Vive la Fête - La Verité (2005)

sterke ep met de sterke singles schwarzkopf & la verite, leuke cover banana split

als bonus nog goeie live nummers en een hidden track nl wild one (live iggy pop cover die het gecoverd heeft van plastic betrand)

Vette ep, vooral de livenummers klinken erg goed

VIVE LA FÊTE - LA VÉRITÉ [E.P.] / 2005

Achtergrondinformatie
Het koppel Danny Mommens en Els Pynoo is de drijvende kracht achter de electro-pop band Vive La Fête. Meer zelfs: Danny Mommens en Els Pynoo zijn Vive La Fête, want Danny neemt meestal meer dan enkel bas en backing vocals voor zijn rekening. Regelmatig speelt hij in de studio ook de synths en wat drumwerk in. Enkel het moeilijkere werk wordt dan afgewerkt door hun 'vaste gastmuzikanten' (tegenstelling?) die dan - vanzelfsprekend - ook live de muziekinstrumenten in kwestie voor zich nemen. Danny mag dan wel een 'duizendpoot' zijn, dat is en blijft natuurlijk enkel figuurlijk.

Els Pynoo, de symphatieke en niet on-lelijke 'frontvrouw'/zangeres van de band, ken ik enkel van Vive La Fête. Danny darentegen heeft enkele andere projecten lopende, en heeft ook een tijdje bassist geweest bij dEUS. Hij kwam als opvolger van de Stef, maar lang is ie niet gebleven - en, voor wie dEUS naar behoren kent, de reden ligt voor de hand: de iets wat breed uiteenlopende muzikale invloeden. Mommens zoekt het duidelijk in de electro, en wou dit iets te veel doordrijven in de composities van dEUS, waardoor na een tijd afscheid werd genomen. Maar dEUS heeft altijd al een broeinest van muzikanten met verschillende muzikale genres als 'influences' geweest. Vandaar de vele line-up veranderingen en - volgens mij - ook de kracht van hun variërende composities. Back to Vive La Fête...

Context
Los van enkele aparte Vive La Fête nummers was dit mijn kennismaking met de band. Ik kende hun 'imago', miste ooit een gratis optreden ervan in het dorp waar ik woon (voor de mensen die het kennen: Poperinge...), en zag ze vooral als een groepje 'fun-rockers'. Voor ik deze E.P. oplegde hield ik me klaar een dosis 'leuke', 'grappige' 'electro-pop'. Pas op: niet dat hier een negatieve connotatie zit in mijn verwachtingen. Nee; ik wist wel duidelijk dat ze kwaliteiten hebben - ik maakte me dus klaar voor sterke en genietbare pop-songs, doch met een fout kantje...

Deze E.P., die ik subtiel geleend heb uit mijn vaders cd-kastje, ligt nu op mijn kamer en - na even bestuderen - stel ik vast: 'LIMITED EDITION CD' en handtekening van Els en Danny (en Els heeft de lus van haar 'L' in de vorm van een hartje getekent ). Mooi is dat...

Analyse
Natuurlijk was ik weer veel te voorbarig geweest met het vormen van een voorafgaande mening. Deze muziek smaakt me veel meer dan ik had verwacht. Het is wat fout - met simpele electro-riedeltjes en soms grijnswekkende teksten. Maar toch, dit 'fout' lijkt me zo 'serieus fout', en absoluut niet 'marginaal'!! En dan bedoel ik niet 'Cannibal Corpse' fout, dit wil dus zeggen: enorm fout, terwijl ze zichzelf serieus nemen... Neen! Het stoort allesbehalve, en - hoewel je het glazuur op de taart duidelijk ziet liggen (ik zal het maar zo verwoorden) - kan je, mijn inziens, niet beweren dat de muziek onserieus overkomt. Een klein 'cliché' factor, maar toch wel ijzersterke en boeiende songs.

La Vérité bijvoorbeeld; als ze meer 'pop-nummers' in die aard op de radio zouden spelen ben ik een content man. Het is en blijft toegankelijk, niet zwaarmoedig, etc, maar toch is het een interessante en sfeervolle single.

Swarzkopf haalt niet hetzelfde niveau. Wat minder sterk in elkaar gestoken, en een minder boeiend nummer. Banana Split dan, tja, toch één nummer die mijn vermoeden van 'fun-rockers' bevestigd. Dit nummer kan ik het minst appreciëren.
Deze twee nummers zijn bij een intense luisterbeurt de mindere onder het album, maar blijven toffe songs die je absoluut plezier doen beleven wanneer het tijd is voor wat 'no message but fun music'...

Déjà-Vu en Shot Mix dan. De eerste is het 'ietsie-pietsie' zwakkere broertje van de opener, en Shot Mix een instrumental. Wanneer ik aan deze nummers kom, besef ik opeens hoeveel ik opga in het album. En dat bedoelde ik misschien met 'serieus fout'; het blijft 'amusante' muziek, maar het neemt je wel mee, laat je meezingen, meebewegen - zonder dat je het wil typeren als een 'guilty-pleasure'.

Daarna komen de live-nummers, en eerlijk is eerlijk: sterk! De energie en vreugde waarmee het wordt gebracht is top. Opnieuw word je meegesleurd in de bizarre wereld van Vive La Fête.
Ik benijd mezelf wat niet te hebben geweest naar die Marktrock Poperinge editie waar ze aanwezig waren...

Conclussie
Hoh, dit is zeker een E.P. waar ik van genieten kan. Het brengt je naar een amusante, vreemde wereld aan de hand van frisse popsongs die staan als een huis. De sfeer van de live-registraties druipt er gewoon af...

Ik zie hier net Grand Prix leggen in mijn vaders cd-kastje. Dat wordt de volgende...
Leve dit feestje in m'n hoofd! Vive La Fête!