Nevermen - Nevermen (2016)

Tough Towns is het eerste nummer wat te beluisteren is. Supergroep met Mike Patton (Faith no More), Tunde Adebimpe (TV on the Radio) en rapper Doseone.

Fijn. Ben benieuwd. Tunde is altijd goed.
Uitgebrachte nummers doen me met hun experimentele chaos en meerstemmige zang aan Animal Collective denken, alleen ietsjes scherper en meer ´industrial´.

Goed, maar had beter gehoopt. Maar misschien heeft het meer tijd nodig. Het is anders, kneiterscreatief en daarvoor chapeau. Genoeg leuke ideeen en melodietjes. Maar het is toch iets te veel van het goede. Te druk, chaotisch en te experimenteel. De plaat mist focus en maakt daarom niet de indruk die het zou kunnen maken, maar nog steeds genietbaar. Tough Town blijft wel geniaal. Ook Dark Ear is top.

Lastig album om in te komen, maar omdat Mike Patton er aan mee doet en Tunde Adebimpe van TV on the Radio, toch aan een luisterbeurt gewaagd. Zelden vind ik de uitstapjes van Mike Patton spectaculair, met uitzondering van Mr. Bungle maar dat was ook echt een groep.

Denk dat ik er nog een paar keer naar luister maar als er geen enkel nummer me echt aangrijpt dan zal het daar bij blijven, (misschien Hate On). Experiment is leuk maar er moet wel wat blijven hangen om daar keer op keer naar terug te willen keren.

Meer luisteren heeft het voor mij een betere plaat gemaakt. Ik vind Nevermen echt een uniek en origineel geluid hebben, en dat is tegenwoordig best een prestatie, zelfs (of misschien juist) voor muzikanten die al hun sporen hebben verdiend. Bovendien staan hier echt meerdere goede nummers op. Mijn favoriet is Tough Downs, maar er is geen echt slecht nummer te vinden. Kortom, ik kan er zeker van genieten. En het lijstje platen uit 2016 waarvan ik dat zeg is nog niet heel lang...

Het lijkt er op dat ik de enige op MusicMeter ben die dit in zijn top 10 gaat zetten dit jaar...
Dat begrijp ik nog, maar dit gemiddelde (2,90!?) snap ik echt niet. Dit is toch gewoon een heel redelijke plaat? Muzikaal avontuurlijk, catchy, goed geproduceerd... Het enige dat ik kan bedenken is dat mensen er te hoge verwachtingen van hadden op basis van de reputatie van de muzikanten.

Ik hoop zelf in ieder geval op een tweede plaat van deze samenwerking!

Grote blikvanger op dit plaatje is natuurlijk Mike Patton, dergelijke muziek valt natuurlijk ook helemaal in zijn straatje; avantgardistisch, extreem afwisselend en veel gekke geluiden die overal onverwacht opduiken.
Wat zo vaak het geval is bij veel alle zij-/gelegenheidsprojecten waar Patton bij betrokken is; er zit weinig lijn in.
De liefhebber die van muziek houdt die alle kanten opgaat, voor wie structuur een overschat begrip is, en houdt van een kakofonie aan geluiden kan zijn hart ophalen met dit schijfje.

Mike Patton heb ik hoog zitten, de beste man heeft vooraan gestaan bij het uitdelen van zangstemmen, echter hoor ik hem liever bij de (deels) gecontroleerde gekte van Faith No More, dan alle overige projecten waar hij bij betrokken is.

Nevermen kent best een aantal aardige ideeën maar nergens overstijgt het album het demostadium.
Dat enkele liefhebbers dit schijfje destijds hoog hebben aangeschreven is mij dan ook klein raadsel. Nevermen vormt bij uitstek een project waarbij enkele prima muzikanten hun ideeën in een blender gooien en songs brouwen zonder enige samenhang.

Nevermen; een album voor de wel heel avontuurlijk ingestelde liefhebber.