Gillan & Glover - Accidentally on Purpose (1988)

Vergeten plaatje van deze twee grootheden. Zo te zien opnieuw uitgebracht door Spitfire.

Best een aardige plaat van de bassist en zanger van Deep Purple. Heel anders dan DP, maar best de moeite waard. 'Lonely Avenue', erg mooi, staat ook op de soundtrack van de met Oscars overladen film "Rain Man" (1988).

Ik had ook gedacht dat er hier meer berichten zouden staan, van Deep Purple-fans bijvoorbeeld. Maar goed, aan de andere kant klinkt deze plaat ook niet echt als DP. Er komt een veelheid aan stijlen voorbij, van hardrock tot blues, ska-achtige dingen, en redelijk gedateerd overkomende jaren '80-synthesizerpop.
Normaal gesproken denk ik niet dat ik deze cd snel gekocht zou hebben, maar ik zag hem in Duitsland liggen in een 2cd-verpakking met op cd2 wat losse nummers uit de solocarrieres van Gillan en Glover. En dat voor maar €2. Dus toen kon ik hem toch niet laten liggen.
Achteraf kan ik niet zeggen dat dit een slechte koop is geweest, want eigenlijk is Accidentally on Purpose een heel leuke plaat om zo nu en dan te draaien. Ondanks dat ik niet elk nummer even goed vind, staat hier zeker een aantal zeer prima nummers op. Voor mij zijn het openingsnummer, Via Miami, I Can't Dance to That en Lonely Avenue de hoogtepunten van de cd. De laatste nummers op de plaat vind ik wat minder.

3.5*.

Een hobby-project van Gillan & Glover dat maar weinig met hardrock te doen heeft, hoeft ook niet altijd. Na de moeizame totstandkoming van The House of Blue Light hadden de heren schijnbaar zin in een verzetje. Het rustige openingsnummer is erg goed, bevat ook mooi zangwerk. Daarna een drietal meer experimentele nummers die tot de ietwat minderen van de plaat behoren. Naar mijn smaak komt er vanaf Via Miami een blok met prima nummers met rock and roll, hardrock en blues. Purple People Eater is een cover van Sheb Wooley en stamt oorspronkelijk uit 1958. Het komt als elfde track langs, in tegenstelling tot wat de CD beweerd. Nummers 12 en 13 zijn de minste nummers. Een aardig album.

Leuk plaatje van deze twee rockhelden. Heel anders dan Deep Purple en kwalitatief kan het er ook niet aan tippen, maar het is zeker niet verkeerd.

I cant dance to that is alleraardigst. Voor de rest merk je aan alles dat dit een side project was. Gillan in low gear zal ik maar zeggen.

Voor mij ook beetje vergeten plaatje. Daarom deze week maar eens aangeschaft (op mooi geel vinyl).
En wat is het een lekker album waar ik enorm vrolijk van wordt. Ik hoor toch echt het spelplezier uit de gele groefjes knallen. Genieten met hoofdletter G.

Het openingsnummer Clouds and Rain, I can’t dance to that en Lonely Avenue zijn klasse.

Ja deze mannen kunnen wel wat...maar dat wisten we wel.

Aanwinst voor de platenkast.