Archive - Take My Head (1999)

Helemaal anders dan de latere albums, niet in het minst omdat een vrouw hier de zang verzorgt. Toch is dit een opvallend sterk tweede album van Archive, waar nog meer duidelijk is dan later dat zowel Massive Attack als Radiohead mooi beïnvloedend volk is voor hen. Erg mooi plaatje, en het wordt verdorie tijd dat ze in Nederland en Vlaanderen doorbreken (in Wallonië bijvoorbeeld zijn ze al immens populair). 4*

Zeer solide album. Zonde dat het niet populairder is. Schitterende zangstem gecombineerd met goede muzikale ondersteuning. 4,5*

5 stinkers, 5 zeer mooie nummers op dit album. Zeer wisselvallig dus. Na Londinium wist de groep niet welke kant uit, daarom dit halfslachtig album. Hierna kwam YLATSTM uit en zijn ze een bepaalde richting ingeslagen. Wat meer rockinvloeden kwamen in de muziek van de twee pioniers en een handvol epische nummers volgden elkaar op.

Toch hou ik van het melancholische, ietwat truttige sfeertje van een aantal nummers op deze cd. Deze kreeg destijds door mijn blinde adoratie voor Archive een puntje te veel. Daarom nu verlaagd naar een 3.

Minste album van Archive, dit? Wat mij betreft allesbehalve. De eerste helft van het album is zonder meer subliem, een pak vintage Archivetoppers op een rij. Toegegeven, tijdens het tweede deel zakt het niveau wat, maar Woman en voor het heerlijke (instrumentale) Love in Summer zorgt toch voor een ruime 4*.

De vergelijking met Radiohead en Massive Attack kennen we zo onderhand wel, maar op dit album hoor ik eigenlijk vooral veel Hooverphonic. Al zit de vrouwelijke zang en de overvloed aan strijkers daar uiteraard voor veel tussen.

You Make Me Feel blijft echt een geweldig nummer!

Dat wilde ik net gaan schrijven. Inderdaad een versie van Hooverphonic met ballen! Niet het beste album van Archive maar ja ligt de lat daarin ook niet extreem hoog?

Een mooie en verdiende 4 *

Deze plaat is unieker binnen het Archiverepertoire dan binnen de muziekwereld als geheel. Mijn Hooverphonickennis is erg beperkt, maar er duiken nogal wat onbestemde déjà-entendu's op bij beluistering dezes. You Make Me Feel is wel een terechte concertklassieker; Well Known Sinner kreeg het andere sterretje. Het titelnummer is een aardige reprise van het openingsnummer en instrumentaaltje Love in Summer is ook wel prettig.

Per saldo voor mij toch een van de minste van de band - tot de releases van de laatste paar jaar waarschijnlijk gewoon dé minste.