Earth & Fire - Phoenix (1989)

Vreselijk album op het prachtige 'Streets of shame' na, en op de wel lekker klinkende nummers 'Winds of change' en 'Walls of Jericho'.

Door de medewerking van Ton Scherpenzeel en Irene Linders hebben we hier vergeleken met de laatste albums de toch niet echt tegenvallende zwanenzang van E&F. Naast de door tim eaf genoemde tracks is ook de single Keep on Missing You zeer de moeite waard.

Die single is mij onbekend. Ik heb alleen een 7"van French Word for Love in de kast staan... De LP heb ik ooit voor 1 gulden gekocht.

Een erg zwak album met slechts een paar goede nummers.
Keep on Missing You is nog de beste. Samen met de drie nummers die daarna komen heb je het ook wel gehad met Phoenix.
Het is dat je de rest voor de rating moet aanhoren, anders was die hap doorgeskipt.

*Phoenix* vond ik na de lange periode van stilte rond Earth & Fire een prima album. In 1989 heb ik geen seconde getwijfeld om die te kopen als fan! En ik kan werkelijk toegeven dat ik deze CD nog steeds één der besten vind in mijn collectie. Het is een mix van hitgevoelige nummertjes en toch wel prog-rock-stukken die we van hen gewend waren in de jaren 70.
Het geheel is voor mij zeker het beluisteren waard zelfs in 2011.

Heb tot nu toe alleen de eerste zes nummers echt goed beluisterd, maar die vind ik dan ook zeer goed. Misschien wat fout, erg gladjes, bombastisch en a-prog op sommige momenten, maar zeer goed te pruimen en blijft sterk in mijn hoofd hangen. Pas als ik de andere zes goed ken zal ik eens stemmen.

De tweede helft is lang niet zo goed als de eerste, maar Weekend-niveau wordt het nergens. De aanwezigheid van Ton Scherpenzeel als hoofdcomponist voegt een zeker Kayak-gehalte toe aan de nummers waardoor ik dit echt een Earth & Fire/Kayak hybride vind. Verder erg jaren 80 qua instrumentatie (veel synths, vrij levenloze drums), veel pop, maar luistert toch lekker weg en blijft vooral in je hoofd hangen. Staat echter wél in de schaduw van de eerdere platen van zowel E&F als Kayak. Beste nummers: Good Enough, Streets of Shame en Keep On Missing You. Zwakste nummer: Incognito.

De fans van het eerste uur waren al afgehaakt. Deze plaat is ook niet te vergelijken met de oude albums of zelfs met de recentere "Reality fills fantasy". Een omstreden album, zeker onder fans. De reactie van tim_eaf zegt al genoeg. Ik vind andere nummers van dit album beter dan de genoemde nummers. Al met al geen slecht album. Als Kayak-fan was ik zeer benieuwd naar de inbreng van Ton Scherpenzeel. Hij kan zo´n mooi melancholisch randje aan muziek meegeven. Ook Bert Ruiter is een verdienstelijk componist., Jerney´s stem lijkt in vergelijking met de eerste albums van de band veel ieler te zijn geworden, iets dat me op "Reality fills fantasy" al opviel. Veel synths en lekkere heldere produktie. Al met al vind ik dit geen slecht album, maar meer dan 3 sterren geef ik niet.. Jammer dat "French word for love" als single flopte. Muzikaal gezien de beste single-keuze en een goed toegankelijk nummer. Maar ja, zoals al gezegd, dat iele stemmetje...en die vreselijke playback-tv-optredens...

Heb in '89 de cassette gekocht omdat het nog 2 weken zou duren voor de cd kwam. (cd natuurlijk wel gelijk gekocht). Omstreden album? tsja....Ton Scherpenzeel had al Run voor Jerney Kaagman geschreven. Ontbreekt aan een hitsingle. Good Enough is leuke opener. Keep On Missing You erg mooie ballad met een melancholiek sfeer. Walls Of Jericho goed popnummer en samen met Streets Of Shame toch herkenbaar Scherpenzeel. Mooi gitaarsolo trouwens in Streets Of Shame. Dan 3 echt lekker in het gehoor liggende nummers Winds Of Change, Bombay Calling en No Stones Unturned. Het zweverige Dreaming, single FWFL, vuller Gemini, achteraf gezien zwak Incognito (eind jaren 80 vond ik het wel leuk klinken) en de goede afsluiter Under A Burning Sky. Jammer dat er niet meer een opvolger gekomen is..... oh ja....na een concert van Kayak meldde ik Ton Scherpenzeel dat ik Phoenix zo'n goed album vind. Reactie was dat hij dit niet snel hoorde.

Met Ton Scherpenzeel, opperhoofd van Kayak, is "PHOENIX" daadwerkelijk de zwanenzang van één van de beste bands die Nederland gekend heeft. Maar daar valt dit album niet onder. De verschrikkelijk jaren 80 drumsound die de composities geen goed doen, zijn prominent aanwezig. Een paar tracks zijn wel de moeite waard, voornamelijk vanwege het goede en smaakvolle gitaarwerk. Daaronder valt zeker "KEEP ON MISSING YOU", dat als titel mijn gevoel weer gaf tijdens het beluisteren van dit album...heimwee naar de sound van de eerste helft van de jaren 70.

Bij opener 'Good Enough' werd wel heel erg de aansluiting gezocht bij Stock, Aitken en Waterman. Jammer genoeg zonder die successen ook maar bij benadering te kunnen evenaren natuurlijk.

Verder best een prima plaat eigenlijk, in ieder geval een waardigere zwanenzang dan In A State Of Flux zouden zijn geweest.

