Leslie West - Soundcheck (2015)

prima plaat en wat nog altijd een passie van de heer west...verder kommentaar overbodig!

Haast precies een maand na zijn zeventigste verjaardag uitgebracht. Het album begint lekker stevig met "Left By the Roadside to Die". Door het zware keyboardgeluid en het scheurende gitaarwerk en West zijn rauwe stemgeluid klinkt het lekker zwaar en stevig.
Het erop volgende is "Give Me One Reason" is dan weer een stuk lichter en vooral de toevoeging van de piano zorgt voor een toegankelijke sound.
Ook het erop volgende "Here for the Party" heeft wel een redelijk toegankelijk geluid, al rockt dit nummer wat meer door de dubbele gitaarpartijen.
Dit vormt weer best een scherp contrast met "You Are My Sunshine". Door de akoestische gitaar en de strijkers komt het accent meer te liggen op West's stemgeluid en de lyrics. Een sfeervol en rustig intermezzo dat er bij mij prima in gaat.
"Empty Promises/Nothin' Sacred" ligt dan weer wat meer in het verlengde van "Here for the Party". Al maakt de toevoeging van iets dat wat klinkt als een hammond organ (of het is een tweede gitaar) het nummer toch wel wat anders. Het blijft dan ook wel een eigen gezicht houden.
Daarna weet West de luisteraar weer te verrassen door het instrumentale "A Stern Warning". Mooi gitaarspel dat je doet verlangen naar de steppes die in bepaalde delen van de V.S. terug te vinden zijn.
Ook "People Get Ready", dat qua stijl meer naar een (Soul) ballad gaat is best mooi. Hier laat West zich vocaal wederom vocaal van zijn beste kant horen.
In "Going Down" maakt West er een gitaarfeestje van. Al doet hij het deze keer in samenspel met een piano, die een evenwaardige centrale rol krijgt. Ook is tijdens het refrein een achtergrondzangeres.
Volgens mij een andere zangeres dan de vrouw die te horen is in een mooie bewerking van "Stand by Me". Daarna volgt een kort instrumenteel stukje uit het welbekende "Eleanor Rigby". wat er wel meer voor de lol doorheen te lijkt te zijn gedaan. Meer een soort losse take die de man tussen de bedrijven door nog even opnam.
Op het einde weet West nog een keer te verrassen door het uitgerekte "Spoonful". Niet alleen (wederom) een sterk staaltje gitaarwerk, maar dit lijkt ook een live in de studio opgenomen track te zijn. Het geluid klinkt dan ook een stuk rauwer dan al het andere voorgaande werk dat wel door de productie heen is gegaan.
Leslie West laat op dit nummer horen dat je zelfs binnen een behoorlijk ingekaderd genre als de Blues nog behoorlijk veelzijdige muziek kan maken. Zolang je de inspiratie er maar voor hebt zullen we maar denken.
Een mooi geproduceerde, veelzijdige Blues plaat die geen seconde verveelt. Een aanrader die ook toegankelijk genoeg is voor de leken.

Schitterend album van een 70 jarige rocker ... niets aan toe te voegen , de jongeren kunnen dit noet meer met hun computermuziek