Visage - Demons to Diamonds (2015)

Een nieuw album van Steve Strange? Die is toch naar de eeuwige jachtvelden!

Staat in elk geval nog niet op Deezer.

Behoorlijk strange.

Ongeveer de helft was al opgenomen toen Strange overleed in februari van dit jaar. Wat mij verbaasd is dat Mick MacNeil de toetsenpartijen voor zijn rekening heeft genomen, ben benieuwd...

Demons to Diamonds, is dus de eerste release die postuum is uitgebracht nadat voorman Steve Strange eerder in 2015 plots overleed. Het is het derde album na de comeback in 2013 met Hearts And Knives en het live/symfonische verzamelalbum Orchestral in 2014 dat daarop volgde.

Helaas was dit album lange tijd niet beschikbaar via Spotify of Deezer dus heeft het even geduurd voor ik er kennis van kon nemen. Dat is jammer want op het eerste gehoor klinkt dit album sterker dan het vorige album, die na bijna 30 jaar stilte de comeback betekende van Visage.

Alhoewel de line-up van Visage in 2013 compleet anders is geworden met uitzondering van zanger Steve Strange waren er wel meer bindingen met hun verleden, de nieuwe leden waren zelf ook actief in die dagen bij collega acts. Dat vorige album was vooral hedendaagse Synthpop met invloeden uit de House en Dance cultuur van het ogenblik. Dit album is een hedendaagse variant van de 80s Visage met veel meer ruimte voor gitaren. Het klinkt dan ook retro of zoals je wilt als een vervolg op de eerste drie 80s albums. Sterker nog het kan concurreren met de eerste twee albums en overklast het derde album. Al kan ik dat laatste niet zelf beamen want ik heb het nog niet gehoord.

Het album was gedeeltelijk al opgenomen voor de dood van Steve en afgerond door de overige leden van de nieuwe line-up van Visage. Die hebben meer dan hun best gedaan om dit een prachtig eerbetoon te maken aan hun overleden voorman. Ook het remix-album die hierop volgde Darkness to Diamonds is uitstekend. Veel van wat eind 70s en begin 80s te horen was in Synthpop komt hier naar boven. Herinneringen aan Gary Numan en Ultravox komen naar boven maar ook aan Giorgio Moroder / Sparks uit de periode 1978-1984. Dus verder niet vernieuwend zelfs de productie doet 80s aan maar de geluidskwaliteit is wel beter. De vocalen van Steve Strange staan niet helemaal in de spotlight, maar dat kan je ook niet verwachten als het opnemen nog in volle gang was toen hij kwam te overlijden.

Become is van de hand van Midge Ure, voormalig lid van Visage en Ultravox. Maar mijn favorieten zijn: opener Before You Win, Your Skin Is My Sin en ook de Bowie cover Loving the Alien (ook al klinken Steve's vocalen niet overal geweldig daarin).

Eigenlijk vind ik de David Bowie cover één van de mindere nummers op dit album. En als je over het derde album Beat Boy hebt. Dat is echt een heel sterk album. Ik heb daar het vinyl van. Veel gedraaid halverwege jaren 80. Toen was ik ook helemaal into New Romantics. Maar die 2 opvolgers deze en die uit 2013 klinken prima. Mijn favorieten op dit album zijn Become en Days Become Dark.

Aurora is echt wonderschoon

Demons to Diamonds verscheen eind 2015, een aantal maanden na de dood van Steve Strange. Sommige critici twijfelden vooraf of dit wel een volwaardige release zou worden maar de muziek bewijst direct het tegendeel. Dit is geen haastig in elkaar gezet project, maar gewoon een verdomd lekker album dat barst van de levenskracht.

Wat bij de eerste luisterbeurt opvalt is de iets rauwere sound. Veel synthpop-comebacks klinken tegenwoordig veel te clean en digitaal, maar Visage kiest hier voor een scherp randje met een duidelijke post-punk energie. Muzikaal en instrumentaal ademt de plaat die pure, melancholische nostalgie die je meteen weer terugbrengt naar hun begindagen als New Romantic-pioniers.

Het album start sterk met Before You Win. Dat is vijf minuten lang compromisloze dramatische sinthpop met rollende synths waarin Strange klinkt alsof hij er weer voluit voor gaat. Diezelfde energie hoor je op Become, een track met een verslavende baslijn die zo op hun legendarische album The Anvil uit 1982 had gepast. Dit is een Visage-klassieker in een modern jasje.

Het echte hoogtepunt van de plaat is Aurora, zowel tekstueel als muzikaal. Het nummer is heel melancholisch, emotioneel en voortreffelijk vertolkt door steve strange zelf. Je hoort aan alles dat de band hier met pure overgave werkte.Die sfeer trekt zich door in de rest van het album.

De song Star City bezorgt mij echt kippenvel en natte ogen. De melancholie druipt er vanaf en het nummer staat symbool voor clubben zoals dat alleen in de jaren '80 kon: weemoedig en vol sfeer. Diezelfde lijn trekt zich door in Clubscene, echt een track voor de late uurtjes. Het nummer is elektronisch en goed dansbaar, maar schetst de schaduwzijde van dat clubleven: de glitter en glamour, maar ook de verborgen leegte

Uiteindelijk blijft Demons to Diamonds staan omdat de nummers ijzersterk zijn. De keuze voor een rauwere sound pakt geweldig uit en het album vormt een krachtig, dansbaar en waardig slotakkoord voor de band.

Ik ben heel blij met de legacy die ze achterlaten. En voor Steve Strange: het ga je goed, waar je nu ook mag zijn. Thank you for everything, you legend.