Abbath - Abbath (2016)

Inmiddels ben ik alweer voor de derde keer naar de album stream aan het luisteren en ik moet zeggen dat ik hier een beetje gemengde gevoelens over heb.
De productie is om van te smullen, want alle instrumentatie staat lekker vet en hard in de mix en Abbath's gegrunt is ook prima te volgen.
Hij word op dit album bijgestaan door bassist Tom Cato Visnes (o.a. ex-Gorgoroth, Audrey Horne, God Seed, enz.), beter bekend onder zijn alias "King ov Hell". De drummer staat aangegeven onder het alias "Creature en blijkt Kevin Foley (Benighted) te zijn. Hij lijkt enkel het sessie-werk te hebben gedaan, want op Metal Archives staat inmiddels dat Gabe Seeber (The Kennedy Veil) de live-drummer is.
Jammer, want Foley is degene die op mij de beste indruk achterlaat. Zijn harde, strakke drumwerk op tracks als "Ashes of the Damned" en "Eternal" is om van te smullen. Abbath en King doen het ook niet slecht, maar worden naar mijn idee toch wat overpowered door Foley's geweld.
Verder slaagt Abbath er in vocaal opzicht niet in om van een van de nummers een echte kraker te maken. Het blijft allemaal wat standaard en voorspelbaar. Persoonlijk had ik in dat opzicht wel wat meer verwacht van een man met zo'n lange en best sterke carrière.
Tot nu toe weet het bij mij niet verder dan de middenmoot te komen.

Overigens vanwege de release van dit album in januari/februari vaak genoeg te zien op het Europese continent en in de zomer op een aantal festivals.

Inderdaad, en nu zondag 7 februari dus in de Trix in Antwerpen samen met Behemoth, Entombed A.D. en Inquisition - helaas uitverkocht

Metalbands met 'grinten' of 'grunten' of hoe je het maar noemt als 'zang' vind ik dus echt helemaal niets. En uit Scandinavië komen er een boel.

Wat moet ik mij hier eigenlijk precies bij voorstellen? Immortal stijl of meer de rauwe black 'n roll van 'I'?

Ik vind het maar een hele flauwe afspiegeling van wat eens Immortal was. Zelfde stijl maar dan geen reet aan zeg maar.

Ik moest er even aan wennen, maar eigenlijk is het best een leuke plaat. Ik vraag me wel af waarom dit onder zijn eigen naam uitgebracht is. Het is net zo immortal als Blizzard beasts destijds was (ook toen was Abbat de enige die nog over was na Battles in the North).

Deze plaat is een logische opvolger van immortals 'All Shall Fall' uit 2009. Het is dat ik weet dat er Abbath op het hoesje staat anders had ik er van overtuigd geweest dat dit een nieuwe immortal zou zijn. Het beukt allemaal lekker vrolijk weg zonder een moment echt te verrassen, het verveeld me echter ook geen moment. Ik vind het alleen jammer waarom deze plaat wederom zo.n loodzwaar geluid moet hebben, met een wat meer transparanter geluid (zoals op At the Heart of Winter) had het volgens mij allemaal wat betr tot zijn recht gekomen.

In het begin viel het mij wat tegen omdat ik juist heel erg gehoopt had op een plaat die me erg zou verrassen met een totaal ander geluid. Nu ik aan het idee gewent ben dat het 'gewoon' een nieuwe immortal is, maar dan onder Abbaths eigen naam uitgebracht, luisterd het best lekker weg.

Het heet geen Immortal omdat die naamsrechten bij Demonaz liggen. Volgens Abbath ligt Immortal op zijn reet en gaat hij daarom als Abbath verder.
Demonaz en Horgh ontkennen dat dan weer. Kortom, een nieuwe zwartgeblakerde soap lijkt geboren.

Verschijnt in veel "Best of 2016" jaarlijstjes, dus heb hem geprobeerd, maar niet veel bijzonders in mijn ogen. Het is ook niet slecht, en productie is ook fijn, maar snap de commotie niet zo.
Ben nooit zo'n Immortal liefhebber geweest, mss verklaart dat het..

En zelfs mocht je een Immortal-liefhebber zijn... Ik vind het maar een zeer saaie hap.

4* is wellicht wat veel van het goede voor een plaat die nooit meer geluisterd wordt, omdat ik hen uit verveling steeds af zet. Het is niet slecht, maar het verveeld me gewoon snel, daarnaast blijft er live helemaal niks over van deze band.

Tof solodebuut van Abbath, eenieder wel bekend van Immortal, maar het komt nog niet tot aan de enkels van het beste werk van die band. Op zich ook weer geen schande, natuurlijk..

Wat ik vooral hoor, is een artiest die zijn best doet om een bepaalde sfeer uit te dragen (duister en een tikje verdorven), maar daar niet helemaal in slaagt. Toegegeven: dat gaat wel in combinatie met een flinke dosis plezier, maar wat mij betreft net wat te vaak op automatische piloot. Een song als Fenrir Hunt klinkt dan wel weer als positieve verrassing.

3 sterren