Steve Hackett - To Watch the Storms (2003)
mijn stem
31 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Inside Out
-
Strutton Ground (3:04)
-
Circus of Becoming (3:48)
-
The Devil Is an Englishman (4:27)
-
Frozen Statues (2:58)
-
Mechanical Bride (6:40)
-
Wind, Sand and Stars (5:08)
-
Brand New (4:41)
-
This World (5:19)
-
Rebecca (4:20)
-
The Silk Road (5:25)
-
Pollution B * (0:59)
-
Fire Island * (5:24)
-
Marijuana Assassin of Youth * (5:49)
-
Come Away (3:12)
-
The Moon Under Water (2:14)
-
Serpentine Song (6:52)
-
If You Only Knew * (2:25)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
58:08
(1:12:45)
0
geplaatst: 16 oktober 2006, 21:32 uur
Flipper schreef:
Een album dat zich kan meten met 'Spectral Mornings'.
Een album dat zich kan meten met 'Spectral Mornings'.
Even iets rechtzetten.
Een album dat zich NIET kan meten met 'Spectral Mornings'.
0
geplaatst: 17 oktober 2006, 09:59 uur
Flipper schreef:
Even iets rechtzetten.
Een album dat zich NIET kan meten met 'Spectral Mornings'.
(quote)
Even iets rechtzetten.
Een album dat zich NIET kan meten met 'Spectral Mornings'.
Waarvan akte, Spectral is wel iets coherenter dan deze plaat. Sowieso iets waar ook de laatste plaat behoorlijk last van heeft.
0
geplaatst: 4 januari 2008, 15:26 uur
vigil schreef:
Waarvan akte, Spectral is wel iets coherenter dan deze plaat. Sowieso iets waar ook de laatste plaat behoorlijk last van heeft.
(quote)
Waarvan akte, Spectral is wel iets coherenter dan deze plaat. Sowieso iets waar ook de laatste plaat behoorlijk last van heeft.
Inderdaad. Toch vind ik hier sterkere nummers op staan dan op Wild Orchids. Als vanouds erg experimenteel maar toch herkenbaar Hackett. Je valt van het ene bizarre droombeeld in het andere.
0
geplaatst: 28 januari 2009, 22:21 uur
Ik heb dit album ooit eens gekocht omdat ik Steve Hackett kende van zijn periode bij Genesis. Wat vindt ik dit toch een fenomenaal guitarist.
Dit album is zeer experimenteel en is inderdaad een reis doorheen de wondere droomwereld van Steve Hackett.
Welk is eignlijk zijn beste of meest representatief album?
Dit album is zeer experimenteel en is inderdaad een reis doorheen de wondere droomwereld van Steve Hackett.
Welk is eignlijk zijn beste of meest representatief album?
0
koenenbw
geplaatst: 8 februari 2009, 21:12 uur
barrett schreef:
Ik heb dit album ooit eens gekocht omdat ik Steve Hackett kende van zijn periode bij Genesis. Wat vindt ik dit toch een fenomenaal guitarist.
Dit album is zeer experimenteel en is inderdaad een reis doorheen de wondere droomwereld van Steve Hackett.
Welk is eignlijk zijn beste of meest representatief album?
Ik heb dit album ooit eens gekocht omdat ik Steve Hackett kende van zijn periode bij Genesis. Wat vindt ik dit toch een fenomenaal guitarist.
Dit album is zeer experimenteel en is inderdaad een reis doorheen de wondere droomwereld van Steve Hackett.
Welk is eignlijk zijn beste of meest representatief album?
uiteraard Voyage of the Acolyte
0
Misterfool
geplaatst: 27 juli 2009, 14:41 uur
Engels Duvel in een doosje.
Sinds ik de Genesis box 1970-1975 in mijn bezit heb, ben ik helemaal verslaafd geraakt aan het gitaar werk van de beste man. Zijn atmosferische gitaar, die elementen van zowel jazz, klassiek en rock samenvoegt in een briljante coherente speelstijl, weet zich vaak perfect te vertalen naar zijn albums. En gelukkig voor mij is dit album zeker te scharen onder klassiekers als Defector en Voyage of the Ackolyte.
Eerste wat opvalt, is de zwaarmoedige duistere sfeer die niet zelden aan King Crimson doet denken. Hoewel de jazzy haast speelse melodieën nog steeds dat beetje extra extravaganza aan de tracks meegeven. Deze Nicholsonachtige symfo is wellicht niet zo gemakkelijk in een luisterbeurt te bevatten dan de meeste gepolijste genregenoten maar na meerdere luisterbeurten komt te klasse toch zeker bovendrijven.
