Helheim - raunijaR (2015)

Helheim is een behoorlijk hechte kliek. Daar waar de meeste Noorse Black Metal (gerelateerde) bands al een grote variatie in de samenstellingen hebben gehad, bestaat het viertal van Helheim gewoon nog steeds uit 3 van de originele leden (het lijkt haast een zeldzaamheid bij dergelijke bands).
De line-up word aangevoerd door vocalist/bassist Ørjan Nordvik, gevolgd door vocalist/ritmegitarist Tom Korsvold en drummer Frode Rødsjø. Lead/ritmegitarist Noralf Venås speelt sinds 2008 mee en was ook al te horen op de uit 2010 stammende EP "Åsgårds Fall" en het voorgaande studioalbum "Heiðindómr ok Mótgangr" uit 2011.
De muziek bestaat uit een aparte combinatie van epische "Pagan" Metal, Black Metal en Folk Metal (met hier en daar zelfs wat Scandinavische instrumenten erin verwerkt).
De plaat begint haast cartoonesk met "Helheim 9": een nummer waarin het vioolspel en het spel op een Scandinavisch volksinstrument waarvan mij de naam onbekend is centraal staat. Dit in combinatie met prominent aanwezige Noorse vocalen. De leadzanger is me soms net iets te overdreven, haast bombastisch in de mix. Daarnaast vind ik de vocalen van de tweede zanger soms niet lekker erop aansluiten.
Het titelnummer start met naar het Black Metal neigend riffwerk, ondersteund door drums die men middels wat extra pauken wat "grootser" doet klinken. Deze stijl keert in de loop van het nummer vaker terug. Ondersteund door iets dat volgens mij moet doorgaan voor een soort alpenhoorns. Apart, maar het werkt op de een of andere manier wel. De grunts klinken goed en deze maal slagen beide mannen erin om elkaar wel op gepaste wijze aan te vullen.
"Åsgards Fall III" is met bijna 12,5 minuten de meest uitgesponnen track van het album. Het zorgt ervoor dat de heren hun brede, muzikale spectrum kunnen laten horen. Zo vind ik het begin met de mooie ondersteuning van akoestische gitaren erg sterk. De eerste "Noormannen vocals" vind ik niet zo, maar het toepassen van een soort "Noormannen achtergrondkoor" is dan wel weer best sfeervol. Na ruim 4,5 minuten gaat men middels het riffwerk en de grunts weer meer richting Black Metal, maar de groots klinkende drums die men er in heeft verwerkt zorgt voor een "episch" geluid. Net voor het midden worden we verrassend genoeg getrakteerd op een erg mooi stukje cleane zang.
Net over de helft keert de akoestische gitaar weer terug en krijgen we een vergelijkbare passage als in het begin van het nummer. Daarnaast is het voornamelijk een gitaarfeestje, bijgestaan door de drums en hier en daar nog door wat vocals, waarbij "het Noormannen koor" wederom het beste uit de verf komt.
"Åsgards Fall IV" trapt gelijk af met groots klinkend drumwerk, bijgestaan door een dominante bas (erg sterk gedaan) en wat subtiel gitaarwerk. Ze lijken duidelijk op te willen bouwen naar iets en na ongeveer 1,5 minuten verandert de stijl van het nummer dan ook weer. Het riffwerk gaat weer meer richting Black Metal. Deze keer krijgen we wederom cleane zang, deze keer door beide heren (Nordvik & Korsvold) tegelijk en dat pakt goed uit.
Halverwege komt het accent weer te liggen op het gitaarwerk. Hiermee lijken ze meer de atmosferische kant op te willen gaan, maar we worden ook nog getrakteerd op mooi, melodieus gitaarspel.
"Odr" is het tweede nummer van het album dat (net iets) boven de 10 minuten afklokt en men lijkt het wederom gebruikt te hebben om alle facetten uit hun spectrum aan bod te laten komen. Het drumwerk klinkt met vlagen weer groots, haast filmisch. Verder komen de "alpenhoorns" hier en daar voorbij en men weet in de eerste helft nog te verassen met een erg hoog klinkend "achtergrondkoor" (volgens mij word het door een iemand ingezongen, maar laten ze het door de productie net klinken alsof het meerdere mensen zijn).
In de tweede helft keert het melodieuze gitaarspel op prettige wijze terug en word er lekker uitgebreid gebruik gemaakt van wat soleer werk. In de laatste paar minuten doet voor het eerst de piano nog even zijn intrede, bijgestaan door een viool en wat synths. Dit zorgt voor een prettige, rustige afsluiting van deze plaat.
Een mengeling van flink wat verschillende ingrediënten. Hier en daar vind ik de vocalen wat minder sterk, maar over het algemeen klinkt dit album nog best goed.