0
chrismusic
geplaatst: 2 november 2006, 13:26 uur
heeft wel wat weg van harmonium lekker vrolijk, mysterieus zeker de moeite waard
4*
4*
0
Mssr Renard
geplaatst: 18 januari 2020, 19:23 uur
Briljante plaat, waarbij bijna heel kant A wordt ingenomen door het epische Les Porches de Notre-Dame en kant B ook een episch stuk kent in het grappig getitelde Les Aventures de Saxinette et Clarophone.
Maneige is een canadees kwintet bestaande uit: Alain Bergeron (fluit, sax, piano), Jerome Langlois (klarinet, piano, gitaar), Vincent Langlois (piano, percussie), Yves Leonard (bas, contrabas), Gilles Schetagne (drums, percussie). De muziek is een mengeling van jazz, jazzrock, klassiek en rock waarbij een vergelijking met Gentle Giant, King Crimson en het eveneens Canadeze Et Cetera en Harmonium goed op gaat.
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt. De kant wordt afgesloten door het met strijkers vormgeven stukje La Grosse Torche.
Kant B kent een erg interessante song waar de hoofdrol lijkt weggelegd voor de saxofoon en klarinet maar er ook een grote rol is voor gastmuzikant Paul Picard op xylofoon.
Tussen al het gesoleer door moet de ritmesectie van Yves en Gilles de boel bij elkaar houden en zij doen dit met verve.
De speelsheid en het bovenal avontuurlijke karakter is erg aanstekelijk en ik kan deze plaat niet anders dan de hoofdscore geven. Wat een meesterwerk!
Maneige is een canadees kwintet bestaande uit: Alain Bergeron (fluit, sax, piano), Jerome Langlois (klarinet, piano, gitaar), Vincent Langlois (piano, percussie), Yves Leonard (bas, contrabas), Gilles Schetagne (drums, percussie). De muziek is een mengeling van jazz, jazzrock, klassiek en rock waarbij een vergelijking met Gentle Giant, King Crimson en het eveneens Canadeze Et Cetera en Harmonium goed op gaat.
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt. De kant wordt afgesloten door het met strijkers vormgeven stukje La Grosse Torche.
Kant B kent een erg interessante song waar de hoofdrol lijkt weggelegd voor de saxofoon en klarinet maar er ook een grote rol is voor gastmuzikant Paul Picard op xylofoon.
Tussen al het gesoleer door moet de ritmesectie van Yves en Gilles de boel bij elkaar houden en zij doen dit met verve.
De speelsheid en het bovenal avontuurlijke karakter is erg aanstekelijk en ik kan deze plaat niet anders dan de hoofdscore geven. Wat een meesterwerk!
1
geplaatst: 18 januari 2020, 21:51 uur
Mssr Renard schreef:
Briljante plaat, waarbij bijna heel kant A wordt ingenomen door het epische Les Porches de Notre-Dame en kant B ook een episch stuk kent in het grappig getitelde Les Aventures de Saxinette et Clarophone.
Maneige is een canadees kwintet bestaande uit: Alain Bergeron (fluit, sax, piano), Jerome Langlois (klarinet, piano, gitaar), Vincent Langlois (piano, percussie), Yves Leonard (bas, contrabas), Gilles Schetagne (drums, percussie). De muziek is een mengeling van jazz, jazzrock, klassiek en rock waarbij een vergelijking met Gentle Giant, King Crimson en het eveneens Canadeze Et Cetera en Harmonium goed op gaat.
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt. De kant wordt afgesloten door het met strijkers vormgeven stukje La Grosse Torche.
Kant B kent een erg interessante song waar de hoofdrol lijkt weggelegd voor de saxofoon en klarinet maar er ook een grote rol is voor gastmuzikant Paul Picard op xylofoon.
Tussen al het gesoleer door moet de ritmesectie van Yves en Gilles de boel bij elkaar houden en zij doen dit met verve.
De speelsheid en het bovenal avontuurlijke karakter is erg aanstekelijk en ik kan deze plaat niet anders dan de hoofdscore geven. Wat een meesterwerk!
Briljante plaat, waarbij bijna heel kant A wordt ingenomen door het epische Les Porches de Notre-Dame en kant B ook een episch stuk kent in het grappig getitelde Les Aventures de Saxinette et Clarophone.
Maneige is een canadees kwintet bestaande uit: Alain Bergeron (fluit, sax, piano), Jerome Langlois (klarinet, piano, gitaar), Vincent Langlois (piano, percussie), Yves Leonard (bas, contrabas), Gilles Schetagne (drums, percussie). De muziek is een mengeling van jazz, jazzrock, klassiek en rock waarbij een vergelijking met Gentle Giant, King Crimson en het eveneens Canadeze Et Cetera en Harmonium goed op gaat.
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt. De kant wordt afgesloten door het met strijkers vormgeven stukje La Grosse Torche.
Kant B kent een erg interessante song waar de hoofdrol lijkt weggelegd voor de saxofoon en klarinet maar er ook een grote rol is voor gastmuzikant Paul Picard op xylofoon.
Tussen al het gesoleer door moet de ritmesectie van Yves en Gilles de boel bij elkaar houden en zij doen dit met verve.
De speelsheid en het bovenal avontuurlijke karakter is erg aanstekelijk en ik kan deze plaat niet anders dan de hoofdscore geven. Wat een meesterwerk!
