The Corrs - White Light (2015)

Als het in de lijn van 'Home' ligt: hoera!
Als het in de lijn van de 2 albums ervoor ligt: tja.
De hoes doet me het laatste vermoeden.

Op basis van 'Bring on the Night' dat te beluisteren is via hun website ligt het helaas niet in het verlengde van 'Home', het geweldige debuut 'Forgiven, Not Forgotten' of de goede 'Unplugged'. Maar wederom gewoon de standaard pop van 'In Blue' en 'Borrowed Heaven' zonder de mooie Ierse invloeden. Zonde.
De dames blijven wel oogverblindend

Wat een hoes, ik heb dan al geen motivatie om te gaan luisteren, erg eigenlijk van me maarja.

Moet dit album nog goed luisteren, maar vind Gerry's Reel (3:20) een geweldig nummer!

Echt een weerzien met oude bekenden, de afgelopen tijd. Onlangs was daar dan Jeff Lynne's ELO met een nieuw album (nooit verwacht dat ELO weer nieuw leven ingeblazen zou worden). Dan had je ook nog Janet Jackson, die na een jaar of zeven weer een teken van muziek leven gaf met het formidabele "Unbreakable." En dan zijn nu The Corrs weer terug van weggeweest na een afwezigheid van tien jaar (het album "Home" uit 2005 was hun laatste "echte" werk, even afgezien van de verzamelaars die daarna nog uitkwamen).
Met "White Light" zetten ze zichzelf echt weer op de kaart. De (nog steeds bloedmooie) zusjes hebben de meerstemmige harmonieën nog niet verleerd. Puntje van kritiek is wel dat het niet echt vernieuwend klinkt, maar ja, heb 't de hele dag voorbij laten komen en het voelt lekker vertrouwd aan.
"Bring On The Night" en piano-ballad "Ellis Island" zijn momenteel mijn grote favorieten. Vooral die laatste klinkt erg lekker, terwijl de lyrics mooie sfeerbeelden oproepen en ik bijna kippenvel kreeg van hoe mooi de stemmen van de zusjes met elkaar kleuren bij dit nummer. Ook het instrumentale "Gerry's Reel" reken ik tot mijn favorieten, je krijgt zo zin om mee aan te haken bij Riverdance
Daarnaast vallen de up-tempo tracks "I Do What I Like" en "Unconditional" ook goed bij me. Veel minder ben ik te spreken over een nummer als "White Light." Het album is hier nota bene naar vernoemd, maar ik vond dit een van de minste nummers op dit album. En "Harmony" gaat nog wel, maar duurt naar mijn smaak toch iets te lang.
Al met al, een lekker in het gehoor liggend album. Nou maar hopen dat The Corrs zich niet alleen beperken tot een reünie-concert tour door Engeland, maar ook Nederland volgend jaar komen bezoeken voor een concert. Ik wil ze wel eens live aan het werk zien.

Ken ze alleen van het prachtige Old Town,
die ik dan weer van Thin Lizzy ken.
Een nieuw stadioalbum na jaren dus. Toch maar eens luisteren.

In Het Nieuwsblad staat vandaag een vernietigende recensie, de krant geeft het album slechts 1 sterretje. Reden: de Ierse folkinvloeden zijn ingeruild voor beats en elektronica, en de band klinkt als een hedendaags niemendallenbandje, het genre waarmee we overspoeld worden. Ik kan niet oordelen, ik ken het album nog niet.

Eigenlijk deden ze dit al vanaf de heruitgave van hun tweede album, toen werden de Ierse folkinvloeden al ingeruild voor beats en elektronica. Helaas...

Dat klopt, maar het tweede album bevat desondanks enkele mooie nummers, het Unplugged-album is heel mooi en 'Home' is dat eveneens.

Ja helemaal mee eens. De oorspronkelijke versie van Talk on Corners is nog sterk, maar bij de special edition hebben ze al nummers geremixt. Vanaf In Blue wordt het eenheidsworst met af en toe een sterk nummer. Op Unplugged en Home zijn weer meer Ierse folkinvloeden te horen. Maar het debuut blijft onovertroffen.

