Maggie Reilly - Echoes (1992)

enkel het eerste nummer weet mij te boeien. Voor de rest veel te platte plaat :-/

Mooie stem, ongeveer zes nummers vindt ik de moeite van het beluisteren waard. "I'm sorry" is b.v. toch een mooi nummer. "Gaia" is weer helemaal in "Mike Oldfield"-stijl. 3*

Toch maar eens downloaden dat album. Ik ken Maggie Reilly alleen als zangeres, met die goddelijke stem, op de Mike Oldfield platen. Ja.....en Maggie zingt ook op het wonderschone Mike Oldfield album "Incantations" . Maar dit terzijde. "Echoes" staat vanaf nu op mijn verlanglijstje

Ik vind Maggie ook een prachtige stem hebben. Ik ben ook al eeuwig weg van Moonlight shadow en de albums van Mike Oldfield met Maggie als vocals. Maar deze CD heeft me net vanwege deze voorkeuren erg teleurgesteld. De nummers zijn veel te oppervlakkig ineengestoken. Commerciele pop van het laagste niveau, absoluut Maggie Reilly onwaardig. Een Celine Dion op suikerwater, zeg maar.

Grovonion, het album "Echoes" van Maggie Reilly was voor mij ook een afknapper van jewelste . Zonder Mike Oldfield stelt de muziek van Maggie helaas weinig voor . 2* met moeite!

mijn 2,5 komt vooral door de 2 versies van het fraaie Everytime We Touch. Verder is het niet alles..

Geweldige stem, maar dat alleen is niet genoeg....

Fraai, aangenaam, betoverend zo u wilt, maar inhoudelijk idd niet al te boeiend. Toch beslist minder plat dan Celine Dion, zowel letterlijk als figuurlijk , en een ruime voldoende vanwege de grote genietbaarheid. Dat ''Everytime We Touch'' later in een afgrijselijke technoversie (wil niet eens weten door wie) is verkracht laat maar weer eens duideijk zien dat het einde der tijden nakende is.

Deze openingstrack (de ''long version'' vind ik echter een afknapper) samen met ''Tears In The Rain'', ''Echoes'', ''Gaia'', I'm Sorry'' (met een helaas wat vervelend refrein) en de tweede single ''What About Tomorrow's Children'' blijven voor mij de pareltjes.

Het is inderdaad grotendeels pop. Geen symfo, rock of folk.
Maar Maggie trekt met haar wonderschone stem deze plaat toch wel naar een voldoende?

Blijkbaar vinden anderen van niet.
Ik zet deze in ieder geval graag op.

Middle-of-the-road pop, maar wel wonderschoon gezongen...

Leuk weetje: Tim Renwick speelt de gitaar hier (Pink Floyd, Al Stewart, Mike + Mechanics), dus toch een beetje symfo...