Al Jarreau - Tomorrow Today (2000)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
R&B
Label: GRPO
-
Just to Be Loved (4:19)
-
Let Me Love You (4:42)
-
In My Music (4:05)
-
Through It All (4:30)
-
Tomorrow Today (4:42)
-
Flame (5:32)
-
Something That You Said (5:58)
-
Last Night (3:48)
-
God's Gift to the World (4:28)
-
It's How You Say It (4:46)
-
Puddit (Put It Where You Want It) (2:44)
0
geplaatst: 21 november 2023, 10:52 uur
Herken je dit? Je luistert naar een album dat muzikaal binnen je straatje past, dat muzikaal zeer competent wordt uitgevoerd, waarop de zanger uitstekend in vorm is en dat genoeg 'ear candy' bevat om er een aantrekkelijk luisteravontuur van te maken. En toch vind je het eindresultaat vooral SAAI. Slaapverwekkend saai zelfs.
Het zou je kunnen overkomen bij beluistering van dit album van Al Jarreau. Want Al zingt ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd als een nachtegaal, met een perfecte stembeheersing, waar hij bovendien genoeg soul in weet te leggen. Muzikaal is het allemaal uiterst verzorgd en toch weet het eindresultaat mij niet te overtuigen.
Hier en daar valt er best wat te genieten, maar het komt vooral door de songs: het zijn vrijwel zonder uitzondering allemaal trage nummers: ballads die zich te lang voortslepen en midtempo-songs die hetzelfde doen. De ritmes lijken deels uit een doosje te komen en dat draagt ook al niet bij tot de levendigheid. Alleen bij het fraai opgebouwde titelnummer vlamt het even op, maar naarmate deze CD het einde nadert, is het album al als een nachtkaars uitgegaan. Daar kan zelfs de fraaie vocale bijdrage van Vanessa Williams in God's gift to the world niets aan veranderen.
Het laatste nummer kent dan toch nog een verrassing: op Puddit (een bewerking van Put it where you want it van The Crusaders) herhaalt Al nog even het kunstje waarmee hij ooit beroemd is geworden: een acapella song waarbij hij niet alleen de tekst zingt, maar ook de instrumenten nabootst met zijn nog altijd flexibele stem. Een leuk trucje, dat hij in het verleden net iets te vaak heeft toegepast om nog verrassend te kunnen zijn, maar het maakt dat ik aan het eind toch nog even opveer.
In Something that you said herken ik de melodielijn van A remark you made van Weather Report, waar hij zelf een tekst bij geschreven heeft. Aardig gevonden, maar ik vind juist dát nummer ook al tot het meest kleffe binnen het repertoire van WR behoren. In die zin past het hier dus wel. Jarreau blijft een geweldige zanger, dus een onvoldoende kan ik er niet aan geven. Maar zoals gezegd: het eindresultaat is toch overwegend SAAI.
Het zou je kunnen overkomen bij beluistering van dit album van Al Jarreau. Want Al zingt ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd als een nachtegaal, met een perfecte stembeheersing, waar hij bovendien genoeg soul in weet te leggen. Muzikaal is het allemaal uiterst verzorgd en toch weet het eindresultaat mij niet te overtuigen.
Hier en daar valt er best wat te genieten, maar het komt vooral door de songs: het zijn vrijwel zonder uitzondering allemaal trage nummers: ballads die zich te lang voortslepen en midtempo-songs die hetzelfde doen. De ritmes lijken deels uit een doosje te komen en dat draagt ook al niet bij tot de levendigheid. Alleen bij het fraai opgebouwde titelnummer vlamt het even op, maar naarmate deze CD het einde nadert, is het album al als een nachtkaars uitgegaan. Daar kan zelfs de fraaie vocale bijdrage van Vanessa Williams in God's gift to the world niets aan veranderen.
Het laatste nummer kent dan toch nog een verrassing: op Puddit (een bewerking van Put it where you want it van The Crusaders) herhaalt Al nog even het kunstje waarmee hij ooit beroemd is geworden: een acapella song waarbij hij niet alleen de tekst zingt, maar ook de instrumenten nabootst met zijn nog altijd flexibele stem. Een leuk trucje, dat hij in het verleden net iets te vaak heeft toegepast om nog verrassend te kunnen zijn, maar het maakt dat ik aan het eind toch nog even opveer.
In Something that you said herken ik de melodielijn van A remark you made van Weather Report, waar hij zelf een tekst bij geschreven heeft. Aardig gevonden, maar ik vind juist dát nummer ook al tot het meest kleffe binnen het repertoire van WR behoren. In die zin past het hier dus wel. Jarreau blijft een geweldige zanger, dus een onvoldoende kan ik er niet aan geven. Maar zoals gezegd: het eindresultaat is toch overwegend SAAI.
