Enya - Dark Sky Island (2015)

De laatste keer dat ik naar wat van Enya luisterde was ruim 4 jaar geleden. Dat was naar haar kerstalbum (And Winter Came...) en die vond ik toen niet geweldig.
Dit nieuwe album kwam voor mij nogal onverwachts, daar ze al menig jaartje niet meer actief was. Qua stijl is het echter herkenbaar. Het is net of de tijd heeft stilgestaan en soms, zoals in dit geval, is dat weleens prettig.
Allereerst petje af voor de producer, want de geluidskwaliteit is echt fenomenaal. Je hoort ieder instrument op een dusdanige wijze alsof ze in je huiskamer staan te spelen. Daarnaast lijkt Enya's stem in die 8 jaar weinig tot niet te zijn veranderd.
Het album begint lekker kalm met wat akoestisch gitaarspel, harp en piano. Enkel wat hier en daar wat trommelwerk om wat meer bombast erin te krijgen, maar men gaat nog niet zo voluit als dat op andere tracks soms wel het geval is. Enya klinkt prachtig en de overdubs die ze altijd gebruikt om een harmony achtige sound te krijgen werkt wederom prima.
De track "So I Could Find My Way" zet de rustige toon verder. In deze track is zelfs geen getrommel te horen om de rustiek compleet te maken. Enya's trademark: rustgevende muziek. Daar is dit nummer een prachtig voorbeeld van.
"Even in the Shadows" klinkt wat poppier dan de twee voorgaande nummers. Ik vind de strijkers hier niet prettig in de mix staan. Verder is het nog wel een aardig nummer, maar de stijl van de strijkers is hier gewoon niet zo mijn ding.
"The Forge of the Angels" had zo op Watermark kunnen staan. Voor een aantal misschien iets teveel van hetzelfde, maar mij stoort het niet heel erg.
"Echoes in the Rain" vind ik qua lyrics dan wel weer wat te repetitief. De instrumentatie van dit nummer is dan wel weer erg mooi. Qua instrumentatie ook wel een van de meest gelaagde tracks (meeste instrumenten/aanpassingen, enz.).
"I Could Never Say Goodbye" is dan weer simplistisch te noemen. De intro is met een harp gedaan. Daarna subtiel op de achtergrond wat strijkers en een koor. Wanneer Enya begint te zingen enkel nog de piano, wat strijkers op de achtergrond en Enya's prachtige stemgeluid. Een prachtig nummer dat met gevoel gebracht word. Je zou er bijna een traantje bij wegpinken.
Het titelnummer bevat alle bekende Enya ingrediënten. Wederom in vocaal opzicht een erg mooi nummer. Qua instrumentatie zeer herkenbaar.
Op "Sancta Maria" vind ik het keyboard(?) niet echt lekker in de mix staan en de lyrics stellen ook maar weinig voor. In deze track is ze meer voor de "koorsound" gegaan. Wel mooi, maar wel wat repetitief.
"Astra Et Luna" is ook een beetje een inwisselbaar nummer. Mooi, maar er zijn geen dingen die er uitspringen.
"The Loxian Gates" vind ik persoonlijk het hoogtepunt van het album. Heerlijk hoe dat trommelwerk en wat prominentere strijkers voor een wat meer bombastische klank zorgen. Daarnaast zingt Enya in dit nummer in het Gaelic. Ik heb het altijd al een prachtige taal gevonden en het komt hier ook echt prachtig in over.
"Diamonds on the Water" is dan weer wat meer een ballade in de stijl van "Ehoes in the Rain". Deze keer echter wel met een wat uitgebreidere instrumentatie. Daarnaast gewoon weer prachtig ingezongen.
Het bonusmateriaal is toch ook nog wel de moeite waard voor de echte liefhebbers. In "Solace" is het net of ze een boodschap aan de luisteraar vertelt. Prachtig gedaan en de piano en harp zorgen voor een prettige, rustgevende sfeer. Op "Pall Grass Blue" is er nog wat aparte instrumentatie te horen, waarvan ik na 3 keer beluisteren nog steeds niet precies de vinger erop kan leggen wat het nou is. Het zou misschien uit een keyboard kunnen komen, maar het zou ook weleens een soort fluit kunnen zijn. Verder is ook op dit nummer het harpspel prachtig.
Met "Remember Your Smile" sluit ze af met een wellicht niet zo bijzondere ballade, maar wederom erg mooi gezongen door deze Ierse zangeres.
Voor de liefhebbers een mooi en herkenbaar album. Hier en daar misschien wat aan de repetitieve kant, maar als je liefhebber bent van haar sound dan stoort het weinig.

