Plaistow - Titan (2015)

Ik ontdekte Plaistow veel te laat. Zo recenseerde ik vorig jaar pas hun album van 2013 dat zó goed was dat het gerecenseerd moest worden. Nu ben ik er iets meer op tijd bij, al was het album ook al weer van 2015. Toen brachten ze Titan uit, een album met opvallend veel nummers (14) vergeleken met hun vorige albums. Om nog even uit te leggen wat voor muziek ze maken: Plaistow is een jazz-trio (drums, piano en bas), komt uit Zwitserland, maakt hypnotiserende piano-jazz dat bijzonder minimalistisch en experimenteel is, en lijkt bij vlagen op de neo-klassieke muziek van Steve Reich of Philip Glass.

Nog meer dan op de vorige platen zoekt Plaistow het minimalistische op. Op de eerste pakweg 10 nummers is er veel ruimte voor stiltes, ijle piano-klanken en repeterende ritmes. Zo is op Hyperion de piano als een soort kakofonie aan geluid aanwezig, om ineens te verplaatsen naar een krakende bas-solo. Phoebe heeft een beetje dezelfde vybe, maar het is alsof ze hier een kwartslag-maat gebruiken in plaats van een soort continue geluidsbrei. Zo blijft de muziek in de basis steeds minimalistisch, maar experimenteert de band met losbandige maatsoorten en abrupte tempo-wisselingen. Telkens wordt je op het verkeerde been gezet, en vaak weet je niet welk instrument je nou hoort. Vooral dankzij het piano-spel van Johann Bourquene hoor je klanken uit de piano komen waarvan je nooit wist dat het mogelijk was. Soms wordt het experimentele karakter van het album wel een beetje teveel van het goede. Vooral als Bourquene direct op de klankkast van zijn piano slaat en bassist Vincent Ruiz het op zijn heupen krijgt, heeft de muziek een bijna agressief karakter. Dat is een paar nummers leuk, maar op een gegeven moment vrij intimiderend. Gelukkig zijn daar nummers zoals het prachtige Iapetus dat het hypnotiserende pianospel van Keith Jarrett uitademt. Of dat springerige Daphnis dat ineens een andere wat lichtere toonsoort uit de piano ten gehore brengt.

Titan is een soort Plaistow best-of. Waar vorige albums soms slechts twee nummers bevatten, wordt op Titan alles geprobeerd. De kracht van Plaistow zit hem in het feit dat ze dit met slechts drie instrumenten doen, en dat je continu op het puntje van je stoel ademloos zit te luisteren hoe ze dat weer voor elkaar krijgen. Toch zijn de 14 nummers wat teveel van het goede, en kan je de 1
uur en 13 minuten dat de plaat duurt moeilijk tot het einde volhouden.
Pat-sounds: Album Plaistow - Titan (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

vandaag live in 'vrije geluiden' npo 1/ vpro, mooi om deze band aan het werk te zien

Ik zou zeggen, reis over een week af naar het Bimhuis!

jazpar Dank voor de tip. Album Titan is interessant en spannend.

En? Geweest?
Ik vond het geslaagd. Op zijn minst veel van dit album kwam voorbij. Mooi om te zien hoe mooi ze de instrumenten laten combineren.

Jazper schreef Ja dat is het mooie, hun omgang met de instrumenten. Overigens zelf niet aan het werk gezien, woon nogal aan het andere end ver buiten de randstad.