The Milk - Favourite Worry (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Milk - Favourite Worry - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Milk is een Britse band die een jaar of drie geleden debuteerde met het heel aardige Tales From The Thames Delta.

Op dit debuut klonk The Milk niet erg Brits en dat is op de nieuwe plaat van de band, Favourite Worry, niet anders.

Ook op haar nieuwe plaat gaat The Milk immers aan de haal met Amerikaans klinkende soul. Het is 70s soul die herinnert aan de hoogtijdagen van Stax, aan de platen van Bill Withers en zeker ook aan de muziek van The Isley Brothers. Daarmee ligt de lat direct griezelig hoog, maar The Milk kan het aan.

Favourite Worry is een zwoele en broeierige plaat vol tijdloze soulmuziek. De band speelt heerlijk ingetogen en bijzonder smaakvol, terwijl de mooie en soulvolle vocalen naar nog grotere hoogten worden gestuwd door fraaie harmonieën.

Favourite Worry lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en doet niet onder voor de betere platen die destijds in het genre werden afgeleverd. In muzikaal en vocaal opzicht klopt alles, maar The Milk durft ook te verrassen en weet boven alles te ontroeren met soulmuziek die uit het hart komt.

De plaat klinkt ook nog eens fantastisch, wat de verdienste is van producer Paul Butler. Butler laat The Milk zeer ingetogen spelen en benadrukt de subtiele accenten in de muziek van de band, waardoor The Milk ver verwijderd blijft van de schreeuwerige en overvol klinkende soulmuziek die tegenwoordig het genre domineert.

Luister naar de prachtige gitaarlijnen die af en toe op de voorgrond treden, naar de subtiele blazers, strijkers en pianolijnen, naar de fantastische ritmesectie en naar de geweldige zang; dit alles gegoten in werkelijk geweldige songs. Favourite Worry van The Milk is drie kwartier lang intens genieten van soulmuziek zoals die tegenwoordig helaas veel te weinig wordt gemaakt. Wat een pure klasse, wat een heerlijke plaat. Erwin Zijleman

The Milk, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Waarom ik dan toch deze plaat ben gaan luisteren? Dat kwam doordat ik deze terug vond in een eindejaars-soul-lijstje van Platomania. Het bleek dat ze al een plaat eerder hadden uitgebracht en die bleek ook meer gezien te worden als een pop/rock plaat. En soul moet het dus nu zijn voor deze Britse band op deze LP uit 2015. En soul is het dan ook, de soul van die jaren ’70 waar het de hoogtijdagen vierde. Een vintagesound alhier dus.

Het begint allemaal met Wanderlust. Een nummer met een lekkere vibe, muzikaal mooi en rijk. Een sterke song waarin de stem mij wat doet denken aan die van Mick Hucknall van Simply Red, maar dan met een paar raveltjes extra. Moeiteloos wordt deze hoge kwaliteit voortgezet op Loneliness Has Eyes. Een stuk rustiger, maar een prachtig nummer.
Een gitaartje hier en daar wordt niet geschroomd door the Milk. Dat zorgt ook vaak voor een extra groove zoals we die terugvinden op No Interruptions. Een nummer met volle overtuiging en een erg fijn stemgebruik. Dan is in verhouding Darling What’s Wrong een meer timide nummer. Een nummer met minder opsmuk, maar nog steeds erg fijn. Het mist wel de intensiteit van bijvoorbeeld een Deliver Me. Deze eased down song brengt een prachtige intensiteit met zich mee die je inpakt.
Dan is Don’t Give Up the Night een stuk onbezorgder. Bijna zomers en in ieder geval vrolijk van karakter. Wat opvalt is het fijne ritme. Toch meteen weer een contrast met Lose That Way. Die song is juist intiemer, kaler en licht romantisch. Een heel interessant nummer, dat is zeker.
Vol met blazers is het energieke Trouble Gonna Bring Me Down. Een nummer met een fijne zanglijnen en een sterke organische sound. Minder verrassend is dan toch wel het prima What Did I Do to my Love. Minder verrassend omdat het gewoon alle bekende ingrediënten van de soulnummers pakt. Het voegt daar een fijn gitaartje en toe en resulteert in een prima soulsong. Om daarna het geheel af te sluiten met de titeltrack. Een erg lekker gezongen nummer met wederom een fijn gitaartje die het geheel net lekker wat vuiger maakt.

Een uitstekend soulalbum dat inderdaad met recht tot de betere soulplaten van 2015 gerekend mag en misschien wel moet worden. Jammer dat deze band zo onbekend is gebleven in dit muziekjaar, ik had het zelf graag eerder ontdekt. Er veel naar luisteren gaat mij sowieso wel lukken. Want dat doet goede muziek met je.

(bron: Opus de Soul)