Een nogal wisselvallig album van de dames. Tegenwoordig is de line-up als volgt: Kim McAuliffe nog altijd als lead gitariste en vocaliste, Enid Williams als bassiste en ook lead vocaliste, Denise Dufort verzorgt de drums en Jackie Chambers draagt ook haar steentje bij als gitariste en tevens vocaliste.
Het concept van meerdere zangeressen is iets dat ze eigenlijk altijd al deden.
Het materiaal op dit album is nogal wisselvallig moet ik zeggen.
Ze knallen wel lekker uit de startblokken met "Come the Revolution": een lekker stevig klinkend (Hard) Rock nummer. Denise Dufort gaat lekker los tijdens dit nummer. Helaas valt er hier ook al iets op dat bij meerdere tracks terug komt: de bas van Williams staat wel erg prominent in de mix. Soms gaat dat (helaas) een beetje ten koste van het gitaargeluid.
Op "Take It Like a Band" is duidelijk te horen dat de dames vroeger veel optrokken met de heren van Motörhead. Vooral het gitaarwerk doet hier toch wel behoorlijk aan "Ace of Spades" denken, maar ze komen er wel mee weg.
Het titelnummer "Guilty as Sin" is zo'n voorbeeld van de eerder genoemde wisselvalligheid. De bas is hier wederom erg prominent te horen en ik vind het nummer qua melodielijn niet helemaal lekker klinken. De "flow" lijkt er op dit nummer om onbekende redenen niet in te zitten.
Hetzelfde kan ik eigenlijk zeggen over "Treasure". Het gitaarwerk is wel lekker, maar wederom lijkt de melodielijn niet helemaal "te kloppen".
Met "Awkward Position" komen de dames met een wat meer midtempo nummer waarmee ze er wel weer in slagen om de flow terug te krijgen. Het nummer ligt lekker in het oor en deze keer niet al teveel wisselingen in gitaarsolo's/bas. Deze keer zelfs nog even een korte bassolo die me prima weet te bevallen.
Met "Staying Alive" slaan ze voor mij dan weer de plank volledig mis. Het gaat hierbij namelijk niet om een eigen nummer, maar om een cover van het gelijknamige Bee Gees nummer. Goed, ze brengen het op een iets minder tenenkrommende wijze dan de originele artiest, maar ik blijf het een afschuwelijk nummer vinden. Persoonlijk kan ik er dan ook niet in komen dat de dames deze cover wilden spelen. Maar goed, smaken verschillen, misschien zijn de dames wel liefhebbers.

"Perfect Storm" klinkt dan weer best lekker na het voorgaande nummer. Met "Painful" lijken ze haast een soort Grunge invloeden erin te verwerken. Dat vind ik persoonlijk dan weer wat minder geslaagd. Daarnaast vind ik de samenzang op dit nummer ook niet lekker uit de verf komen.
Met "Night Before" brengen ze dan weer een nummer waar Lemmy (Motörhead) waarschijnlijk ook goedkeurend bij zal kijken. Wederom is duidelijk de invloed van die band te horen, maar ze weten er toch door hun samenzang een eigen draai aan te geven.
"Everybody Loves (Saturday Night)" is dan voor mij weer een misser. De claps in het begin vind ik niet passen bij de stijl van de rest van de plaat. Hetzelfde kan ik zeggen over het haast poppy klinkende nummer. Dit is bijna een nummer dat je op een Def Leppard plaat zou verwachten.
Met "Coming Your Way" rocken ze dan wel weer lekker en ook het lekker uptempo, korte nummer "Tonight" klinkt prettig.
Een album met zijn ups en downs. Over het algemeen nog een best aardig rock album, maar het zal waarschijnlijk niet het beste materiaal zijn van de dames.