Een collega van mij beschreef het erg goed: een mengeling van Kansas, Frank Zappa, Gentle Giant, John Coltrane, Echolyn, Yes en componisten uit de moderne klassieke muziek als Ives, Stravinsky en Copland.
Het eerste deel van het album (de drie eerste stukken) zijn wat toegankelijker (de vergelijking met Kansas is dan ook heel duidelijk) maar het zijn de laatste drie stukken die ik toch wel het mooist vind met als climax het lange Abyss of Dissension met daar aan gekoppeld het klassieke Release (mooie epiloog na het theatrale Abyss).
Al met al is dit een ontzettend verrassend plaatje.