Joep Beving - Solipsism (2015)

Nog niemand die iets geschreven heeft over deze eerste plaat van Joep Beving. Verrassend, gezien zijn populariteit. Joep Beving wordt vaak in het rijtje met Einaudi genoemd en dat is wel voor te stellen. Hele discussie of dit nog wel klassiek genoemd mag worden. Toch wordt Joep Beving iets hoger aangeslagen in klassieke kringen dan Einaudi. Joep Beving is een boomlange pianist met lange haren en dito baard. Uiterlijk een soort oermens, waarbij je alles behalve minimale, bijna lieflijke, rustgevende pianomuziek verwacht. En dat is het wel , deze eerste plaat, thuis opgenomen op een wat vals klinkende simpele piano. Soms hoor je op de achtergrond nog spelende kinderen. Jop Beving is opgepikt door het prestigieuze Deutsche Gramophon label.
De muziek lijkt bijzonder eenvoudig en simpel, maar daarin zit nu ook juist de kracht. Geen noot teveel met maximaal effect. Piano leraren zijn bijzonder blij met Joep Beving, want de leerlingen vinden het interessant om deze muziek te leren spelen.
Misschien dat over een aantal jaar dit een hype blijkt en Joep Beving net zo snel vergeten is als dat hij bekend geworden is, maar ik zet de cd heel regelmatig op. En geniet ook van de juist niet optimale techniek opname, dat geeft deze cd iets zeer authentieks.

Don't believe the hype was wel mijn eerste reactie toen ik een paar jaar geleden na de eerste berichten over Joep Beving naar Solipsism luisterde. Een grote schep Satie, een flinke snuf Tiersen en een scheutje Spinvis hoorde ik maar terwijl ik dol op vooral de eerste en laatste van die drie ben deed Beving mij helemaal niks. Na zijn optreden in Kunststof gisteravond naar wat recenter werk geluisterd: had ik toch iets gemist destijds ? Helaas: ik hoor nog er steeds niet meer in dan vaardig gemaakte maar flinterdunne reclamemuziek overgoten met een authentiekerig sausje.

Jeetje, 0,5* sterren voor deze plaat?

Mijn vrouw zette dit op, en ik was direct bevangen. Ik houd van zowel klassiek als neoklassiek, maar ik ken geen hypes of trends, want ik luister geen radio of kijk geen DWDD of iets dergelijks.

Dus we luisteren deze zonder te weten hoe populair de man is. En het is gewoon mooi, mooi genoeg voor een voldoende.

Behalve als je het niet mooi vindt.

Edit: ik vind het gewoon mooi, mooi genoeg voor een voldoende.

Het lijkt er op dat die user alleen lid is geworden om 2 keer een 0,5 uit te kunnen delen aan Joep Beving. Sommige mensen hebben het toch wel heel zwaar.

Mmm, heb zelf ook het e.e.a beluisterd, maar dit komt op mij eveneens over als kitscherige pianomuziek. Kan me daarom wel voorstellen dat iemand dit de laagste score zou geven. Zou zelf uiteindelijk zijn uitgekomen op +-2*.

Heerlijk elitair dus allemaal.
Maar goed, als er iemand zich elitair opstelt, ben ik het wel. Kijk maar naar mijn lijstje 0,5*. Maar daar ga ik geen kitscherige pianomuziek tussen zetten. Dit is toch echt wel beter dan Metallica, Gordon en 06-Lijn Sex Hits

Onmogelijk.

Die 06-Lijn Sex Hits mis ik nog wel (heel erg) op MuMe...

06 SexLijn Hits (1992)

Prachtige kitsch...

Dat zijn de klassiekers... Joep kan tevreden zijn.

Bijna twee jaar geleden het eerste stukje over deze plaat geschreven en dan toch wel verrast dat we bij de 06 lijn sex hits zijn uitgekomen......