0
geplaatst: 21 november 2023, 11:32 uur
gaucho schreef:
Herken je dit? Je luistert naar een album dat muzikaal binnen je straatje past, dat muzikaal zeer competent wordt uitgevoerd, waarop de zanger uitstekend in vorm is en dat genoeg 'ear candy' bevat om er een aantrekkelijk luisteravontuur van te maken. En toch vind je het eindresultaat vooral SAAI. Slaapverwekkend saai zelfs.
Het zou je kunnen overkomen bij beluistering van dit album van Al Jarreau. Want Al zingt ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd als een nachtegaal, met een perfecte stembeheersing, waar hij bovendien genoeg soul in weet te leggen. Muzikaal is het allemaal uiterst verzorgd en toch weet het eindresultaat mij niet te overtuigen.
Hier en daar valt er best wat te genieten, maar het komt vooral door de songs: het zijn vrijwel zonder uitzondering allemaal trage nummers: ballads die zich te lang voortslepen en midtempo-songs die hetzelfde doen. De ritmes lijken deels uit een doosje te komen en dat draagt ook al niet bij tot de levendigheid. Alleen bij het fraai opgebouwde titelnummer vlamt het even op, maar naarmate deze CD het einde nadert, is het album al als een nachtkaars uitgegaan. Daar kan zelfs de fraaie vocale bijdrage van Vanessa Williams in God's gift to the world niets aan veranderen.
Het laatste nummer kent dan toch nog een verrassing: op Puddit (een bewerking van Put it where you want it van The Crusaders) herhaalt Al nog even het kunstje waarmee hij ooit beroemd is geworden: een acapella song waarbij hij niet alleen de tekst zingt, maar ook de instrumenten nabootst met zijn nog altijd flexibele stem. Een leuk trucje, dat hij in het verleden net iets te vaak heeft toegepast om nog verrassend te kunnen zijn, maar het maakt dat ik aan het eind toch nog even opveer.
In Something that you said herken ik de melodielijn van A remark you made van Weather Report, waar hij zelf een tekst bij geschreven heeft. Aardig gevonden, maar ik vind juist dát nummer ook al tot het meest kleffe binnen het repertoire van WR behoren. In die zin past het hier dus wel. Jarreau blijft een geweldige zanger, dus een onvoldoende kan ik er niet aan geven. Maar zoals gezegd: het eindresultaat is toch overwegend SAAI.
Herken je dit? Je luistert naar een album dat muzikaal binnen je straatje past, dat muzikaal zeer competent wordt uitgevoerd, waarop de zanger uitstekend in vorm is en dat genoeg 'ear candy' bevat om er een aantrekkelijk luisteravontuur van te maken. En toch vind je het eindresultaat vooral SAAI. Slaapverwekkend saai zelfs.
Het zou je kunnen overkomen bij beluistering van dit album van Al Jarreau. Want Al zingt ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd als een nachtegaal, met een perfecte stembeheersing, waar hij bovendien genoeg soul in weet te leggen. Muzikaal is het allemaal uiterst verzorgd en toch weet het eindresultaat mij niet te overtuigen.
Hier en daar valt er best wat te genieten, maar het komt vooral door de songs: het zijn vrijwel zonder uitzondering allemaal trage nummers: ballads die zich te lang voortslepen en midtempo-songs die hetzelfde doen. De ritmes lijken deels uit een doosje te komen en dat draagt ook al niet bij tot de levendigheid. Alleen bij het fraai opgebouwde titelnummer vlamt het even op, maar naarmate deze CD het einde nadert, is het album al als een nachtkaars uitgegaan. Daar kan zelfs de fraaie vocale bijdrage van Vanessa Williams in God's gift to the world niets aan veranderen.
Het laatste nummer kent dan toch nog een verrassing: op Puddit (een bewerking van Put it where you want it van The Crusaders) herhaalt Al nog even het kunstje waarmee hij ooit beroemd is geworden: een acapella song waarbij hij niet alleen de tekst zingt, maar ook de instrumenten nabootst met zijn nog altijd flexibele stem. Een leuk trucje, dat hij in het verleden net iets te vaak heeft toegepast om nog verrassend te kunnen zijn, maar het maakt dat ik aan het eind toch nog even opveer.
In Something that you said herken ik de melodielijn van A remark you made van Weather Report, waar hij zelf een tekst bij geschreven heeft. Aardig gevonden, maar ik vind juist dát nummer ook al tot het meest kleffe binnen het repertoire van WR behoren. In die zin past het hier dus wel. Jarreau blijft een geweldige zanger, dus een onvoldoende kan ik er niet aan geven. Maar zoals gezegd: het eindresultaat is toch overwegend SAAI.
Ik heb dat met alles van Jarreau. Het is echt heel braaf.
* denotes required fields.
* denotes required fields.