Nils Lofgren - Night After Night (1977)

Live-opnames uit de, volgens mij, beste periode van deze kleine gitaargeweldenaar. Velen zullen hem kennen als de man uit de begeleidingsband van Bruce Springsteen met die onbenullig grote hoed. Nummers als Cry Tough en de ode aan Keith Richards ("Keith don't go") vind ik de beste.

Ik kende deze Nils Lofgren alleen van zijn periode in Crazy Horse (Neil Young), deze kwam ik tegen voor 1 euro op LP. Helaas ontbrak de tweede LP en heb ik dus alleen kant 1 en 2, maar hij was dan ook maar 1 euro.

Ik moet zeggen, dit klinkt helemaal niet slecht. Best een goede gitarist, goede stem, leuke nummers

Deze dubbel elpee al jaren in mijn bezit, maar de laatste 30 jaar niet meer gedraaid.
Het beste - daar had ik 'm specifiek voor gekocht - was "going back". Wat een geweldige uitvoering...maarrrrrr...
M.i. is deze elpee alleen maar op vinyl te krijgen en niet op cd, jammer, want dan zou ik 'm terug kunnen herwaarderen.
Blijft dus nu - na 1 draaibeurt - op 3 sterren staan.

Prima live plaat met een energieke Lofgren, waar hij in latere jaren toch wat gezapiger ging spelen. Lofgren is zekers een goede gitarist, die in dienst van Springsteen, m.i. toch niet helemaal tot zijn recht komt, maar daar blijkbaar geen last van heeft.

Ook gekocht voor een paar euro op vinyl. Heb nog niet gecheckt of hij op cd te verkrijgen is. De weergave kwaliteit is niet denderend. Zeker vergeleken met de prachtopnames van zijn Acoustic live cd. Dat is een audiofiel hoogstandje. Staan echter een aantal prima nummers op deze Night after Night.. Ik moet wel wennen aan de elektrische uitvoering van Keith Don't go. Ben zo gewend om dit nummer van zijn Acoustic live te horen. Rasartiest die Nils.

Ook al mogen de uitvoeringen van Dusty Springfield, Marianne Faithfull, The Byrds en Richard Thompson er ook zijn, deze live uitvoering van Going Back is voor mij de mooiste van allen.

Album is zeker op cd uitgebracht (zie eerdere post) Het nummer Moon Tears (wel op vinyl) is er vanaf gevallen om de speelduur op 1 cd te krijgen. Er komt een SHM remaster uit op dubbel cd. Ik verhoog dit album toch met een 0,5* en hoop stiekum op een kwalitatief betere release. Op origineel vinyl is het niet best. Verder een prima live album.

Onlangs weer eens gedraaid, ook de tweede LP had ik inmiddels al een paar jaar. Ik vind Nils best sympathiek en het is beslist een goede gitarist zonder echt flashy te zijn. Nils probeert hier een beetje te hard om tough te klinken, zijn stem is daarvoor alleen echt te dun. Ook de geluidskwaliteit is wat pover, ik hoor de hand van David Briggs er niet in terug. Ook wel eens wat Grin en ander solowerk beluisterd, maar hij komt als sideman beter uit de verf.