E.S.T. - Seven Days of Falling (2003)

Prachtig klinkt dit. Met name Seven Days of Falling. Zo'n mooi nr is dat. Moet dit album nog een aantal keren beluisteren, maar het klinkt echt prachtig.

Na een aantal luisterbeurten kan ik zeggen dat dit een geweldig album is. Nu-Jazz is meer mijn ding dan oude Jazz. Seven Days of Falling is een prachtig nr. Kom uit op een sterke 4,25* -> 4,5*.

Dit is het meest toegankelijke album van E.S.T.. Ik zou niet weten of dit wel 'nu-jazz' is; er zijn geen samples of tape-loops, er zijn wel allerlei effect-pedalen en effecten gaande. Zo klinkt de bassolo in het briljante Elevation of Love als een heavy-metal-gitaar. Leuk om jazz te horen dat niet draait om grote ego's, maar een goed samenspelend driemanschap. Ook een tip om 'ns live te zien!

ben hier heel benieuwd naar...
overigens dankzij de top 10 van bawimeko

Da's goed nieuws!
Het leuke van dit trio is dat je, als de muziek je aanstaat, je bijna 'blind' de andere albums kan aanschaffen; ze staan in elkaars verlengde, dus hierna volgt Viaticum (2005) en daarna weer Tuesday Wonderland (2006). Ze treden op op het North Sea Jazz-festival dit jaar, gek genoeg zijn ze in de USA, Duitsland en Frankrijk veel populairder dan hier.

Helaas niet helemaal mijn geluid, maar toch een mooi album. De heren laten hier een mooi samenspel horen waarin de piano (naar mijn mening) toch wel het meest, in positieve zin, aanwezig is. Daarbij komt dat sommige nummers (vooral het titelnummer en Mingle in the Mincing-machine zijn hier een goed voorbeeld van) mooi opbouwend zijn gespeeld. Niet iets wat ik direct zoekt in Jazzmuziek, maar toch erg mooi gedaan. Stem volgt.

Excuseert u mij allen voor de volgende opmerking: met Jazz als dit hou ik me liever niet al te lang bezig .

Kijk ik er doe er echt niet om maar het lukt maar ergens niet:

Op zich is er niks negatiefs aan het album op te merken behalve dat ik dit behoorlijk saai vind, maar dan ook echt vrij saai: je luistert 5 min. naar het nummer en veel van die minuten gaan gewoon op in lucht alsof ze er nooit geweest zijn, ik heb erg zelden bij dit album het gevoel wat meegemaakt te hebben. Mooi klinkt het natuurlijk wel maar ergens lijken me daar de instrumenten veel meer voor te zorgen dat de spelers zelf. De minuten gaan maar voorbij en de nummers zijn als het ware voorbij voordat je het weet, Evening In Atlantis leek me weer maar 5sec. geduurd te hebben, eigenlijk het merendeel van het album. Nu heb ik idd weer 'het korte nummer' gekozen maar dat is bij deze maar een voorbeeld.

Ergens leuk om te kennen en als Elevation Of Love er niet op had gestaan was dit nooit aan de score gekomen die ik een standaard/goed album geef.

3*.

Leuke plaat, enige minpunt is dat ik mijn concentratie niet te lang er bij kan houden bij ieder nummer, de muziek heeft hele leuke dingen en geluiden maar verzandt bij tijd en wijlen ook in licht kabbelen (en daar dwaal ik dus af en gaan mijn hersentjes andere dingen doen als op de muziek letten).
Zeker de moeite van het luisteren waard.

Niet zo mijn ding, dacht ik op het eerste gehoor. Maar na wat meer luisterbeurten werd het toch wat meer mijn ding.
Aardige jazzplaat die eigenlijk niet spannend genoeg is, maar reuzelekker wegluisterd. Beetje niks-aan-de-hand-jazz eigenlijk. Het zit allemaal uistekend in elkaar en is vaak best mooi. Mijn favoriet is zekers 'Seven Days of Falling'.

Vind deze plaat tamelijk saai. Nergens echt bijster boeiend. Op zich zitten er leuke effecten in, wat een mooi geproduceert geluid geeft. De wat ruigerige stukjes. De stukken dat ik denk he ik luister naar jazz, en niet alleen lounge (wat soms regelmatig onder het gerne jazz verkocht wordt.) zorgen er voor dat dit nog net een 3* krijgt.

Did They Ever Tell Cousteau, voor mij het beste nummer van het album

Ik heb nog niet alles voldoende gehoord. Wel wil ik al wel kwijt dat ik 'In My Garage' een onweerstaanbaar nummer vind.

Ik ben het wel eens met de anderen dat het weer een ' wat weinig springerige' plaat is, maar voor wat betreft de composities is het toch allesbehalve standaard. Er zijn een aantal nummers met zeer mooie melodie-wendingen en accoorden die voor mij een luisterbeleving geven als bij de betere progrock. Ook het gegeven dat dit een typische ongrijpbare randjesplaat is - is dit jazz of toch ook een beetje .. ja wat? - geeft de plaat aantrekkingskracht.

Ik vind dit een mooi verzorgd klinkende plaat, met knappe composities en een geheel eigen sfeer.
Nadeel is voor mij echter wel dat het me niet echt weet te boeien, op een gegeven moment verwordt het tot een soort achtergrondmuziek.
Kan in de toekomst misschien nog wel groeien...

De reacties vallen me mee...voor een jazztrio die het hart heeft liggen bij Journey en andere jaren '70-hardrock-formaties (bassist en pianist speelden eerst samen in een eigen heavy metal-bandje) is het voor sommigen jazz genoeg... Affijn, de bas-solo in Elevation of Love zegt genoeg...

