Nummers als The Bridge en Love Life doen me sterk aan Bowie denken, wat natuurlijk een positief gegeven is. Scheurend lekker gitaarspel, vast beïnvloed door Robert Fripp. Verder ook best een verrassende plaat, echt geen standaard pop. Wat het nummer Honolulu Joe op deze plaat doet is me wel een groot raadsel, een reggae nummer dat nogal afwijkt van de rest.
Er doen 3 gitaristen mee op dit album waaronder Jamie West (ik denk van The Fixx ook al heet die Jamie West-Oram) en Andy Gill (Gang of Four).
Verder is Thomas Dolby van de partij op toetsen en spelen bassisten Mark King en Tony Levin (King Crimson, Peter Gabriel) zelfs nog ergens een nummertje bas.
Na 2 keer draaien heb ik een sterke voorkeur voor kant A van deze LP. Wsl. toch doordat de Bowie-invloeden daar aanwezig zijn en het gitaarspel een belangrijkere rol speelt. Kant B vind ik maar matig. Daar staan toch funky elementen en ritmes meer op de voorgrond en dat is minder mijn ding, zeker het vrouwelijke gezang in Neutron vind ik maar niks. Het experimentele van Dance on the Ruins vind ik dan wel weer te doen.