Lushlife & CSLSX - Ritualize (2016)

Chez Slowgaze zitten er nu twee luisterbeurten op, en dit is toch wel mooi werk. Het is allemaal behoorlijk bombastisch, maar dat grenst hier vaak aan euforie. 'Burt Reynolds (Desert Visions)' bijvoorbeeld is een ronduit euforisch nummer, en 'Strawberry Mansion' is echt zo'n nummer waarin je je vuist in de lucht houdt en heen en weer beweging. No geweldpleging. Je snapt wat ik bedoel. Shout-out aan Grace Adler.

Ik hoorde net 'Celebrate the Elohim' als tekstfragment langskomen. Wil de gelijknamige gebruiker even opletten?

Hypetrain is gestart, morgen checken. Helaas denk ik wel dat het onder gaat doen voor de voorganger, Plateau Vision. Dat kan ook bijna niet anders want dat is een van de beste albums ooit gemaakt imo.

Thanks voor de tip Slowgaze! Lushlife had zomaar een artiest van Doomtree kunnen zijn, want daar doet het mij sterk aan denken! De stevige raps en (licht) dramatische producties vormen een sterk geheel. Geen saaie momenten, gewoon lekker gaan!

Ik moet een beetje aan P.O.S denken als ik naar Lushlife luister, maar dan zonder punk als geheime ingrediënt, maar (elektronische) indiepop.

P.O.S inderdaad, maar ook af en toe aan Sims en Mike Mictlan. Zeker geen verkeerde namen om mee geassocieerd te worden. Plus Lushlife heeft ook gewoon zijn eigen stijl.

Fakking hard. Vind Lushlife sowieso een hele goede rapper. Featurings zijn dope, Killer Mike, Ariel Pink, Deniro Farrar. Alleen freeway vind ik een beetje matig. Dope beats, dope raps, dope namen van de nummers en een dope concept bij Tonybee Suite. Komt heel erg dicht in de buurt van plateau vision imo

Ha! Ik was net weer hier gekomen om te kijken voor een nieuw album om te beluisteren, bedankt!

Bandcamp begint met spelen op Body Double (waarom weet ik niet) en de POS vergelijking snap ik meteen, hoewel ik dan eerder denk aan WDELH, waar de indiepop/indie-electro/ikbennietzothuisindiescene ook al zeer aanwezig was natuurlijk. Dan begint de man te rappen en ik denk meteen aan SIMS inderdaad.

Klinkt meteen goed!

De namen die je noemt vind ik, op Killer Mike en Freeway na, nauwelijks relevante rollen spelen. Freeway dropt misschien wel m'n favoriete verse op de plaat, sowieso m'n favoriete gastverse. Van Killer Mike ben ik er nog niet helemaal uit of het nu luiheid is of complete beheersing. Maar hij dropt wel m'n favoriete punchline op de plaat: 'I'm tryna get it like a Rotschild'.


Bij vlagen doet Lushlife me ook wat denken aan Typhoon. Heb jij dat ook? Voor als ik naar 'Burt Reynolds (Desert Visions)' luister en hij dat stuk begint met 'Hope when I go', is het net of ik naar een Engelstalige Typhoon luister.

Nope, maar ik kan dat Doomtree-gevoel ook erg moeilijk onderdrukken.

Goed spul. Doomtree hoor ik wel in de raps, minder in de producties, waar ik eerder een beetje John Carpenter meets El-P vibe van krijg. Lushlife is qua vloeiende raps, maar ook qua overlappende onderwerpen soms bijna niet te volgen:
Isabella Rossellini, William Blake, Bo Derek, Larry King, het hoort allemaal in zijn wereld blijkbaar. Dat heeft ie dan weer gemeen met P.O.S. , die ook graag zijn popcultuur referenties erin gooit.Deniro Farrar's rap vind ik trouwens vervelend in Incantation, omdat het ook samenkomt met een verandering in de productie. Erg matig.

Edit: Ik heb trouwens een Tonybee Suite versie van 7.30 minuten? Heb elders al een langere versie zien staan, dacht ik, dus dat ligt dan toch aan mijn versie? Ik zal het binnenkort weten, als ik mijn promo-exemplaar binnenkrijg...

ThirdEyedCitizen, ik heb een fysiek exemplaar ontvangen, een digipack met een gaatje erin, met een incorrecte tracklist; er mist een nummer op, de volgorde wijkt soms af, en 'Tonybee Suite' zou daar inderdaad ook een minuut of 9 zijn. Op de cd kloppen tracklist en tijd echter wel.

Er is wel degelijk een langere versie van het nummer, dat hoort bij de soundtrack van de documentaire die het mysterieuze onderwerp bespreekt. Uitleg: A Philadelphia Rapper Sets an Unsolved Mystery to Music - Studio 360 - studio360.org

Boeiend, ga die docu eens kijken denk ik.

Bedankt voor de informatie! Ik kan er overigens niet superrouwig om zijn dat ik nu die klarinetsolo van twee minuten moet missen.

Hm, meerdere van m'n recensies voor Gonzo (circus) staan inmiddels online, waaronder eentje van Ritualized. De combinatie van hiphop en bombastische indiepop werkt goed, al zullen puristen uit beide kampen er wel vies van zijn. De indiegastartiesten hebben een vrij verwaarloosbare rol, en de (elektronische) bombast kan conservatieve hiphopliefhebbers tegen de haren in strijken. Maar ja, dan missen die wel een heerlijke plaat die al met al toch een old skool-hiphopgevoel heeft.
Bovenstaande is een sortement van samenvatting. De hele recensie staat hier.

Hmm, deze beats zijn niet direct naar mijn gading. Te vaak meer sfeer dan substantie. Weinig vette ritmes of fijne melodieën. Hoe dan ook ligt de onderscheiding in de instrumentatie steeds niet aan het oppervlak.

Toch aoty voor mij, nog boven rtj en atcq. Ben wel fan van de dreampop gemixt met hiphop. Daarnaast is Lushlife een meer dan capabele rapper.