Muziek van Enya klinkt in mijn oren bijna altijd als een soort Kerstmuziek

Ik ben na A Day Without Rain gestopt met het aanschaffen van albums van Enya. Echoes In The Rain maakt me toch weer nieuwschierig. Het blijft prettige muziek voor de koudere periodes van het jaar. De afgelopen dagen de eerste vier albums weer eens beluisterd, en morgen Dark Sky Island maar eens proberen

Tja, na 7 jaar is tie daar dan, het nieuwe album van Eithne Patricia Ní Bhraonáin, oftewel Enya (haar vorige album "And Winter Came" verscheen in 2008), Ik moet zeggen, na de eerste keer beluisteren ben ik eerst eens gaan checken of ik niet per ongeluk een kerst-album had gekocht, want dat is de sfeer die deze plaat bij me opriep. Maar. bleek toch een gewoon album te zijn
Ik heb het inmiddels nog twee keer beluisterd, maar gaat nu toch definitief op het stapeltje "mwah:" weet niet of ik deze nog veel vaker uit de kast zal halen om te beluisteren. Zonder dat het nou echt slecht is hoor, maar het is ook niet geweldig.
Ze schijnt nogal perfectionistisch ingesteld te zijn, en in haar eigen studio in haar eentje soms wel honderd verschillende zangpartijen op te nemen om haar "Enya" geluid te verkrijgen. Dus ik heb zeer zeker bewondering voor haar, maar mogelijk dat het zich in een uithoek van Ierland afzonderen in een kasteel ook tegen haar werkt. Het klinkt allemaal teveel van hetzelfde, al albums lang. Mooi en sferisch, en ik heb een zwak voor muziek met Keltische invloeden, maar totaal niet vernieuwend. Net iets teveel "Orinoco Flow" 2.0 zeg maar.
Drie luisterbeurten en ik kan eigenlijk nog niet echt uitschieters benoemen. Als ik dan toch moet, zijn "Dark Sky Island" en "Echoes In Rain" voor wat mij betreft de weinige hoogtepunten, zonder dat de andere nummers echt slecht zijn, met uitzondering van "Santa Maria." Pff, echt een dieptepunt. De Paus zal er ongetwijfeld van uit z'n dak gaan, maar die track vond ik zo repetitief, dat ik die bij de derde luisterbeurt skipte, iets wat ik niet veel doe bij een plaat.
Maar goed, straks met kerst is dit wel de perfecte plaat om als "muzak" op de achtergrond aan te hebben staan, terwijl je gezellig met z'n allen een kerstmaaltijd aan het nuttigen bent.

Eigenlijk zijn alle Enya albums repetitief en bij uitstek geschikt voor de donkere dagen van december. De timing van de release laat dan ook niets aan de verbeelding over. Iemand die er van houdt zal ook deze wel aanschaffen maar de commentaren hierboven in acht nemende, essentieel lijkt het me weer allerminst. Toch aardig dat ze nu en dan nog eens van zich laat horen. Het is toch nooit een straf het weer te mogen beluisteren.

Ik moet altijd denken aan de Australische comedian Steve Hughes.
Enya is silence coloured in

Hele album nu gehoord. Inderdaad niks nieuws onder de zon maar dat heeft Enya ook niet nodig. Werkelijk weer beeldschone vervoerende composities. En stukken mooier dan haar vorige winteralbum.

Als je Watermark in huis heb, dan heb je alles van Enya, iedere daaropvolgende plaat is een variant op Watermark, al haar platen zijn inwisselbaar maar zeker wel mooi en voornamelijk, want daar gaat het bij Enya om, sereen en spiritueel.

Ben blij verrast met deze, er staan twee fantastische nummers op die mij ook ontzettend aan Watermark doen herinneren, namelijk The Loxian Gate en The Forge of Angels. Vooral de laatste is echt een van haar beste liedjes. Zoals we gewend zijn zit er prachtige gelaagde zang in, maar de tempowisselingen qua zanglijn en melodie springen er echt uit. Opener The Humming, Astra et Luna en het titelnummer spreken me ook aan qua sfeer, plus twee goede popnummers Echoes In Rain en Even In The Shadows. Fijn om na zo'n tijd weer eens lekker zen te kunnen worden van mevrouw Bhraonáin

Ik ben sowieso wel wat meer 'into' Enya de laatste tijd, en dit laatste album vind ik echt prachtig. Alle liedjes mooi en ingetogen; hits zoals Orinoco Flow of Only Time blijven uit, maar het geheel is wel enorm rustgevend.

Idd, mijn kinderen zeggen altijd "dat is kerstmuziek".
Het is gewoon heerlijke luistermuziek om bij te relaxen.

Ik heb dit album nu een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik blij verrast ben. Al jaren doet zij hetzelfde trucje (en ook hier), maar de liedjes op dit album zijn verrassend goed en doorleefd.

De drie bonustracks vind ik niet zo bijzonder, maar voor de eerste 11 tracks (wat in eerste instantie het album zou moeten zijn) geef ik zomaar 4,5 *.

Tussen deze en de voorganger zat 7 jaar. Misschien zou het helpen als ze dit keer 10 jaar wacht met een nieuw album...