Hardcore 2 (1996)

Ik kan mij nog herinneren dat deze hardcore-verzamelaar in het voorjaar van 1996 op de commerciële zenders (waaronder RTL) flink gepromoot werd. Deze werd destijds door de muziekpers neergezet als het hardste hardcore-album aller tijden. Ook zag ik de wrede cover van deze cd een keer op de achterkant van een Mega-top-50 blaadje staan, met daarbij een advertentie dat 35 Nederlandse Guldens (15,89 Euro!) de adviesprijs van deze cd zou zijn. Ikzelf kwam hier in 2009 echter aan, door het aan te treffen in de Bossche kringloop waar ik destijds (tot april 2015) werkte, en het vervolgens voor een prikje te kopen (2,50 Euro).

Mijn beleving van de cd (ik draaide hem zelfs een paar keer op mijn toen der tijdse werkplek); Van het begin tot het einde puur hakken! De ene beat na de andere, constant boven de 180 beats per minuut! Track 6 'Schoppen Trommel' van Darrien Kelly & Scott Brown haalt zelfs bijna de 200 bpm! Daarnaast zijn er ook nog meer vette tracks op deze cd te vinden: De hardcore-versie van 'Don't leave me alone' van Paul Elstak klinkt heel wat heftiger en harder dan de radio-versie die in januari 1996 de 3e plaats in de Nederlandse hitlijst haalde, en de Search & Destroy remix van Technohead's 'Headsex' heeft leuke mellow-klinkende draaiorgels en door de beats heen. Daarna hoor je het gehak in '2 the rescue' van DJ Gizmo en 'XTC' van Brothers in Crime' er bovenuit heersen, en in 'This jam is hype' van DJ Isaac de snelle mellow-zang . Track 7 '180 MPH (Let the bass drum go) hakt ook flink door (met een happy-achtergrond), en wordt vervolgd door een hak-ketting van nummer 8; Protectors of Bass met 'Pulldriver (pitch-hiker) en nummer 9; Ultimate Buzz feat. Mc Bee met 'On a mission'. Verderop is het erg vrolijke 'Come on' van DJ Tazz feat. Fuckface te vinden, en de 13e track 'Loud & proud' van DJ Rob en Tim B. is de hardste op het album: keiharde lompe hardcore-beat met snelle zang. De bonustrack is 'Kek nah, da leg mu klah' van Ziekehouse (een satirisch antwoord op de vuurwerk-ongelukkig die destijds rond de jaarwisselingen gebeurde).

Een goede cd voor de hardcore-fans, hoewel het tegenwoordig ook als happy hardcore-cd gezien, omdat er na 1996 nog hardere hardcore (en terror)- cd's werden uitgebracht. Maar lachen is dit album zeker, als je die nog nooit hebt gehoord.

Na nog een keer het album vandaag te hebben beluisterd toch maar de eerste stem op dit album gebracht. Ik weet niet waarom ik dit zo'n hoog cijfer ik geef, maar dit album heeft op mij een vorm van verslavende werking. Het is een leuk en lachen, en de beats zijn opzwepend, en ik ervaar deze hak-cd (mogelijk deels door mijn autisme) als een attractie.