers van een compleet nieuw subgenre dat later “neurofunk” genoemd zou gaan worden. De vraag is natuurlijk of ze 17 jaar later nog steeds over die grensverleggende kwaliteiten beschikken. Rond 2005 stond er een hele lichting nieuwe producers op om de neurofunk-sound verder te verfijnen en te verbeteren, met in eerste instantie Phace en ons eigen Noisia als voorlopers, en de afgelopen paar jaar ook een hoop jongere honden zoals Mefjus, InsideInfo, Misanthrop, Neonlight en June Miller. Op “No Cure” is duidelijk merkbaar dat zij de oude meesters op vrijwel alle fronten voorbij gestreefd zijn.
Is het daarom een slecht album geworden? Dat ook weer niet, maar het voelt op sommige momenten wel als een lange zit. Hoewel er genoeg Drum & Bass is die zich bij uitstek laat bestempelen als luistermuziek is neurofunk toch echt bestemd voor de dansvloer. Wat dat betreft zijn de lange ongemixte versies van deze nummers bij vlagen nogal langdradig, zeker omdat de intro’s nogal saai zijn uitgewerkt. Het was beter geweest als ze er net als bij Wormhole een mix-CD bij hadden gestopt voor de thuisluisteraars, nu is het album eigenlijk echt bestemd voor de DJ’s. De vraag is dan: hoe zullen deze nummers het op de dansvloer doen? Er zitten wel weer een paar echte knallers bij, onder andere het lekker stuiterende “Falling Down Stairs” en “Angry Birds” zouden niet misstaan in de meeste hardere sets die momenteel gedraaid worden. Ook de nummers met Rymetyme weten me vanwege de prima flow van de rapper wel te bekoren, al is “Long Stay” een enigszins cheesy verwijzing naar het oeuvre dat de heren inmiddels opgebouwd hebben (de lyrics bestaan vrijwel alleen uit titels van eerdere tracks). In “The Host” wordt bijna letterlijk teruggeblikt op de Wormhole-sound, die op dat album helaas beter uitgevoerd is. “Automaton” en “Osmosis” zijn tracks die wat afwijken van de standaard en met name de laatste zorgt voor wat aangename ambient-afwisseling, al had de track beter wat meer in het midden van het album kunnen staan. De rest van de tracks gaat het ene oor in en het andere weer uit.
Al met al dus een album dat vanwege een paar uitschieters naar boven toch net een voldoende scoort, al is het geen hoogvlieger binnen het genre. Voorganger Travel the Galaxy vond ik persoonlijk wat beter te pruimen vanwege het hele Half-Life 2 atmosfeertje dat rond de plaat hing en de sterkere individuele tracks, maar de magie van de heren lijkt hier toch een beetje uitgewerkt. Jammer, want het solowerk van Ed Rush van de laatste paar jaar ( met onder andere het heerlijk stampende “Scarabs” en het helaas nog niet uitgebrachte “Forever” ) was een stuk dansbaarder en beter te pruimen. Hopelijk slagen ze er ooit nog in om weer een grensverleggend werk te maken, “No Cure” is dat zeker niet.
3.0*
0
tuktak
geplaatst: 14 november 2015, 10:15 uur
Zoals zo ongeveer alle producers in het huidige neurofunk landschap mist ook deze nieuwe Ed Rush & Optical een eigen smoel. Het klinkt allemaal als genreleiders Noisia, die met hun productieskills het hele genre in hun greep lijken te houden. Alles om dat first second wow effect, 30 seconden een vet idee producties. Echt goede tracks van 4 tot 6 minuten met een eigen smoel zijn er gewoon amper nog te vinden. Ook bij dit album denk je bij elke track, waar heb ik dit idee ook alweer eerder gehoord. Zoals met veel dat in het genre uitkomt, het is niet slecht ofzo, maar het bevredigd nergens.
* denotes required fields.
* denotes required fields.