The Stranglers - Laid Black (2002)

Dit is het enige 'studio' album waar de originele Hugh Cornwell nummers door Paul Roberts en Baz Warne (Old Codger) zijn ingezongen. Studio tussen aanhalingstekens, daar dit een volledig unplugged album is. Niet helemaal unplugged weliswaar, want geen Stranglers zonder Dave's keyboards natuurlijk!

Wat is dat toch met die Stranglers hoezen!
Deze doet mij dan weer aan Live X-cert denken
of de alternatieve zwarte hoes van hun eerste verzamelaar.

Is dat samen met dat unplugged inzingen van Cornwell
klassiekers niet allemaal een beetje goedkoop?

In 2002 tourden ze door Vlaanderen met een unplugged set. Iets wat ze ervoor nooit gedaan hadden, ik denk dat je er niet meer moet achter zoeken. Er staan idd wel veel MK1 (Cornwell periode) songs op, maar de MK2 songs vind ik op dit album wel de hoogtepunten (Southern Mountains, Face, In The End)

Nu heb ik, tijdens hun Britse tour, die na nieuwjaar ook Europa (en Belgie) aandoet, hun laatste unplugged album gekocht. Het is een registratie van hun unplugged optreden in Brugge vorig jaar (2007). De titel is dan ook heel toepasselijk 'Themeninblackinbrugge'. Hij is nog niet niet officieel uit, was enkel te koop tijdens de Stranglers Hits Tour en via de officiele website. Als ik wat tijd heb ga ik hem proberen toe te voegen. De 'meninblackinbrugge' is stukken beter dan Laidblack, overigens ...

Kortom: heropgenomen versies van oud materiaal, dus een regulier album.

Dit is geen regulier album, meer een tussendoortje. Het album Suite XVI is het 16e studio album, dat verwijst de titel.

Is dit nu een volbloed studioalbum of een unplugged "live in studio" sessie?

In het laatste geval hoort dit album bij de live-albums te staan.

Duidelijk een unplugged studio sessie!

Ooit kwam ik dit LaidBlack (de hoes laat de spatie weg) min of meer toevallig tegen bij een online-aankoop van een andere cd. Als je voor hetzelfde portobedrag twee cd's in een envelop kunt laten doen, heb ik de bijvangst er graag bij.

Verschenen in 2002 tussen de reguliere albums Coup de Grace (1998) en Norfolk Coast (2004) in. Uit de jaren '90 weet ik dat menig rockgroep van vóór grunge de rage van unplugged nodig had om überhaupt te kunnen overleven. Of dat bij The Stranglers het geval was, weet ik niet, maar op 21 juli 2008 legde bastens uit wat de directe aanleiding voor LaidBlack was.
Het album is hoorbaar live in de studio opgenomen, dus iedereen tegelijk in één of meer takes. Het geluid is namelijk in vergelijking met andere albums vrij kaal en dat komt niet doordat de elektrische gitaar is vervangen door een akoestische. Geen gejuich, geklap en gepraat: er was geen publiek aanwezig om te zien hoe nieuwe gitarist Baz Warne voor het eerst in de studio als wurger deelnam.

Normaliter raak ik na uiterlijk drie nummers verveeld van rockgroepen die unplugged gaan. Hier zit ik er anders in en dat is omdat de toetsen van Dave Greenfield hartstikke elektrisch zijn: synthesizers en Hammondgeluiden, de geluiden die zo essentieel zijn voor het geluid van The Stranglers.
Paul Roberts zingt ingetogen zowel het werk van vóór zijn tijd (tienmaal) als dat van de vier albums met hem (viermaal). Hij doet dat aangenaam. Jean-Jacques Burnels bas gromt niet maar pomt vriendelijk, passend bij de akoestische gitaar.

Zo krijgen we een zelfgekozen dwarsdoorsnede van het werk van de groep, waarbij het boekje aangeeft van welk(e) album/single en uit welk jaar het origineel stamt. Daar zit ook onbekender werk bij. Meest obscure bewerking is die van Mony Mony, oorspronkelijk A-kant van een single uit 1977 van zangeres Celia Gollin, die met The Stranglers als Celia and The Mutations naar buiten trad; het origineel stamt uit 1968 van Tommy James and the Shondells.
Op Old Codger, oorspronkelijk uit '78, klinkt een mondharmonica en keren we terug naar de pre-punkdagen van The Stranglers, toen die hun eerste schreden in het pubrockcircuit zetten.

Had de cd lang niet gedraaid, maar ben net als kort na aanschaf aangenaam verrast. Zo springt Let Me Down Easy eruit, oorspronkelijk op Aural Sculpture, net als European Female van Feline; Always the Sun van Dreamtime was sowieso al geknipt voor een akoestische uitvoering. Van het latere werk doen vooral Still Life en In the End het goed en let eens op de toetsensolo in Face !