Het voelt totaal niet aan als Earth & Fire. Jerney is hier compleet inwisselbaar voor elke popchick. Ton Scherpenzeel maakt het geheel ergens nog wel dragelijk, maar dit hele project is gedoemd te mislukken. Deze feniks is bepaald geen hergeboorte. Het enige wat dit album bewijst, is dat Jerney Kaagman niets is zonder een goede songwriter. Op de eerdere platen zijn dat de broertjes Koerts en hier is dat Ton Scherpenzeel. Zodra de aandacht naar instrumentale stukken gaat, wordt de muziek wel wat interessanter, maar bovenal is dit een vervelende eighties vehikel. Op de eerste helft staan nog best aardige momenten, maar de tweede helft is erg matig.

Eindstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl
8. Phoenix
9. In A State Of Flux

En wederom een 'nope' van mijn kant. Ton Scherpenzeel vult de muziek vooral kitscherig op, al is het nog steeds niet zo erg als In A State Of Flux. Goede songs kan ik echter ook niet vinden. Kaagman klinkt vooral vlak en weinig ambitieus en ik mis de gitaren nog steeds net zo hard als voorheen. Toch jammer dat een band met vier fantastische albums zo gezichtsloos moet eindigen.

Eindstand:
1. Atlantis 4.5*
2. To The World Of The Future 4.5*
3. Song Of The Marching Children 4.5*
4. Earth & Fire 4*
5. Reality Fills Fantasy 3.5*
6. Gate To Infinity 3*
7. Andromeda Girl 2,5*
8. Phoenix 2*
9. In A State Of Flux 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. Blind Guardian 4.5*
3. While Heaven Wept 4,4*
4. Finntroll 4,36*
5. Sonata Arctica 4,33*
6. Nevermore 4,31*
7. Primordial 4,25*
8. Psychotic Waltz 4,25*
9. Queen 4,23*
10. Gamma Ray 4,23*
11. Thyrfing 4,21*
12. Blue Öyster Cult 4,19*
13. Virgin Steele 4,13*
14. Savatage 4,13*
15. Genesis 4,10*
16. King Diamond 4,08*
17. Bruce Dickinson 4,08*
18. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
19. Manilla Road 4*
20. Stratovarius 4*
21. Brainstorm 4*
22. Symphony X 4*
23. Magnum 3,92*
24. Helloween 3,9*
25. Iced Earth 3,88*
26. Black Sabbath 3,6*
27. Creedence Clearwater Revival 3,57*
28. Saxon 3.5*
29. Rainbow 3.5*
30. Solitude Aeturnus 3.5*
31. Cream 3.5*
32. The Who 3.45*
33. Pink Floyd 3,43*
34. Earth & Fire 3,39*
35. Led Zeppelin 3,39*
36. Thin Lizzy 3,38*
37. Bad Company 3,13*
38. Slayer 2,33*

Oei, dat einde had ik niet verwacht van jullie marathon. Phoenix is mijns inziens juist het album dat Earth & Fire op een fijne manier afsluit, ook al is Ton Scherpenzeel binnengehaald om goede songs te schrijven voor ze. Een nummer als 'Keep On Missing You' of 'Streets of Shame' veegt wat mij betreft de vloer aan met alles vanaf Gate to Infinity (hyperbooltje). Maar goed, ieder z'n meug

Dit zou mijn waardering zijn:
1. To the World of the Future
2. Atlantis
3. Song of the Marching Children
4. Reality Fills Fantasy
5. Phoenix
6. Earth and Fire
7. Gate to Infinity
8. Andromeda Girl

Onbeluisterd: In a State of Flux.

Ik heb best respect voor Ton Scherpenzeel, maar hier is hij in mijn ogen vooral de schade aan het beperken. De algehele sfeer van dit album is gewoon niet goed.

Nog wel mooi gezongen allemaal, maar inderdaad die vreselijke syndrums en blazers die uit toetsen komen in duidelijk niet memorabele composities, want na zoveel jaar weer eens herkende ik wederom niet 1 nummer meer, behalve het hitje French Word For Love.
Maar ik zal hem toch nog een paar herkansingen geven.

Van Phoenix zijn ook nog twee maxi cd singles uitgebracht:
- French Word for Love (12 inch) (5:19) / French Word for Love (Instrumental) (3:32) / Gemini (3:47) / French Word for Love (Radio Version) (3:15)
- Keep On Missing You (12 inch) (6:43) / Burning Sky (3:12) / Keep On Missing You (Radio Version) (4:18)

Natuurlijk zijn de eerdere albums en singles beter maar ik vind het best wel een leuk album om te beluisteren. De mooie stem van Jerney Kaagman maakt het toch herkenbaar Earth & Fire!

Dit heeft toch niets meer met Earth & Fire te maken.
Meer Jerney en band.

Het is een aaneenschakeling van zwakke composities. Er zijn twee uitzonderingen: De opener "Good enough" heeft wel kracht en is een heel aardig nummer. Ook "Dreaming" is de moeite waard. "French word for love" is een zeer zwakke single en dat werd dan ook niks. Je bent wel helemaal terug in de jaren 80 met deze plaat. Wat dat betreft heeft het iets nostalgisch.

Samen met "In a state of flux" en "Andromeda girl" is dit een van de zwakke E&F albums. Als je dit vergelijkt met een plaat als "Atlantis" dan klinkt het allemaal wel zeer onbenullig.
Maar dit is eigenlijk een soloalbum van Jerney Kaagman.
En Earth & Fire maakte alleen goeie platen in de jaren 70.

Ik luister liever naar:
1. Gate to Infinity
2. To the world of the future
3. Atlantis
4. Song of the marching children