Ashford & Simpson - Street Opera (1982)

Soulalbum van de week. Ik heb deze dus al geruime tijd (25 jaar) in huis. A&S, bekend als songwriters en producers, werkten voor veel tijdgenoten (Diana Ross, Marvin Gaye, Gladys Knight, Chaka Khan en zelfs Ray Charles), en werden zelf in 70's en later als artiest ook bekend van dance-hits 'Found a Cure' (vóór deze) en 'Solid' (na deze). Dit album was een stuk minder hit/disco-gevoelig, en raakte in de vergetelheid. Is volgens mij niet eens op CD uitgebracht. Bijna alle producties van zwarte muziek (ook buiten de disco) werden in deze tijd steeds strakker, met steeds hardere beats. Deze paste daar niet goed tussen.

Er werd door critici ook wel verzucht dat er nauwelijks meer 'soul' werd gezongen. A&S zijn nooit echt disco geweest, vielen er altijd een beetje tussenin, en maakte met dit album eigenlijk een soort voorloper voor de R&B, althans, zo heb ik dat altijd gezien.

Street Corner werd een piepklein hitje, en is hier onderdeel van het titel-nummer 'Street Opera' dat uit 5 delen bestaat. Street Opera zal indruk maken, al zal die misschien niet voor iedereen positief zijn. Van de nummers op kant 1 (1 tm 4) vind ik 'We can make it work'again' het beste, maar eigenlijk zijn alle nummers wel ok.

Als dit 20 jaar eerder was opgenomen dan '82 dan was het waarschijnlijk 4,5*/5* geweest. Topteksten , op zich mooie producties, maar wat me zeker niet bevalt aan dit album is die Pop-sfeer. Je hoort ook de stemmen in tegenstelling tot de beats wat minder goed vind ik.

Ik hou het op een 3*, die teksten/onderwerpen vind ik echt schitterend, maar productie vind ik niet slecht maar niks. Niet mijn ding.

Heb dit album beluisterd als soulalbum van de week. En ik wil graag met positieve deur in huis vallen. Vocalistisch is dit album van absoluut topniveau. Prachtige stemmen zeg! Elk nummer weten ze me te boeien en te "pakken."
Ik zit alleen een beetje met het muzikale gedeelte van dit album. Ik heb nu, anno 2007. het gevoel dat het simpele R&B-deuntjes zijn. Maar als je het bekijkt in de tijdsgeest zou het toen, 25 jaar geleden, weleens heel erg venieuwend zijn geweest.
Hou het nog op 3,5 ster. Misschien dat het nog een halfje stijgt.

en bedankt voor dit album sq

Weinig toe te voegen aan de 2 bovenstaande berichten. Zang is in orde, maar die producties zijn idd wat minder. Zit ook voor mij tegen de 4*, maar voor nu 3,5*.

Ligt het aan mij of zijn hier heel weinig op afgekomen... ?

Ja bij het jazz-album vd week is t drukker. Bij dit album stond nog helemaal niets, en het is ook geen ´erkend meesterwerk´, misschien scheelt dat ook.

En terecht moet ik eerlijk zeggen. Heb dit album nu vier keer gedraaid, maar weet eigenlijk niet wat ik er mee aan moet of over op digitaal papier kan zetten. De gedachten dwalen vaak af bij het draaien, om dan ineens weer tot de orde geroepen te worden door een prachtige melodie. Het is dus allemaal verre van slecht, maar ik vóel er helemaal niets bij. Ik berust dus in het feit dat ik het geniale van dit album over het hoofd zie.

Ligt totaal niet in mijn straatje en is absoluut niet iets wat ik zelf op enige andere manier tegengekomen zou zijn. Des te leuker om ook hier eens kennis mee te maken. Ik ken niet veel wat hiermee te vergelijken is, maar - misschien kan het aan mij liggen - moest wel vaak aan Womack & Womack denken. Alleen vind ik Womack & Womack wat 'hipper' (althans voor die tijd).

Dit is een stabiel album. De stemmen zijn goed, de arrangementen zijn dik voor mekaar en de teksten zijn aardig goed. Vooral de Street Opera zelf vind ik heel erg leuk om naar te luisteren, heerlijk over the top (die saxofoon in dat 'Working Man'-gedeelte is trouwens heerlijk). Ben het wel gedeeltelijk met lebowski eens: ik voel er alleen niet heel erg veel bij. Het album krijgt van mij 3,5 sterren.