Stereolab - Mars Audiac Quintet (1994)

Voorlopig vind ik dit wel een beetje een flauwe worst, wat monotoon en in het algemeen niet echt bijzonder opwindend, hier en daar een goede vondst maar ik heb toch al betere Stereolabs gehoord......

Inderdaad een wat mindere Stereolab, zo tussen de fantastische voor- en naganger. Het blijft altijd aangenaam luistervoer, maar voor mij springt er na een paar keer luisteren eigenlijk geen enkel nummer bovenuit.

In vergelijking met die twee wellicht minder, maar op zichzelf staand zeker niet slecht. Goortste minpunt is denk ik dat het album erg lang is (en lange nummers kent) - maar dat is vaker een euvel bij Stereolab albums. De eerste helft is buitengewoon sterk, de eerste pakweg 9 nummers doen echt niet onder voor werk dat op Transient (nou akooord dat is wel echt buitencategorie) of Emperor staat.

Dit is waarom Stereolab zo briljant is: telkens als je denkt 'dit is een wat mindere plaat van ze', zoals ik bij Mars Audiac Quintet althans in mijn hoofd had, blijkt dat bij aandachtige beluistering helemaal niet het geval te zijn. Er zijn weinig - of misschien wel geen - andere groepen met zo'n consistente en kleurrijke kwaliteit terwijl er ongeveer jaarlijks een nieuwe plaat uitkwam (om nog maar te zwijgen over de enorme rits EPs die daar in kwaliteit niets voor onderdoen).