Herbert - Scale (2006)

Ik heb deze cd toevallig gevonden omdat mijn platenboer hem had opstaan in de winkel. De eerste 6 tracks zijn echt heeeel goed. Daaarna wordt de cd ook iets zachter, maar nog steeds goed. Na meermaals beluisteren wordt hij enkel beter.

Herbert blijft het doen!
Hij houdt zich wat meer in als op 'Plat du Jour' en gaat lekker verder op de 'Ruby Blue'-tour (Roisin kreunt in de openingstrack ook even mee). De politieke statements zijn ook weer niet van de lucht, en hoewel ik het helemaal redelijk met hem eens ben is het wel een beetje koddig. Gelukkig heeft de muziek er niet onder te lijden!

Waarom heeft deze man niet een veeeeel breder publiek?

Na het zien van de namen van uitvoerende (voor mij een onbekende) en album, had ik verwacht een deep minimal house-plaatje te gaan horen.

In tegendeel! Ben pas bij nummer 3 maar het is tot nu toe beter uit te houden dan Ruby Blue (waar hij blijkbaar de man achter de nieuwe stijl van Murphy was), waar ik erg zenuwachtig van werd. Dit is wat opener! Ben benieuwd wat de rest van de plaat mij brengt.

Een aantal goede nummers en een aantal leuke ideeën, dat is het vooralsnog voor mij. Herbert moet toch nog wat meer oefenen in het pop/jazz-wereldje wat mij betreft.

Ligt bij mij nog steeds in de weegschaal voor Plaat van het Jaar, met The Knife aan de andere kant. De eerste 6 nummers zijn echt van onnavolgbare klasse, daarna wordt het inderdaad een beetje een ideëenplaat, maar wel in de goede betekenis van dat woord.

Fijne Plaat. Kwam aan Herbert via een recensie in nb. de Autoweek (van 100Lbs, uit 1996..AW loopt zeker wat achter) Je doet overal inspiratie op, niet waar) totdat ik er achter kwam dat het Matthew Herbert was. Wist ik veel. Die kende ik nog van een gezellige Björk remix van Pagan Poetry en het -voor mij mindere- Ruby Blue van Roisin Murphy. Ik verwachte een rip off van Ruby Blue en het begin van het album is in zekere zin ook op de zelfde leest geschoeid. Echter hier vind ik het lekker. Moving like a train, baby!
Nu de rest nog opduikelen.

Ik heb hem ook gekocht laatst. Prachtig hoesje, mooie plaat. Vooral de eerste 5/6 nummers zijn zeker te pruimen

Ik verhoog hem toch ook maar met een halfje. Nummers 1,3 en 4 zijn erg goed. Jammer dat alles inderdaad zo inzakt op de helft.

Ik hoor zelden nummers die aanstekelijker zijn dan Something Isn't Right. De plaat zwakt inderdaad wat af aan het eind, maar vermakelijk is het zeker