Renaud - Le P'tit Bal du Samedi Soir (1981)
Alternatieve titels: Et Autres Chansons Réalistes Interpretées Par Renaud | Renaud a Bobino: Chansons Réalistes
mijn stem
2 stemmen
Frankrijk
Folk
Label: Polydor
-
Lezard (1:29)
-
C'est un Mauvais Garçon (3:07)
-
Du Gris (3:13)
-
Tel Qu'il Est (3:44)
-
C'est un Male (3:22)
-
Le P'tit Bal du Samedi Soir (2:50)
-
Un Chat Qui Miaule (3:58)
-
Rue Saint-vincent (2:58)
-
La Java (2:25)
-
La Jeune Fille du Metro (2:48)
-
La Butte Rouge (3:31)
-
La Plus Bath des Javas (3:19)
0
geplaatst: 8 september 2021, 17:36 uur
Renaud, degene die erg populair was bij de (jonge) arbeider met teksten, die alles behalve hoogdravend waren. Geen intellectueel gedoe, maar teksten die arbeiders begrepen, met taalgebruik dat vaak de grenzen van het betamelijke opzocht.
Zeker eind jaren 70 begin jaren 80 had Renaud een publiek van de arbeidersjeugd, soms ook wat studenten die zich aansloten bij de arbeidersklasse.
Op deze plaat live plaat staat het eerste gedeelte van een concert in Bombino. Renaud zingt geen eigen liederen, maar gaat ver terug in de tijd. Oude songs vanaf 1880 tot na de crisisjaren rond 1930. De tijden van Montmartre waar artiesten de treurige toestand van veel mensen bezongen.
In Nederland is bijna niets meer bekend van liedjes uit deze jaren, een enkel lied duikt nog wel op. In Frankrijk is dat wel wat anders, veel van die liedjes behoren nog bij het nationaal geheugen.
Renaud pakt het historisch goed op, met muzikanten die toendertijd ook aanwezig zouden kunnen zijn worden de nummers gespeeld. Accordeon, bas, gitaar en wat drums zorgen voor een geluid uit een (ver) verleden, maar klinkt nog steeds ook bekend. Je waant je direct in Parijs.
Renaud is geen grote zanger, zijn uitspraak is duidelijk streekgebonden met jaren 70 tuinbroek en rood sjaaltje om laat hij duidelijk zien waar hij staat.
Natuurlijk op zich niks bijzonders, maar best leuk om te horen en niet verkeerd dat deze songs op deze wijze weer in de belangstelling staan.
Zeker eind jaren 70 begin jaren 80 had Renaud een publiek van de arbeidersjeugd, soms ook wat studenten die zich aansloten bij de arbeidersklasse.
Op deze plaat live plaat staat het eerste gedeelte van een concert in Bombino. Renaud zingt geen eigen liederen, maar gaat ver terug in de tijd. Oude songs vanaf 1880 tot na de crisisjaren rond 1930. De tijden van Montmartre waar artiesten de treurige toestand van veel mensen bezongen.
In Nederland is bijna niets meer bekend van liedjes uit deze jaren, een enkel lied duikt nog wel op. In Frankrijk is dat wel wat anders, veel van die liedjes behoren nog bij het nationaal geheugen.
Renaud pakt het historisch goed op, met muzikanten die toendertijd ook aanwezig zouden kunnen zijn worden de nummers gespeeld. Accordeon, bas, gitaar en wat drums zorgen voor een geluid uit een (ver) verleden, maar klinkt nog steeds ook bekend. Je waant je direct in Parijs.
Renaud is geen grote zanger, zijn uitspraak is duidelijk streekgebonden met jaren 70 tuinbroek en rood sjaaltje om laat hij duidelijk zien waar hij staat.
Natuurlijk op zich niks bijzonders, maar best leuk om te horen en niet verkeerd dat deze songs op deze wijze weer in de belangstelling staan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.