Het debuut is een sterk album dankzij een aantal nummers: 'Forgiven not Forgotten', 'Runaway' en de talrijke instrumentals. Toch staan er ook al simpele liedjes op. Ze klinken wel lief en mooi, maar toch. Ik vind het moeilijk om hun beste album te benoemen. Het debuut met echte uitschieters (maar ook niemendalletjes), 'Unplugged' (maar dat is eigenlijk een verzamel) of 'Home' (in zijn geheel hoog niveau). De zusjes spelen te vaak de troef van hun mooie verschijning uit en eigenlijk heeft dat niks te maken met de muziek.

. Is dat zo, rkdev? Is me nooit opgevallen / of die special edition te lang geleden beluisterd om me het nog voor de geest te kunnen halen. Toch het hele oeuvre van The Corrs weer eens aan een hernieuwde luisterbeurt onderwerpen
Kun je dat iets nader toelichten, goldendream? Okay, het zijn drie bloedmooie dames, maar die "troef" kunnen ze alleen uitspelen tijdens concerten en in video-clips. Okay, en op de hoes van een album... maar uiteindelijk luister je naar de muziek, en heeft het niets meer met het uiterlijk te maken. Andersom, er zijn zat artiesten die er fysiek niet (meer) al te best uitzien, maar over een gouden strot beschikken. Gaat uiteindelijk toch om The Voice, zal ik maar zeggen.

DCS : Special Edition (Europe)

"What Can I Do?" (Tin Tin Out Remix) – 4:17
"So Young" (K-Klass Remix) – 4:14
"Only When I Sleep" – 4:23
"When He's Not Around" – 4:25
"Dreams" (Tee's Radio) – 3:54
"I Never Loved You Anyway" (Uncredited remix) – 3:40
"Don't Say You Love Me" – 4:39
"Love Gives Love Takes" – 3:40
"Runaway" (Tin Tin Out Remix) – 4:35
"Hopelessly Addicted" – 4:02
"Paddy McCarthy" – 5:00
"Intimacy" – 3:59
"Queen of Hollywood" – 5:02
"No Good for Me" – 4:00
"Little Wing" – 5:09

Eigenlijk denk je bij de eerste noten van 'I Do What I Like' op dit nieuwe album al te weten welke kant het op gaat. Net als een nummer zoals 'Unconditional'. 13 in een dozijn hitparade pop. Zonde van hun talent.
Maar op het eerste gehoor kon de balans toch net de goede kant op vallen. Wat daar tegenover staan wel mooie tracks als 'Kiss of Life', 'Ellis Island', het zeer fraaie 'Harmony' en het gave instrumentale 'Gerry's Reel'. Doe me een heel album van deze tracks. De stem van Andrea blijft natuurlijk betoverend (net als verschijning overigens).

De toelichting bij de vraag ... De zusjes Corr zien er heel mooi uit en weten dat maar al te goed. Als Andrea optreedt, speelt ze graag een rolletje: onschuld en verleiding. Ik zie ze ook nooit in gewone outfit optreden, het zal altijd sexy zijn. Nu ja, bij Mylène Farmer is dat nog een gradatie meer. En vulgair zijn ze nooit. Dus zo negatief is de bedenking niet. Voor vulgair moet je bij de Beyoncés van deze wereld zijn.

Ja natuurlijk, zo horen vrouwelijke vrouwen ook gekleed te gaan.
Het lijkt alsof vooral hun uiterlijke verschijning hier mensen doet samendrommen tot reacties.

Maar zo te lezen kan muzikaal gezien dit album in december toch stilletjes aan veel huisjes voorbij gaan. Inderdaad zonde van hun talent.

[quote]rkdev schreef:
De oorspronkelijke versie van Talk on Corners is nog sterk, maar bij de special edition hebben ze al nummers geremixt.

Daarom ben ik ook blij, dat ik de oorspronkelijke versie heb!

Wat dit album betreft: ik heb er een aantal songs van gehoord en tja... het is het oude recept met minder Iers erin. Jammer. Echt slecht wil ik het niet noemen. Muzikaal gezien is het wel oké en de songs zijn lekker relaxerend.

Is van Phil Lynott solo: hier
Vind de versie van The Corrs erg slecht, maar elk eerbetoon aan Lynott valt te prijzen.

Na ruim 10 jaar zijn The Corrs eindelijk weer terug. Ze noemen "White Light" hun beste album tot nu toe en voor nu ben ik het absoluut met ze eens.