Intussen Is Joep Beving een begrip geworden , heeft meer streamings dan menig groot artiest en lijkt toch door een grote groep omarmd te worden. Bij mij past het wel in een bepaalde ontwikkeling.
Begin jaren 80, het eerste Pandora's muziek festival in de Doelen. Bij de entree waren grafkruizen waarop namen en groepen stonden van groepen en personen uit de jaren 70. Deze muziek was dood, tijd voor de punk/new wave. Maar in deze stroming was heel veel mogelijk, grenzen waren er niet. Dat bleek ook wel op dit festival, want tussen al het punk en new wave geweld was om 2.00 uur 's nachts in een kleine zaal Reinbert de Leeuw geboekt die Satie zou spelen. Voor de deur van deze zaal stond een stevige Doelen medewerker, die als eerste vroeg of we (ik was met een vriend) wel wisten dat dit klassieke muziek was en dat het de bedoeling was dat we het hele concert bleven. Dus halverwege eruit was niet mogelijk. Reinbert speelde Satie op zijn eigen rustige gevoelige wijze en ik was totaal verkocht. De week erop de drie vinyl box van Reinbert de Leeuw met Satie besteld bij mijn alternatief platenzaakje, de eigenaar keek me wel zeer bezorgd aan.
Hierna was het voor mij een directe lijn richting ECM , maar ook naar de minimalisten zoals Philip Glass, Steve Reich. En via ECM kwam ik ook in aanraking met Keith Jarrett, zijn Köln concert. Ook toen las je eigenlijk dezelfde kritiek als bij Joep Beving, wat zoetsappig, te voor de hand liggend. Ook bij Jarrett vlogen de platen als broodjes over de toonbank wat volgens sommigen al een veeg teken was. Nu was Jarrett niet altijd even toegankelijk en had iets meer jazz dan klassiek invloeden. Later ook bij Windmill label mensen als George Winston en andere pianospelers die wel tot New Age behoorden, maar aan de goede kant van de kitsch bleven.
De laatste jaren zien we opnieuw allerlei muzikanten die muziek maken die toegankelijk is , soms meditatief en eigenlijk zeer eenvoudig lijkt. Yann Tiersen, Einaudie en nu ook Joep Beving.
Joep Beving, reclameman en voorheen jazzliefhebber en pianist, tijdens een burn out wat aan het spelen op de oude geërfde piano van zijn grootmoeder. Echter geen jazz, maar wat neo klassieke klanken. Zet ze op goed geluk op een streamingsdienst, opgepikt door Spotify en in een bepaalde keuzelijst geplaatst. En op deze manieren miljoenen bereikt.
Intussen 4 albums gemaakt, waarvan drie een triologie vormen. Solipsism is de eerste , een Griekse filosofie, onderzoek naar de eigenheid van het individu, gevolgd door Prehension , waarbij het begrijpen van de ander centraal staat, ten slotte naar het slotstuk Henosis, waarbij eenheid als verbondenheid centraal staat. Dat laatste (dubbel) album is ook de solo piano los gelaten, maar is orkestraal en ook electronica aanwezig.
Zowel poprecensenten als klassieke zijn intussen enthousiast geworden.
Nu kan al deze achtergrond informatie veel mensen totaal niks zeggen of het als intellectuele raaskal met al deze Latijnse filosofische termen betitelen. Dat mag allemaal. Enkel om dit nu naast 06 sexlijn hits te plaatsen... Ieder mag zijn smaak hebben, een ieder mag bepaalde muziek verafschuwen (dat heb ik ook met rap en hip hop), maar zelfs dan probeer ik te begrijpen waarom bepaalde platen daarin dan toch hoog scoren.

Van Satie naar Beving is bij mij een bepaalde lijn, hoewel ik echt Satie en Glass veel hoger heb staan dan Beving. Maar dat Beving juist in een wereld met veel onrust, met altijd afleiding zo aan kan slaan begrijp ik goed. Een rustmoment, dat wat verder gaat dan de echte piano kitsch. Maar dat is mijn interpretatie.

