Bonnie Raitt - Dig In Deep (2016)

Hier een link naar een artikel over het nieuwe album van Bonnie Raitt. Bovendien kun je hier het eerste gedeelte beluisteren. Ik kan melden dat Raitt nog altijd in topvorm verkeert. Sla alleen nummer 2 wel even over. Een cover van INXS' I need you tonight. Dat had ze niet moeten doen. De rest van de nummers die alvast openbaar zijn gemaakt zijn gewoon top.
First Listen: Bonnie Raitt, 'Dig In Deep' : NPR

Lekker album hoor!!! Respect als je dit als vrouw op die leeftijd nog weet te doen (na de overgang zeg maar)!

Staat inmiddels op Spotify. Eerste luister beurt is niet verkeerd.

Mooie plaat. Ze is qua spel en stem nog steeds in topvorm. De nummers zelf zijn niet wereldschokkend, maar wel degelijk. Ruime voldoende wat mij betreft.

Eindelijk weer een album van deze roodharige dat ik van begin tot einde heb afgeluisterd. Dat was al een hele poos niet meer het geval.

Bonnie Raitt hoeft zich voor dit album bepaald niet te schamen. Gesteund door haar goede road-band, met o.a. de stevige drums van Ricky Fataar en toetsenist Mike Finnigan (B-3 orgel op What You're Doin' To Me ) zingt ze de longen uit haar lijf. Haar stem is, als ik mij niet vergis, in de loop der jaren donkerder geworden. Mij bevalt wat ik hoor heel erg, de band is in topvorm evenals Bonnie Raitt zelf.
Alleen zijn de liedjes misschien niet van het hoogste niveau, zoals hierboven al opgemerkt.
Ik wacht even met stemmen totdat ik de cd, die niet voorradig was in de winkel, in mijn speler kan stoppen. Gegarandeerd een opvrolijkend album bij dit saaie lenteweer.

Toen ik zag dat er een INXS-cover op stond, schrok ik wel even. Toen het langskwam herkende ik het ook direct, en ik vind het beter dan de versie die ik ken van INXS, al blijft het wel een beetje een vervelende song.

De rest van de plaat kent meer eigen werk dan ik gewend ben van haar, en over het algemeen klinkt deze plaat veel puurder en ouderwetser dan veel van haar jaren '90 werk. Een knappe plaat die erg lekker klinkt. Veel ruimte is er ook voor de gitaar en dan ook de slidegitaar. En uiteraard wordt er weer op erg hoog niveau gezongen.

de opvolger van "Slipstream" (2012) zet de funky blues rock sound van dat album voort. waar dat album geen enkele Bonnie Raitt original bevatte, staan er op dit album een 5-tal eigen nummers (1,5,8,10 en 12) waarvan een aantal co-written.

van die 5 nummers steken het stuwende funky "Unintended Consequense of Love" co-written met Jon Cleary, het groovy swingende "What You're Doin" To Me" en de afsluitende piano ballad "The Ones We Couldn't Be" er boven uit. de 2 met gitarist George Marinelli geschreven nummers "If You Need Somebody" en "The Comin' Round Is Going Through" zijn doorsnee rockers die minder bekoren.

van de 7 covers schittert zij vooral in een 3-tal ballads, de bluesy soul van "All Alone with Something to Say" van Nashville songwriters Gordon Kennedy en Steven Dale Jones, het ingetogen "Undone" (Bonnie Bishop) maar met name "You've Changed My Mind" een nummer van Joe Henry dat door hem werd geproduceerd afkomstig uit een eerdere 2010 sessie, waarover Bonnie Raitt in de liner notes opmerkt "too beauiful not to include".

het weliswaar lekker rockende "Need You Tonight" (Michael Hutchence/Andrew Farriss) en de rock n'roll van "Shakin' Shakin' Shakes" (Cesar Rosas/T-Bone Burnett) met gierend gitaarwerk overtuigen minder. de funky blues rock van "Gypsy Me" (George Kennedy/Wayne Kirkpatrick) doet dat wel.

"Dig in Deep" is een gedegen sterk album met weinig uitschieters, wellicht uitgezonderd de opener en de ballads "Undone" en "You've Changed My Mind" van de onvolprezen Joe Henry. het enige nummer waarop zijn band te horen valt met o.a. Bill Frisell (electric guitar) en Greg Leisz (acoustic guitar). "Dig in Deep" is wat mij betreft vanwege een aantal "mindere" nummers goed voor een krappe 4.

haar band is dezelfde als op "Slipstream" met de geweldige ritme sectie van James "Hutch" Hutchinson (bass), Ricky Fataar (drums, percussion) plus Mike Finnigan (Hammond B3) en George Marinelli (electric & acoustic guitars). er zijn gastrollen voor Jon Cleary (electric piano, backing vocals) en Patrick Warren (keyboards). Maia Sharp en Arnold McCuller verzorgden de backing voclas.

Album werd geproduceerd door Bonnie Raitt
(except track 11 produced by Joe Henry)

Wat een Raitt marathon potjandosie! Ben je ze nog niet beu?

haha spinout. de marathon zit er op. Tja ben een groot fan van Bonnie Raitt. volg haar werk al vanaf mijn zestiende of zo dus inmiddels ruim 50 jaar. veel albums van haar gaan al een leven mee. zo ook van haar tijdgenoot Ry Cooder. hun muziek maar ook die van vele anderen uit de 70's omarm je als ware het vrienden. stel je voor dat die ooit een duo album zouden maken met beiden op (slide) gitaar en Bonnie met haar zang. Wishful thinking....