The Point - Fingernoid Slink (1993)

Kwam deze per stom toeval tegen op het kerkhof van mislukte artiesten en vergeten eendagsvliegen. Het genre mag dan wel zijn aangegeven als Triphop of Dance, maar nummer twee Hey Jane deed me echt denken aan een typisch jaren negentig britpopliedje, bijna Suede. Ik zeg dit heel voorzichtig dat het me aan Suede doet denken. De zangeres heeft een beetje een vergelijkbaar accent, zanggeluid en ritme van Brett Anderson en zou ik misschien als extraatje willen zien op SciFi Lullabies.
Deze plaat is spijtig genoeg erg moeilijk om tegen te komen. Ik verwacht niet dat iemand hem nou net op zolder heeft liggen, tussen alle opgeborgen schoolboeken en ijshockeyschaatsen. Heb momenteel alleen de eerste twee nummers kunnen beluisteren.

Oeps, dat was wat te snel beoordeeld. Kon aan de hand van de eerste twee gevonden tracks de rest van de plaat onmogelijk voorspellen. Een experimenteel, excentriek werkje met hier en daar een verdwaald nummer waarbij de vraag rijst of de rock of dancenummers de vreemde eend zijn op de schijf. Hoe dan ook, Hey Jane vind ik nostalgisch klinkend en het geheel was een plezierige luisterervaring.

Spread that Jam!