Ben ik wel heel benieuwd naar ! Ik heb even bij de andere platen van deze groep gekeken op Music Meter. Eén 'ni vent...ni nouvelle' kwam me toch wel bekend voor. Kwartiertje gezocht en jawel , die heb ik. Zit hem nu te beluisteren en zal daarna er iets over schrijven., Via Music Meter ontdek ik dus platen die ik al heb !
0
Mssr Renard
geplaatst: 19 januari 2020, 10:50 uur
Teacher schreef:
Ben ik wel heel benieuwd naar ! Ik heb even bij de andere platen van deze groep gekeken op Music Meter. Eén 'ni vent...ni nouvelle' kwam me toch wel bekend voor. Kwartiertje gezocht en jawel , die heb ik. Zit hem nu te beluisteren en zal daarna er iets over schrijven., Via Music Meter ontdek ik dus platen die ik al heb !
Ben ik wel heel benieuwd naar ! Ik heb even bij de andere platen van deze groep gekeken op Music Meter. Eén 'ni vent...ni nouvelle' kwam me toch wel bekend voor. Kwartiertje gezocht en jawel , die heb ik. Zit hem nu te beluisteren en zal daarna er iets over schrijven., Via Music Meter ontdek ik dus platen die ik al heb !
Ik ben benieuwd naar je recensie aldaar. Ik heb (helaas) maar 1 lp van Maneige. Maar er staat wel het één en ander op Spotify. Ik heb wel enkele platen van deze geweldige band in mijn discogs-wantlist gezet.
1
geplaatst: 19 januari 2020, 12:28 uur
Ik had er nog nooit van gehoord, maar dit is echt muziek naar mijn gading. Prachtige grote spanningsbogen, jazzy instrumentatie, folky melodieën. Het doet inderdaad nog het meest aan landsgenoten Harmonium denken. Interessant van de eerste tot de laatste toon. Jammer dat deze plaat zo lastig te verkrijgen is.
0
Mssr Renard
geplaatst: 19 januari 2020, 13:55 uur
Barney Rubble schreef:
Ik had er nog nooit van gehoord, maar dit is echt muziek naar mijn gading. Prachtige grote spanningsbogen, jazzy instrumentatie, folky melodieën. Het doet inderdaad nog het meest aan landsgenoten Harmonium denken. Interessant van de eerste tot de laatste toon. Jammer dat deze plaat zo lastig te verkrijgen is.
Ik had er nog nooit van gehoord, maar dit is echt muziek naar mijn gading. Prachtige grote spanningsbogen, jazzy instrumentatie, folky melodieën. Het doet inderdaad nog het meest aan landsgenoten Harmonium denken. Interessant van de eerste tot de laatste toon. Jammer dat deze plaat zo lastig te verkrijgen is.
Wil je deze dan graag op LP of CD?
Ik heb hem op LP via Discogs te pakken gekregen.
Leuk dat je deze plaat zo fijn vindt. Ik kan je dan ook Sloche en Et Cetera aanbevelen. Die zitten ook in dit straatje. Harmonium kende je al, zei je.
0
geplaatst: 19 januari 2020, 13:59 uur
LP speler is al een tijdje naar zijn gootje; dus dat wordt dan CD als het kan.
Ik heb sowieso nog een heel lijstje aan albums die ik nog eens moet aanschaffen.
Als dat niet een first world problem is dan weet ik het ook niet meer.
Zal de andere albums zeker ook nog wel eens beluisteren; dit smaakt naar meer.
Ik heb sowieso nog een heel lijstje aan albums die ik nog eens moet aanschaffen.
Als dat niet een first world problem is dan weet ik het ook niet meer.
Zal de andere albums zeker ook nog wel eens beluisteren; dit smaakt naar meer.
1
Mssr Renard
geplaatst: 19 januari 2020, 14:04 uur
Volgens mij zijn de Maneige-platen wel in elk geval via Spotify te beluisteren.
1
geplaatst: 2 december 2020, 11:10 uur
Mssr Renard schreef:
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt.
De plaat begint (zoals gezegd) met een lang en veelzijdig stuk die elementen bevat uit de jazz, folk en rock. Het stuk bouwt op tot een knallend einde, waar (gast-)zanger/trompettist Raoul Duguay een stuk in het frans zingt en een knallende solo speelt.
Dat gesoleer aan het eind van die openingstrack is werkelijk fantastisch! Dit album zal ik nog wat op me moeten laten inwerken, klinkt nog wat indrukwekkender dan het debuut, eerlijk gezegd, en komt misschien zelfs vrij dicht bij Les Cinq Saisons van Harmonium.
0
Mssr Renard
geplaatst: 2 december 2020, 11:24 uur
AOVV schreef:
Dat gesoleer aan het eind van die openingstrack is werkelijk fantastisch! Dit album zal ik nog wat op me moeten laten inwerken, klinkt nog wat indrukwekkender dan het debuut, eerlijk gezegd, en komt misschien zelfs vrij dicht bij Les Cinq Saisons van Harmonium.
(quote)
Dat gesoleer aan het eind van die openingstrack is werkelijk fantastisch! Dit album zal ik nog wat op me moeten laten inwerken, klinkt nog wat indrukwekkender dan het debuut, eerlijk gezegd, en komt misschien zelfs vrij dicht bij Les Cinq Saisons van Harmonium.
Een ongeëvenaard stuk muziek, waarvan ik de gelijke niet zo snel kan opnoemen.
Juist omdat er gekozen is voor wat minder standaard-instrumentatie. Wie zegt dat progrock geen gevoel of emotie heeft, heeft duidelijk nog nooit dit gehoord.
* denotes required fields.
* denotes required fields.