Outlaws - Ghost Riders (1980)

Heel redelijke plaat van The Outlaws. Nog met Billy Jones die helaas hierna uit de band zou gaan. Een ernstig gemis omdat het daarna jaren aanrommelen was met de band. Pas midden jaren 90 kwam er weer een sterke versie van de band die helaas door het vertrek van Hughie Thomasson naar Lynyrd Skynyrd alweer snel ter ziele ging.

Dit is één van de hardere platen van Outlaws (samen met opvolger Hombres de Malo) en ik vind het wel erg bijzonder dat ik deze plaat nog nooit heb gereviewd.

Ik had deze ooit op lP en daarna op cd. Vooral de cd was echt erbarmelijk van kwaliteit.
Nu is deze geremasterd te streamen, en het klinkt geweldig, Omdat er drie gitaristen en een stevig drumgeluid is, kan deze plaat erg snel heel vol en lawaaiig klinken. Maar de remaster klinkt als een klok.

Vooral kant A is erg sterk, maar I Can't Stop Loving You is wel echt erg hoor. Een hit van Leo Sayer, maar gek genoeg was de hitsingle van deze plaat juist de titelsong van Stan Jones. Een bijna heavy metal-achtige versie van een cowboy-lied uit 1948 (van Stan Jones). Toch de beste cover die ik ooit heb gehoord van deze song. Op Hittin' the Road staat ook een lekker harde versie van deze song.

Verder zijn White Horses en Angel's Hide ook erg sterk, door het stevige drumwerk. Freedom Walk kent ook weer zo'n lekker versnelling in het eind met flink duellerende gitaren. Mooie afsluiter van deze laatste plaat in hun hoogtijdagen.

Bezetting van deze plaat is Thomasson/Jones, versterkt met David Dix (drums), Cua (bas), Salem (gitaar) en ene Mike Duke op toetsen.

ik vind ze live het aller beste met BRING it BACK Alive op eenzame hoogte. ( blijkt ook wel uit de beoordelingen)

Uit de beoordelingen blijkt ook dat dit één van de beter gewaardeerde studioplaten is van de band.

Bring it Back Alive is een erg fijne liveplaat, al neig ik (uit nostalgie) nogal naar Hitting the Road. Die heb ik pas echt vaak gedraaid. Meer blues-gericht die plaat.

Overigens is deze studioplaat pas ná Bring It Back Alive gemaakt, en in een totaal andere bezetting.

Van deze groep (in deze samenstelling) is inmiddels ook een CD/DVD verschenen van de rockpalast 1981.

Volgens mij zag ik die ook op Spotify. Maar dat is bootleg-heaven tegenwoordig. Ik zag drie!!!! liveplaten van Greg Allman Band (er zijn geen officiele liveplaten van Greg Allman Band).

Wat een vet lekkere plaat is dit zeg! Kwam hem deze week tegen op lp voor 2 euro. Kant A is helemaal perfect, wat een sound. Die cover van I can't stop loving you had om mij niet gehoeven, maar stoort me ook niet. Moest even hard denken waar ik het ook maar weer van kende. Phil Collins dus, die het nog later coverde. Pakkende songs, wat steviger dan voorheen, lekker soepel toch met veel spetterend gitaarwerk. Ik dank de rockgoden die mij naar dit vinyl hebben gemanoeuvreerd, amen.

Na het verlaten van Henry Paul, zat de band even in een dip en bracht twee wat wisselvallige platen uit (Playing to Win en In the Eye of the Storm). Met deze plaat vindt de band zichzelf opnieuw uit. Nog immer met Hughie Thomasson, Billy Jones en Freddie Salem en David Dix. Bassist Harvey Dalton Arnold heeft plaats gemaakt voor Rick Cua.

Het is met name de gelijknamige leadsingle van de plaat die deze plaat de hitlijsten in katapulteerde. Een volledige remake van het beroemde Ghostriders van Stan Jones, in een bijna heavy metal-jasje, met een uptempo finale waarin de drie gitaristen (Freddie, Billy en Hughie) met elkaar de strijd aangaan.

De kracht van die eerste song wordt bijna de gehele plaat vastgehouden, waarmee de band een tweede commercieel hoogtepunt bereikt. Dit wordt echter niet goed vastgehouden, en de band zakt al snel weer diep weg. Hun laatste succes-lp en laatste succes-single, waarmee de band zich tijdelijk opnieuw uitvond als hardrockband.

Op een gegeven moment treedt er gitaar moeheid bij me op...

Een collega op mijn werk heeft vorige week de Outlaws aanbevolen bij mij, maar dit is niet echt mijn "cup of tea". Southern rock ligt me niet zo.