Ach .. zat ik er nog niet zover naast met mijn progrock. Journey heb ik nooit wat aan gevonden dus dat is toch nog wel even schrikken.

Op de valreep dan toch nog een review voor het ‘Esbjörn Svensson Trio’, een groep waar ik al het één en het ander over gehoord had vòòr het “jazz-album van de week” me dit voorschotelde.
Al vanaf ‘Ballad for the Unborn’ wordt duidelijk dat dit een groep is die schippert tussen genres, en daarom juist des te interessanter wordt. Het openingsnummer heeft veel potentieel, maar wordt niet uitgebouwd tot een grote climax: het neemt braafjes zijn beloop en behoudt zo zijn “loungy” karakter. Van ‘Seven Days of Falling’ gaat datzelfde verlangen uit – smachtend naar iets dat veraf gelegen is, en via de echoende geluidssimulaties toch tastbaar wordt gemaakt. Het thema van ‘Mingle in the Mincing-Machine’ zou van het Neve-trio kunnen zijn (jawel, daar ben ik weer ), maar wordt nogal machinaal uitgewerkt, met veel gevoel voor effectwerking. Het nummer wordt op die manier krachtiger, wat zeker mocht na 2 ballades, maar tegelijk nogal "amuzikaal" en (onnodig) ruw. In ‘Did They Ever Tell Cousteau’ zit een baslijn die ergens uit Radiohead’s ‘Kid A’ gepikt lijkt. De pianoimproviastie daar bovenop is vluchtig, ijlend en onzeker – een mooie sound op de daverende ritmesectie. Met ‘Believe Beleft Below’ zitten we weer in de trieste mood van het begin van de plaat: zacht meewiegen is de boodschap. De track toont aan dat het de muzikanten van het ‘Esbjörn Svensson Trio’ niet zozeer te doen is om hun eigen ego, maar om het tedere dat ze gedrieën scheppen. Dan komt het nummer waar je als luisteraar al de hele plaat zit op te wachten: ‘Elevation of Love’. Het “mag het iets meer zijn?”-gevoel wordt hier definitief uit de weg geruimd door de heerlijke opbouw, waaruit tevens mag blijken hoe deze musici op elkaar zijn ingespeeld. Merk ook op hoe de baslijn van de piano het hele trio het duistere induwt. De scheurende contrabas maakt het geheel quasi ondragelijk, tot het trio besluit (licht) te eindigen met het thema – geen onverstandige keuze, waar gaat zo’n nummer anders heen? ‘In My Garage’ bouwt verder op datzelfde elan: een uigebalanceerde, doch nogal spontane jam – het heeft zijn naam duidelijk niet gestolen. Met ‘Why She Couldn’t Come’ en de afsluiter gooit het trio zich op de meer suggestieve muziek – wat vooral in ‘O.D.R.I.P.’ een bruisend, kolkende potpourri van ideeën oplevert die fantastisch ten gehore worden gebracht.
Alles bij elkaar had ‘Seven Days of Falling’ nog veel meer potentieel dan deze musici hebben kunnen verzilveren. Esbjörn Svensson en zijn kompanen hebben echter gekozen voor een coherent album dat in stijgende lijn naar een climax toewerkt – en kwalijk kan ik hen dat zeker niet nemen. Dit smaakt naar meer, véél meer!

Uitstekende keuze dus, bawimeko. Bedankt!

Mooie recensie en graag gedaan!
Liefhebbers van dit album (m.i. de meest toegankelijke van dit trio) kunnen ook terecht bij het wat meer stemmige Viaticum (a picture of Doris Travelling with Doris is bijna Elevation of Love Deel 2, bijna nog extatischer) en en wat meer gevarieerde Tuesday Wonderland.

Ja! Tijdens de hele plaat overvalt me een Radiohead-Erlebnis. Weet niet precies waar 'm dat in zit. Misschien de onderbuikgevoelenstoetsen van Svensson zelf. Ben blij dat Bawimeko hiermee op de proppen is gekomen. Niet helemaal mijn ding, maar wel lekker om af en toe te consumeren. Is me trouwens nog niet één keer gelukt om het album in één teug te luisteren. Misschien daarom wel de 3,5 ster. Wel leuk, maar m'n aandacht verslapt meestal halverwege.

....er komt nog één album aan die ze in Australie hebben opgenomen tijdens hun tournee; Leucocyte. Een paar weken voor het ongeluk hadden ze net het mix-werk gedaan en de artwork goedgekeurd. Dus er is nog één keer iets in petto...:(

fantastisch

Ik lees bij sommige users dat er wat progrock in de muziek van E.S.T. valt te bespeuren en dat heb ik nou ook. Ik vind de muziek dan ook eerder progressive jazz of progressive fusion dan jazz. Een jazz pianotrio is deze band zeker niet. Ik moet onwillekeurig ook een beetje denken aan het gefreak van Soft Machine.

Ik vind het hier en daar wel een beetje somber en meeslepend zonder dat het van mij per sé hoeft. Productioneel hoor ik elementen terug uit de postrock. Het is uiteindelijk erg knap en bijzonder en vooruitstrevend. Een band dat niet binnen genre valt te vangen maar inmiddels wel tientallen bands heeft beïnvloed en zodoende een eigen soort genre heeft gecreëerd.

Ik weet te weinig van Radiohead om die ter herkennen in de muziek, maar dat zal dan wel, want sommigen vinden Radiohead ook een progrockband.

Ik vind de experimenteerdrift soms wel echt tot lelijke dingen leiden. Ik meen dat de contrabassist mij nét even te vaak met een soort overdrive-effectpedaal aan de slag gaat en dat geluid staat me erg tegen. Ik vind het niet mooi.