Neem nou eens “the devil is a Englishman”. Het hele nummer heeft een luguber sfeertje met een humoristische ondertoon. Het nummer heeft iets weg van electrofunk. Maar wel de variant van steve hackett die voor de afwisseling niet enkel geniaal is met zijn gitaar maar ook met zijn stem. het doet op sommige momenten aan Christopher lee denken. De ironie spat van zijn stemwerk af.
Het beste nummer is hier echter the Mechanical Bride. Een Heerlijk gevecht tussen de ijle piano/keyboard partijen en de dreigende gitaar. Een mengelmoes van stijlen(O.A Jazz rock en avant garde) wordt gebruikt om het geheel maar zo dynamisch mogelijk te maken. Een nummer wat maar zo op de soundtrack van een horrorfilm had kunnen staan.
Naast deze twee diamantjes staat er nog een heleboel moois op het album. Zo heb je een volledig akoestisch nummer(the moon under water) een liefdeslied met een leuke twist(Rebecca) en een nummer met wereldse invloeden(the silk road). Eigenlijk is deze variëteit aan verschillende stijlen echt typisch iets voor hackett.
prima album van onze grote gitaarvirtuoos. veel gitaarspel , veel diversiteit en een lekker sfeertje. leuk ook om te zien dat hij invloeden van andere artiesten(king crimson) verwerkt in zijn album 4*
beste nummers: mechanical bride en the devil is a Englishman
slechste nummers: geen een eigenlijk
P.S waarom doet dit stuk me nou zo erg aan jack the ripper denken?
Young girls fall pleading at my feet
As I defile them one by one
Devouring half of London Town
Sinds ik de Genesis box 1970-1975 in mijn bezit heb, ben ik helemaal verslaafd geraakt aan het gitaar werk van de beste man. Zijn atmosferische gitaar, die elementen van zowel jazz, klassiek en rock samenvoegt in een briljante coherente speelstijl, weet zich vaak perfect te vertalen naar zijn albums. En gelukkig voor mij is dit album zeker te scharen onder klassiekers als Defector en Voyage of the Ackolyte.
Eerste wat opvalt, is de zwaarmoedige duistere sfeer die niet zelden aan King Crimson doet denken. Hoewel de jazzy haast speelse melodieën nog steeds dat beetje extra extravaganza aan de tracks meegeven. Deze Nicholsonachtige symfo is wellicht niet zo gemakkelijk in een luisterbeurt te bevatten dan de meeste gepolijste genregenoten maar na meerdere luisterbeurten komt te klasse toch zeker bovendrijven.
Neem nou eens “the devil is a Englishman”. Het hele nummer heeft een luguber sfeertje met een humoristische ondertoon. Het nummer heeft iets weg van electrofunk. Maar wel de variant van steve hackett die voor de afwisseling niet enkel geniaal is met zijn gitaar maar ook met zijn stem. het doet op sommige momenten aan Christopher lee denken. De ironie spat van zijn stemwerk af.
Het beste nummer is hier echter the Mechanical Bride. Een Heerlijk gevecht tussen de ijle piano/keyboard partijen en de dreigende gitaar. Een mengelmoes van stijlen(O.A Jazz rock en avant garde) wordt gebruikt om het geheel maar zo dynamisch mogelijk te maken. Een nummer wat maar zo op de soundtrack van een horrorfilm had kunnen staan.
Naast deze twee diamantjes staat er nog een heleboel moois op het album. Zo heb je een volledig akoestisch nummer(the moon under water) een liefdeslied met een leuke twist(Rebecca) en een nummer met wereldse invloeden(the silk road). Eigenlijk is deze variëteit aan verschillende stijlen echt typisch iets voor hackett.
prima album van onze grote gitaarvirtuoos. veel gitaarspel , veel diversiteit en een lekker sfeertje. leuk ook om te zien dat hij invloeden van andere artiesten(king crimson) verwerkt in zijn album 4*
beste nummers: mechanical bride en the devil is a Englishman
slechste nummers: geen een eigenlijk
P.S waarom doet dit stuk me nou zo erg aan jack the ripper denken?
Young girls fall pleading at my feet
As I defile them one by one
Devouring half of London Town
0
geplaatst: 28 juli 2009, 11:22 uur
Dat zal ook wel een referentie zijn naar Jack the Ripper als je het mij vraagt...
* denotes required fields.
* denotes required fields.