Ian Gillan - Gillan's Inn (2006)

Hij is naar me onderweg.. besteld bij Proxis.... ben enorm benieuwd

Ik vind hem erg druk. Veel gitaargeweld. Bepaald niet onder de indruk. 2,5*

Redelijke cd.
Nummers zijn leuk opgepoetst maar ik vind hem ook erg druk.

De charme ligt hem in de samenwerking met bekende artiesten en opnieuw opgenomen nummers.

Persoonlijke favorieten: No Laughing in heaven, Now Worries en unchain your brain.

Erg druk inderdaad maar ondanks dat vind ik het een erg leuke cd. Het enthousiasme springt er letterlijk vanaf dat is wat de cd erg leuk maakt. Absolute favoriet is voor mij Bluesy Blue Sea. Wat een fantastisch nummer.

3,5 ster omdat Ian zo'n fantastische zanger is en dat hier maar weer laat zien!

Die bestelling van Proxis heb ik nooit gezien: want het was plots niet leverbaar.. nu ja, sinds vandaag heb ik em dus, en niet via Proxis - die meestal dat wat ik nou net bestel uiteindelijk niet hebben

Straks of morgen eens naar luisteren, dan pas een oordeel vellen en stemmen ;-D

Heel aangenaam album, veel variatie, stevig, niet van die richtingloze nummers en daarbij nog enkele klassiekers. Alleen wil het album in de vorm van een dualdisc niet afspelen op mijn vaste cd-speler, juist door die dualdisc, een stomme uitvinding trouwens. Steek er gewoon een cd en dvd apart in. Hopelijk is die dualdisc geen ding voor de toekomst.

Lekker rockend plaatje. Veel stevige rocknummers zoals Unchain Your Brain, Day Late and a Dollar Short maar ook een mooie ballad met Loving on Borrowed Time. Dit nummer is samen met Bluesy Blue Sea mijn favoriet. 3,5*

Begint weliswaar goed, maar gaandeweg slaat de vlam toch niet in de pan en wordt het een vermoeiende zit. Ian Gillan heeft When a Blind Man Cries al zo vaak opgenomen en er bestaan al veel versies van Speed King en Smoke on the Water. De eerste twee songs behoren tot Gillans toppers, Men of War moet hij zich met die uithalen niet meer aan wagen en No Laughing in Heaven heeft hij ook al zo vaak opgevoerd, vind dat maar een flauw verhaaltje. Sluit af met zijn voorliefde voor rock 'n' roll en alleraardigst dat zijn uitstapje naar Black Sabbath niet vergeten wordt. Is als 2CD digipack samen met Live in Anaheim heruitgegeven.

Dit is een lekkere plaat. Ik wordt alleen wel moe, dat iedere keer weer dezelfde D.P. nummers worden
opgenomen. Er zijn zoveel andere goede nummers van D.P.

zoals "Mad Dog" of "Call of the Wild".

Gillan zal op zijn feestje wel geen herinneringen ophalen aan albums waar de spanningen met Blackmore weer opliepen, daar moeten The House of Blue Light en Who Do We Think We Are bekend om staan.

Albums die kennelijk onder hoogspanning worden gemaakt halen vaak het beste van een ieder die er aan meewerkt naar boven. "House of Blue Light" is daar dus een goed voorbeeld van...….

Eens met The House of Blue Light, CD-versie van het album lijkt vandaag de dag lastig verkrijgbaar bij de leveranciers die ik bekijk. Heb naast de LP nog een CD met de 7-minuten versie van Strange Ways en The Spanish Archer zonder fade-out. Koester dat album nog steeds alhoewel het nu wel afdwaalt van Gillan's Inn.

Eén van de meest gezellige hardrock-cd's ooit, mooie afwisseling tussen bekende en minder bekende stukken en fantastisch om Trashed te horen met een vette productie.

Op "No laughing in Heaven" van dit album "Gillan's Inn" bezingt Ian Gillan dat helemaal niet zo leuk is hoog in de hemel. Veel te serieus en geen feesten, alleen maar vrome gezichten. Onze Ian adviseert U en mij om vooral door te gaan ons zondige leven te leven. Wellicht is het beneden in de hel allemaal veel leuker en gezelliger, wie zal het zeggen...
Maar wat maakt het eigenlijk uit, heaven or hell: als we in een volgend leven, waar dan ook, een sigaartje kunnen blijven roken en daarbij een goed glas whisky mogen drinken valt er niets te klagen.
Tot slot: Ian Gillan wordt op "No laughing in Heaven" begeleid door drummer Ian Paice, bassist Roger Glover en toetsenist Don Airey. Doodzonde dat Ian gitarist Ritchie Blackmore geen uitnodiging heeft gestuurd om mee te komen spelen...