Our Oceans - Our Oceans (2015)

Volgens mij zo'n beetje de eerste Post-Rock plaat van Nederlandse bodem voor mij. De andere platen uit het genre die ik ken komen uit zeer verschillende landen, al komt het Vlaamse "If Anything Happens to the Cat" toch ook al wat dichter in de buurt.
De cleane zang is helaas niet zo mijn smaak. De zanger kan zeker wel zingen, maar zijn manier van zingen is gewoon voor mij geen aangename manier. Ik kan wel snappen waarom ze het erin verweven, want de relatief rustige Post-Rock nummers zouden anders misschien wat aan de saaie kant blijven.
Persoonlijk had ik dan liever instrumentaal gehad met wat meer hoogtepunten, of "climaxen" die wel vaak in het (instrumentale) gedeelte van het subgenre voorkomt.
Al met al een plaatje dat nog best redelijk klinkt, maar van mij mag een eventuele volgende plaat wel opgenomen worden met een andere zanger.

Luister het album: Our Oceans

Ik luister deze plaat nog eens erg veel en ik heb hem gisteren dan ook gekocht bij het allereerste optreden van de band in de Mezz in Breda. Our Oceans is de ''nieuwe'' band van drie leden van Exivious. Het was vooral een behoorlijke gewaagde stap van gitarist Tymon Kruidenier om ook te gaan zingen, en dan ook nog zanglijnen die behoorlijk moeilijk zijn. We hebben het echt over zanglijnen die in het register van zangers als Einar Solberg (Leprous), Jeff Buckley en Matthew Bellamy (Muse) zitten.

Daar waar Exivious een fenomenale instrumentale jazz/fusion-metalband was, is Our Oceans meer liedjesgericht, maar zonder de complexiteit van de voorgaande band te verliezen. Our Oceans klinkt als Jeff Buckley in Porcupine Tree zou gaan spelen, met als extra laag nog de dromerige jazzy Cynic-sound ten tijde van Traced In Air en Portal (de band van Cynic na Focus). Het extreem smaakvolle fretloze basspel van Robin Zielhorst is een genot voor het oor, en het drumwerk van Jasper Barendregt (inmiddels drumt Yuma van Eekelen) bevat veel mooie subtiliteiten. Het gitaarwerk van Tymon en Michiel Nienhuis is stemmig en dromerig, maar het zijn de vocalen van Tymon die het geheel naar een hoger niveau trekken. Tymon neemt ontzettend veel risico's en vooral op de track Let Me zijn de intrigerende hoge zanglijnen behoorlijk Jeff Buckley, ook met de aparte akkoordenkeuzes.

Heerlijke plaat die veel meer luisteraars verdient. Ik denk dat er ook genoeg mensen zijn die dit waarderen, maar eerder niks konden met Exivious. Dit is namelijk hele andere muziek.