Hubert Kah mit Kapelle - Meine Höhepunkte (1982)

typische Neue Deutsche Welle plaat. Tegen het melige aan, eigenaardig en frivole. Met de simpelheid en doeltreffendheid qua instrumentatie, in combinatie met de kleinkunst achtige zang is het een bijzondere plaat in het genre, hoewel je in de NDW alles kon verwachten... "Rosemarie" is een klassieker, maar het zijn de stukken als "Libido" (zeer typerend NDW) het mysterieuze "Voyeur", "Gigolo" (mooi clean gitaarwerk en geprogrammeerd ritme) en "Caruso" (opera uitweidingen in de zang) die het album maken. Hierbij is "Aufblasbare Puppen" toch wel een echt niemendalletje... Tja je moet ervan houden dit album, maar ik mag het wel. Het staat in retrospect ook echt voor een bepaalde tijd, die makkelijker en simpeler lijkt, maar dat natuurlijk niet was.