Fans van The Corrs zijn onderverdeeld in verschillende categorieën...zo heb je de fans die veel meer van hun Ierse, traditionele sound houden (FNF), maar ook de fans die de voorkeur hebben aan hun 'poppier' geluid (In Blue). Eigenlijk staat op het album voor elke fan wel wat en ondanks dat, blijft het album nog steeds heel samenhangend...knap!

De eeuwige discussie dat The Corrs hun traditionele sound hebben ingeruild voor een stevigere pop/rock geluid vind ik echt onzin. Hetzelfde als 'Home' de standaard noemen, 'Home' is eerder een uitschieter/uitzondering die ze puur hebben gemaakt om even terug te keren naar hun roots en vooral naar die van hun ouders. De band evolueert hun sound bij elke album en streven er niet naar om per sé in elk nummer een viool, tin whistle of bodhran te laten horen, omdat het maar Iers moet klinken. Het moet wel bij het nummer passen en het goed aanvullen. Hetzelfde geldt voor de nummers op dit album. De ene keer is het duidelijk te horen ("Stay") en de andere keer wat minder ("Unconditional"). Maar als je goed luistert, dan zit er onder alle productie toch nog een viool of tin whistle. Wat mij betreft hoeft dit ook niet altijd zo erg aanwezig te zijn.

"White Light" is een hele persoonlijke album, omdat tijdens het schrijven van de plaat, hun vader (Gerry) is overleden. Dit onderwerp zie je in meerdere nummers terug, hoewel de boodschap toch positief blijft. Eén van de kenmerken die je vaker terug ziet in hun nummers (diepe en emotionele teksten verpakt in een vrolijke melodie). "White Light" heeft wat mij betreft een goede mix tussen hedendaagse pop/rock en de Ierse sound. Deze mix (wat meer neigend naar pop) heeft hun uiteindelijk groot gemaakt ('Talk On Corners', 'In Blue') en maakt ze nog steeds uniek.

Kortom...The Corrs zijn terug met een ijzersterk en prachtig album! Kom maar op met die tour in 2016!

Ik heb toch die Special Edition van "Talk On Corners" niet, rkdev Maar wel "Dreams: The Ultimate Collection" dus weet precies wat je bedoelt:
Dreams (Tee's Radio Mix) (Talk On Corners-Special Edition)
So Young (K- Klass Remix) (Talk On Corners-Special Edition)
Runaway (Tin Tin Out Remix) (Talk On Corners-Special Edition)
What Can I Do (Tin Tin Out Remix) (Talk On Corners-Special Edition)
"Dreams" had zo'n mooie verzamelaar kunnen zijn, maar dit wordt danig verpest doordat ze niet de oorspronkelijke nummers hebben gebruikt, maar deze remix-versies. Hoe kun je een mooi liedje verkrachten zeg, pfff.
Ik moet zeggen, hoe vaker ik het album "White Light" nu beluister, hoe lekkerder ik het allemaal in het gehoor vindt liggen. Zelfs de track "White Light" zelf, die ik na de eerste paar keer beluisteren niet zo jofel vond.

Eindelijk eens tijd genomen om dit album en de nieuwste van 2017 te leren kennen.

'White Light' noemen ze misschien zelf hun beste album, maar zoiets zeggen artiesten nogal vlug over een nieuwe creatie. Voor mij is het zonder twijfel hun zwakste album. Het ligt volledig in de lijn van 'In Blue' en 'Borrowed Heaven', maar deze albums hadden wel nog een zeldzame parel en een paar degelijke songs. Op dit album ontbreken die volledig. Dit is zo doorsnee pop. Het overstijgt wel het niveau van de Beyoncés en Kylies, dus ja, het kan altijd erger, maar toch. Zelfs de enige instrumental is minder dan hun vorige instrumentals. De opvolger van 2017 laat voorlopig een beter indruk na.

Mijn persoonlijke top:
1 Home (hun enige album dat geen zwak nummer bevat en volledig gemaakt is op wat hen onderscheidt van een doorsnee popband, nl. de Ierse invloeden en instrumentals)
2 Unplugged (eigenlijk een verzamelaar)
3 Forgiven Not Forgotten (klasse wordt vaak doorbroken door simpele liedjes)
4 Talk On Corners (wel originele uitgave)

Dan volgen albums die moeilijk te plaatsen zijn. 'White Light' staat wel laatste zonder competitie voor die plaats.