Spooky Tooth - It's All About (1968)

Sunshine help me is de moeite waard, de rest kan vergeten worden.

In de States in 1971 uitgebracht als Tobacco Road

http://www.softshoe-slim.com/covers2/s/spooky01b.jpg

Schitterende psychedelische sixites pop.
Nog niet de bluesrock waar ze later om bekend werden.

Maar heerlijk, bijv. voor liefhebbers van Traffic.

Dit is de psychedelische hardrock waar ik van houd.

Gave zang, schitterend gitaar- en orgel werk. De composities zijn mooi.
De sfeer is broeierig en toch zweverig.

Jammer dat the weight niet op 't originele album staat, best een aardig nummertje.

Is dat een cover van The Band?

Ja, ik weet alleen niet welke ik mooier vind.
Deze cover heeft wat meer emotie.

Overgangsalbum tussen de psych-pop van Art ( kwa bezetting dezelfde band maar dan zonder Gary Wright ) en het volwassen geluid van Spooky Two. Je kunt op It's All About alshetware het invoegen van Wright in het geluid van de band volgen.

Een nummer als It Hurts You So klinkt alsof Wright het al geschreven had voordat hij bij de band kwam maar wat toch opgenomen werd bij gebrek aan volwaardig ontwikkeld materiaal. Met Sunshine Help Me begon hij ( wederom op het gehoor ) de mogelijkheden van de band al behoorlijk beter in te schatten. Nog niet een evenwichtig uitgewerkt geheel als bijvoorbeeld Lost In My Dream of Waiting For The Wind maar het zit er aan te komen.

De songs worden hier nog opgesierd met productionele truuks die "in" waren in deze periode ( het benutten van de studio als instrument en dat soort dingen ...... ) die eigenlijk de aandacht wegnemen van de muziek en knap irritant en vermoeiend kunnen worden als je pet er niet naar staat.

Eigenlijk is deze plaat alleen interessant voor liefhebbers van de band. Als je gewoon op zoek bent naar meesterlijke 60s rock kun je beter gelijk voor Spooky Two gaan.

De jaren 60, een decennium waarbij het op muzikaal gebied broeide en giste en bands in Europa flink geïnspireerd werden door veel groepen en genres aan de andere kant van de oceaan.
Met name bands uit Groot-Brittannië gingen uitgebreid putten uit datgene wat in de Verenigde Staten 'in' was. Gevolg; vaak een fijne mix van blues, folk, rock en wat prog elementen.
Spooky Tooth; een collectief uit het Engelse Carlisle boeit op het debuut maar ten dele. Mike Harrison is een prima vocalist en Grosvenor doet het verdienstelijk als gitarist.
It's All About bevat een paar covers; Society's Child (Janis Ian) en Tobacco Road (J.D. Loudermilk) en een song geschreven door Bob Dylan (Too Much of Nothing) en de betreffende songs klinken aardig hoewel Tobacco Road wat kitscherig overkomt.
Op deze eersteling is de band nog zoekende; enkele stukken klinken nogal overdadig en richtingloos, in andere songs vormt het orgel nogal een dominante factor en het pompeuze karakter trek ik niet overal even goed.
Je hoort echter al wel de potentie, voor een debuut bevat It's All About genoeg fraais om te kunnen spreken van een dikke voldoende.

Eigenlijk is deze plaat niet heel coherent, omdat het nog op twee benen hinkt: sixties pyschpop en seventies pyschrock. Spooky Two is wat dat betreft een heel slag beter en gaver. Maar ik heb toch iets met deze plaat, waarom ik het zo graag opzet. De authenticiteit, de bevlogenheid, de arrangementen, de zang, de sound, de productie (ook als is het wat té opgesmukt soms) zijn helemaal hoe ik graag muziek hoor binnen dit genre.

Als liefhebber van de eerste platen van Humble Pie, zijn de eerste platen van Spooky Tooth toch ook bijna verplichte kost.

Het debuut van Spooky Tooth blijft een eigenaardig plaatje, het is allemaal niet uitgebalanceerd en hier en daar wat wisselvallig, maar toch maakt de eersteling bij vlagen indruk.
Hier en daar voelen enkele elementen en studiotrucjes wat overdadig aan, het orgeltje in opener Society's Child is bijvoorbeeld wel erg dominant aanwezig.
Desalniettemin kent de plaat een hoop fraaie wendingen, invalshoeken en zijn de zanglijnen afwisselend te noemen.
De eerste helft van de schijf is naar mijn mening duidelijk het interessantst. De combinatie van licht psychedelische effecten, het gebruik van het hammond orgeltje, de smaakvolle zang van Harrison en het bij vlagen broeierige geluid maken Spooky Tooth tot een intrigerend bandje. Beste songs; opener Society's Child, het dwingende Too Much of Nothing en Sunshine Help Me.