Do-Ré-Mi - Domestic Harmony (1985)

Leuk album, werd destijds veel gedraaid bij de VPRO (wilde wereld).
Man Overboard is de single die hiervan getrokken werd.

Toch een verhoging met een hele punt van mij.

Complexe riffs, maar toch erg minimalistisch door de vele herhalingen. De muziek doet daarom een beetje aan Talking Heads denken, al is dit nog complexer en bevat het meer wisselingen.

Maar lastig te vinden helaas.

Ik heb hem gevonden! Via Marktplaats voor 12 euro. Tja, voor een 2de hands cd aardig wat geld maar je komt deze erg weinig tegen. De grootste reden dat ik hem gekocht hebt is het feit dat de op dat moment onbekende sessiemuzikant Steve Hogarth de toetspartijen doet.

Overigens heeft mijn versie 15 tracks waaronder ook 2 12" versies.

Behoorlijk ritmische funkgedreven plaat, die muzikaal gezien hier en daar best aardig is, maar met een zangeres die mij compleet niet boeit. Ik heb geen enkel gevoel met haar stem, maar blijkbaar hoort ze zichzelf nogal graag, want ze zingt werkelijk het hele album door alsof ze nooit geleerd heeft dat, in veel gevallen: less is more. Het resultaat is dat ik me alleen maar constant kapot erger en deze plaat na één keer luisteren echt nooit meer hoef te horen. Ik heb de LP dan ook direct weer te koop aangeboden.

Op zolder ligt de 12 inch van Man Overboard: sentiment uit de guldentijd. Als alles zo goed klinkt als dat nummer moet ik hier maar eens induiken.

Ik kan me hier vrijwel volledig in vinden.

Afgelopen weekend de maxi van Man Overboard voor 1 euro op de kop getikt. Kijk dat laat ik nou niet liggen. Dit album heb ik destijds veel gedraaid en ik blijf hier ook een zwak voor houden. In Australië was deze band erg populair, hier werd er niet veel aandacht aan besteed. Niet helemaal terecht maar voor een deel begrijp ik het wel, het is geen makkelijke band om in een hokje te stoppen en ik denk ook wel eens dat een muzikanten band is. Vooral muzikanten waren vaak lovend over Do-Re-Mi. Het zit allemaal knap in elkaar met bijzonder gitaarrifjes en percussie/bas samenspel. Als ik er nu naar luister dan hoor ik ook wel overeenkomsten met een band als Throwing Muses, zeker bij een nummer als Idiot Ground. Warnings Moving Clockwise is ook bijzonder met die dreigende achtergrondgeluiden die zorgen voor een bijzondere sfeer. Mooi album, blij dat ik 'm weer eens uit de kast heb getrokken.

"Domestic Harmony" uit 1985 is een van die Australische debuutalbums die ik nog altijd bijzonder vind. Do-Ré-Mi klinkt werkelijk anders dan vrijwel alles eromheen in die tijd. Deborah Conway trekt natuurlijk onmiddellijk de aandacht met haar herkenbare stem, maar de geweldige baspartijen van Helen Carter zijn minstens zo bepalend. Samen met het hoekige gitaarwerk van Stephen Philip en de ritmes van Dorland Bray ontstaat een merkwaardige maar bijzonder geslaagde combinatie van postpunk, funk en new wave. "The Theme from Jungle Jim" laat dat meteen horen. Ook "Idiot Grin" is uitstekend, terwijl het donkere "Warnings Moving Clockwise" voor mij tot de mooiste nummers van de eerste helft behoort.

En dan is er natuurlijk "Man Overboard". Een traag, broeierig nummer zonder traditioneel refrein en met teksten over onder meer "penis envy" en "pubic hair" werd in Australië gewoon een Top 5-hit. Ook muzikaal blijft het fantastisch, vooral door die dominante bas en de geweldige manier waarop Conway haar tekst brengt. Daarna houden "Big Accident", "Racing to Zero" en "New Taboos" het niveau hoog, voordat "1000 Mouths" de plaat afsluit. "Domestic Harmony" telt slechts tien nummers en dat is precies genoeg. Het album is eigenwijs, intelligent en muzikaal uitstekend. Vooral de prominente bas, Conways stem en de soms vreemde ritmes geven Do-Ré-Mi een geluid dat ik zelfs binnen de toch al avontuurlijke periode rond 1985 nog steeds heel bijzonder vind.

Als ik Do-Ré-Mi toch ergens mee zou moeten vergelijken, kom ik uit bij een merkwaardige kruising tussen Talking Heads en Martha & The Muffins. De hoekige ritmes, funky bas en soms nerveuze gitaarpartijen doen regelmatig aan Talking Heads denken, terwijl de melodieuze kant en de sfeer dichter bij Martha & The Muffins liggen. Toch klinkt Do-Ré-Mi nooit als een kopie van een van beide. Daarvoor zijn Deborah Conways stem en de prominente bas van Helen Carter veel te bepalend voor het eigen geluid van de band.