Inglorious - Inglorious (2016)

Inglorious is een nieuwkomer binnen het (professionele) circuit en het is dan ook tof om te zien dat een wat groter label binnen het genre, Frontiers in dit geval, deze heren een kans geven om zich voor te stellen aan een wat groter publiek.
Dit doen ze met dit debuut op een uitstekende manier. Ik vond de promotie van Frontiers van te voren wat overdreven, met maar liefst 4 (lyric) video's, maar ik snap nu volledig waarom ze deze heren zo graag aan de liefhebbers van (Hard) Rock willen voorstellen.
Zanger Nathan James is misschien wel de bekendste van dit vijftal, want die zong eerder al (live) voor het Trans-Siberian Orchestra en Uli Jon Roth. Verder bestaat de line-up uit leadgitarist Andreas Eriksson, ritmegitarist Wil Taylor, bassist Colin Parkinson en drummer Phil Beaver.
Wil Taylor is de jongste van het gezelschap en zegt dat zijn grootste helden Mark Tremonti (Alter Bridge), Joe Satriani en Steve Lukather (Toto) zijn.
Verder vertelt men het volgende in de promo tekst: "This is the music they were born to play together - inspired by bands in the classic rock genre as diverse as Deep Purple, Led Zeppelin, Whitesnake, Bad Company, Aerosmith, the Rolling Stones, to name a few."
Hierop vult zanger Nathan James nog het volgende aan: “Not only in rock but in Motown and even classical music they tracked everyone in the room at the same time,” adds Nathan. “The air movement from a bass drum, that same excitement you get when you perform, and that's exactly how I wanted the album to feel."

Grappig, want ik lees deze promo tekst na deze avond al meerdere keren naar dit album geluisterd te hebben (het is een beetje de soundtrack van deze avond geworden voor mij). Toch moet ik zeggen dat ik tijdens het beluisteren een paar keer aan Alter Bridge en Deep Purple moest denken.
Aan de laatstgenoemde moest ik gelijk bij de album opener "Until I Die" denken, want vooral de hammond organ zorgt wat voor dezelfde stijl en feel. Wanneer het gitaargeluid toegevoegd word krijgt het nummer gelijk al een prettig, wat zwaarder geluid. Wanneer Nathan James dan ook nog eens zijn mond opent en er een goed stemgeluid uitkomt die wat doet denken aan een wat rauwere Myles Kennedy (dit dacht ik serieus al tijdens de eerste keer dat ik de opener hoorde).
Op "Breakaway" zetten de heren de heerlijk enthousiaste, uptempo stijl voort. Het gitaarwerk knalt heerlijk en James ontpopt zich gewoon tot een uitstekend Rock vocalist. Wat ik vooral knap vind van de heren is dat ze zeker wel een old school geluid voort weten te brengen zonder te gedateerd of oubollig te klinken. Ook op dit tweede nummer weten ze het fris en enthousiast te houden.
Op "High Flying Gypsy" neemt men wat gas terug, waardoor het basgeluid van Colin Parkinson en het drumwerk van Phil Beaver een wat prominentere rol krijgen. Prima spel van de heren en het past prima bij het nummer.
Met "Holy Water" beginnen ze met een riff die een beetje doet denken aan Blues-Rock. Is dit dan de eerder genoemde invloed van The Rolling Stones? Ik heb eerder het idee meer echte Blues, want ook de zangstijl van James is hier meer aangepast aan de Bluesy stijl.
Als "Warning" begint denk je eerst nog een dergelijk nummer te krijgen, maar na bijna een minuut gaan de remmen los na een hoge uithaal van James. Heerlijk voor de variatie en een genot voor het oor.
Op "Bleed for You" laat James horen dat hij ook wel een powerballad zou kunnen zingen, want ook de rustige stukken in dit nummer, waarin hij zijn zangstijl wat aanpast, komen prima uit de verf.
Tekstueel gezien zou "Girl Got a Gun" zo op een Whitesnake album passen. Instrumentaal gezien blijven de heren echter een stuk steviger en laat dat nou iets zijn dat ik juist kan waarderen.
Ook "You're Mine" begint gelijk al lekker hard door het gitaargeweld, hierin bijgestaan door een lekker ronkende bas. Het drumwerk van Beaver lijkt niet enkel de maat aan te geven, maar zorgt ook voor nog wat meer melodie.
Het titelnummer is dan raar genoeg weer wat meer midtempo, maar hierdoor krijgen de muzikanten wel meer de vrijheid om wat melodieuzer en virtuozer werk te laten horen.
Op "Wake" zijn de akoestische gitaren uit de kast gehaald en laat James horen dat hij inderdaad prima een ballad ten gehore kan brengen. Een flinke ommezwaai van zijn wat rauwere Rock stem, maar ik moet zeggen dat deze kant van James z'n stemgeluid er bij mij ook prima ingaat.
Op "Unaware" trekken de heren nog even alle registers open met een melodieus Rock spektakel waarin met name wederom het gitaarwerk opvallend is (in positieve zin).
De heren hebben het werkje zelf geproduceerd en ik moet zeggen dat ze dit op een prima manier hebben gedaan. Ze laten duidelijk horen wat ze in huis hebben en de geluidskwaliteit is erg goed.
Bij het schrijven van de muziek hebben ze wel wat hulp gehad en dat zijn niet de minste namen: Al Pitrelli (Megadeth, Alice Cooper, Trans-Siberian Orchestra), Joel Hoekstra (Night Ranger, Whitesnake) en Neil Fairclough (Queen).

Inglorious is voor mij een beetje de nieuwe belofte, want de heren laten op een geweldige manier horen hoe de Rock van weleer toch in een hedendaags jasje gestoken kan worden. Wat mij betreft een echte aanrader voor de liefhebbers van het genre en voor mij persoonlijk het beste Rock album dat ik dit jaar tot nu toe gehoord heb.

Mooie recensie Metalhead99. Grote namen komen voorbij, maar in dat rijtje gaan ze niet passen, I'm afraid. De zanger is wel sterk, deed me een beetje denken aan Ray Gillen (Badlands) en Jan Hoving (Vandenberg's Moonkings).

Wat is hier dan 'het hedendaags jasje'?

Volgens mij zou dit recht uit de vorige eeuw kunnen komen.

En dan niet eens uit de laatste 2 decennia's van die Eeuw
Niks mis mee maar gewoon heel ouderwetse hard rock.
Maar goed dat zijn ook precies de refferenties waar metalhead in zijn recensie mee komt.

Mooie recensie van Metalhead99. Misschien moet ik maar eens gaan luisteren.

Best wel de moeite dit album, maar ook weer niks bijzonders vind ik. Wake is zelfs een echt k*tnummer.

Inderdaad niet veel bijzonders, maar wel lekker. Retro Amerikaanse hard rock op een vakkundige manier uitgevoerd en daardoor toch te perfect om echt bij de toppers te horen. Maar wel lekker.

Bleed for you springt er voor mij uit. Wat een vocale prestatie!

Met de eerste paar albums heb ik het vaak geprobeerd met deze band. Maar de echte klik wilde maar niet komen. Losse nummers in een random playlist gaan prima. En dan zat ik toch weer te twijfelen en ging ik weer een heel album proberen. Om dan weer tot de conclusie te komen dat ik ze na een nummer of 5 helemaal kwijt ben. Jammer maar helaas vrees ik..