Jason Collett - Idols of Exile (2006)

"Hij is de gitarist van Broken Social Scene, Canadees collectief dat zich graag verliest in gecompliceerde, gelaagde composities. Ter compensatie maakt Jason Collett schattige, eenvoudige liedjes, gegrondvest in de traditionele songstructuur, en allemaal meezingbaar na 37 seconden. De hartige single We all lose another stroomt als warm bloed door elke ader. Slechts zelden sluipt spanning en dramatiek binnen, maar die ontkracht hij onmiddellijk met een daaropvolgende (v)luchtige flits. Net niet country genoeg om Jayhawks te zijn, net niet zot genoeg om Ryan Adams te zijn, net niet treurig genoeg om Ron Sexsmith te zijn."

Afin, dit album is zeer zeker de moeite om te beluisteren, laat staan om eindelijk vindbaar te zijn op deze website. Het werd tijd!

Louise, ik ben het met je eens! Had je dat stukje ergens anders vandaan gehaald of zelf geschreven? Ik vind het erg goed verwoord namelijk.

Ik heb een limited edition van het album in handen kunnen krijgen.. in een houten hoesje wat open geschoven kan worden. Erg mooi.. Maar waar het natuurlijk om draait is het schijfje zelf, en die is zeer de moeite waard!

De live shows laatst in Nederland waren erg goed heb ik gehoord (zelf kon ik helaas niet), een muisstil publiek. Ik kan het me goed voorstellen.

We All Lose One Another, het eerste nummer wat ik van deze artiest hoorde, bleef bij mij meteen hangen. Na het meerdere malen geluisterd te hebben toch besloten om ook het album eens te gaan luisteren.

Ik moet zeggen dat de rest van het album zeker de moeite waard is om te beluisteren! Veel sterke nummers, die snel blijven hangen, maar zeker niet op een vervelende manier. Jason Collett heeft een prachtige stem en brengt het gevoel van de plaat mooi op je over.

Een verdiende 4,0

Na meer dan 10 jaar dan nog een commentaar. Dit is een lekkere plaat, zit was tussen folk/rock americana in. Een schip vol medemuzikanten, maar het is toch een coherent geheel. Mooi geproduceerd door Howie Beck. Er worden in recensies heel wat referenties genoemd, te veel om op te noemen, Van Tom Petty tot de Jayhawks, zelfs de Beatles heb ik ergens gelezen. (Brownie Hawkeye heeft wel iets Beatle achtig). Ambachtelijke muziek, verwacht geen speciale verrassingen, maar het 'luistert lekker weg', zonder dat dit iets van de kwaliteit af doet.
Ik ga voor 4 sterren.