Tsja, dit soort opmerkingen krijg je vaker als je niet mee gaat in de waardering van een grote groep. Ofwel je hebt het niet goed begrepen/ het album geen echte kans gegeven, ofwel je bent elitair en je wil je onderscheiden van de grijze meute. Jullie zullen maar van mij moeten aannemen dat beide gevallen zich geenszins bij mij voordoen; al kan ik daar uiteraard geen bewijs van aanleveren. Wellicht zou ik bij notariële akte driemaal een verklaring kunnen inleveren bij de site-eigenaar.

Maar alle gekheid op een stokje, ik noemde dit album kitscherig, vanwege de gladde sentimentaliteit- of zo u wilt zoetsappigheid. Het schilderij van het zigeunerjochie met de traan kwam als visuele associatie in ieder geval wel naar boven. Verder vind ik de muziek wat anoniem klinken; de muziek ontbeert mijns inziens persoonlijkheid. Dat is uiteraard een subjectief oordeel en het is zeker mogelijk dat ik in de toekomst van mening verander.De term kitsch heeft desalniettemin inderdaad ook een connotatie van laatdunkendheid jegens werken die niet als echte kunst worden gezien, maar dat is niet de interpretatie waar ik op doelde. Ik ben zelf geen fan van het onderscheid lage en hoge kunst; al denk ik wel dat er werken relevanter/ universeler blijken na verloop van jaren.

Tot slot merk ik op dat ik toegankelijk en (ogenschijnlijk) eenvoudige muziek zeker niet verafschuw. In tegendeel zelfs! Zowel Dave Brubeck als Jan Johansson zou ik zo kunnen beschrijven. Die beide heren reken ik tot mijn lievelingsartiesten.

p.s.. De 06 sexlijn hits is volgens mij meer een sarcastische vergelijking van mssr Renards, omdat hij zich niet kan vinden in kitsch als label.

Barney Rubble schreef


De jazz (buiten bepaalde ECM platen) heeft me nooit echt kunnen boeien. Ik dacht dat je trouwens Johann Johansson bedoelde, die ik erg mooi vind, maar blijkt dat Jan Johansson een jazz muzikant is. Hoewel we Joep Beving anders ervaren zie ik wel dat bij jouw laatste stemwaarderingen dit allemaal platen zijn die ik bezit en erg goed vind. (the Cameleons geweldig, the Cure, Emerson Lake en Palmer en John Martyn). Een heel mooi afwisselend lijstje. En Harmonium, dan kan je bij niet meer stuk, één van de weinige (3) platen die ik 5 sterren heb gegeven, naast Jacques Brel en Nick Drake. Maar wel jammer dat je van 2 naar 1,5 ster bent gegaan voor Joep Beving...

Ik houd zowel van pianopingeltjes als van neoklassiek. Ik heb zodoende aardig wat vergelijkingsmateriaal en concludeer mede daardoor dat ik de muziek van Joep weinig origineel, makkelijk en weinig diepgang vind hebben.
Ik vind het niet lelijk, maar wel karakterloos.

De vergelijkbaar populaire muziek van Ludovico Einaudi vind ik overigens nog ergerlijker. Om dezelfde redenen, maar dan ook nog sentimentele kitsch.

Er is overigens ook een lijn tussen de verstilde folkjazz van Jan Johansson en ECM te trekken. Probeer maar eens, gaat je vast en zeker bevallen.

Ik vind deze plaat ook redelijk middle-of-the-road klinken. Er is zoveel beters te vinden. ECM is inderdaad een mooi voorbeeld.

Maar op neoklassiek gebied (waar ik zelf niet zo thuis ben) heb ik ook beter gehoord dan dit.

En toch.....


Kan dit onmogelijk een 0,5* waard zijn. Verder mag iedereen zijn of haar eigen waardering uitspreken. Ik ga niet iemands smaak bepalen.