Billy Nicholls - Would You Believe (1968)

Die titeltrack

Stem verhoogd naar 4*. Prima zomerplaat, misschien ietsje meer psychedelisch dan de Beach Boys, maar verder goed vergelijkbaar met Pet Sounds. Al doet "London Social Degree" weer denken aan het debuutalbum van Genesis. Slechte nummers staan er niet op, dus waarom dit album maar 4 stemmen heeft is mij een raadsel.
Billy Nicholls heeft na dit goede debuut bijzonder weinig soloplaten uitgebracht, maar is steeds actief geweest op de achtergrond als songwriter, producer en achtergrondzanger. Sinds de jaren '70 is hij bijvoorbeeld bijna bij alle projecten van de Who (als band en solo) betrokken geweest.
Hij is ook de vader van Morgan (Nicholls) (Senseless Things, The Streets, Gorillaz, Muse)

nee vind 'm na meerdere keren te proberen toch iets te veel beach boy wannabe

A. Het is een sing- and songwriter, geen band.
B. De galmende zang is er wel, echter de harmonyvocals zijn veel minder consequent gebruikt en ook minder dominant aanwezig dan bij de Strandjongens.
C. Het is Brits, niet Amerikaans. De stem van Nicholls doet eerder denken aan die van Syd Barrett.
D. De instrumentatie is een stuk steviger dan bij The Beach Boys (Nicholls werd op deze plaat o.a. ondersteund door The Small Faces, Nicky Hopkins en John Paul Jones, later Led Zep).

Ik geef toe dat het in het plaatje van de tijdgeest past. In het rijtje The Move, The Small Faces, The Beatles, The Rolling Stones (in hun meer poppy/psychedelische periode) en The Kinks en soms zeker ook The Beach Boys past Billy Nichols ook zeker, hij onderscheidt zich echter door het feit dat hij sing- and songwriter is. Er zijn weinig sing- and songwriters eind jaren zestig die op de electrische tour gingen in bandformaat. Enerzijds is hij in deze periode beïnvloed door de genoemde artiesten, anderzijds zit hij midden in de scene en kan ik me ook voorstellen dat een band als The Move is geïnspireerd door dit album. Vooral de combinatie van de hoge melodieuze stem van Nicholls gecombineerd met de stevige instrumentale achtergrond doet denken aan het geluid wat The Move in 1970 met Shazam ten toon zou spreiden.

Verder vind ik het prettig hoe eclectisch deze plaat is. Van de enthematische mid-tempo rocker Would You Believe (met duidelijk te onderscheiden backing vocals van Steve Marriott) tot het fantastisch gearrangeerde dromerige Feeling Easy. Van de metal-pscyhedelica van Girl From New York tot het licht psychedelische maar donkere It Brings Me Down. Allemaal mooie liedjes, elk met een eigen karakter en daarnaast fijn geproduceerd door Andrew Oldham.

Voor mij weer een ontdekking. De psychedelica en flower power ademen je tegemoet. Maar hoe gedateerd ook, voor dit album geldt wel dat ik het geen straf vond dir album anno 2021 te beluisteren. Of eigenlijk wel...had ik het maar eerder ontdekt.
Met name Feeling Easy is heerlijk. Die titel doet het nummer alle eer aan. Verder is bij mij vooral het tweede deel van het album favoriet (te beginnen bij Portobello Road.
Een fijn album dus dat op de 77e plaats staat in de 100 Greatest Albums of 1968 en op een te lage 150e plaats in de Best Ever Album chart van dat jaar.
3,5*