Rhapsody of Fire - Into the Legend (2016)

De receptuur van Rhapsody (of Fire) is door de jaren heen weinig veranderd, met als enige grote verschil dat ze bijna per plaat professioneler klinken. Zo is de productie van deze plaat uitmuntend te noemen.
Ze kozen ervoor om bij dit album vooral veel lange nummers op te nemen. Iets dat toch wel bij de bombastische, verhaal vertellende stijl van de band past.
Fabio Lione glorieert op dit album. Het is weer een genot om naar het bereik van deze man zijn stem te luisteren en ik vind het goed om te horen dat hij nu nagenoeg accentloos klinkt.
Ondanks dat de receptuur veelal hetzelfde gebleven is, weet men toch nog te verrassen met het celtic klinkende "A Voice in the Cold Wind". Verder vind ik het gitaarwerk in het eerste deel van "Winter's Rain" goed.
Verder laten de heren op het bijna 17 minuten durende "The Kiss of Life" horen dat ze ook zonder Luca Turilli in staat zijn om epische composities te schrijven.
Wederom een sterk staaltje, epische Power Metal van de Italianen. Voor de liefhebbers van de band weer een sterke plaat.

Standaard Rhapsody plaat. Ik snap dat Luca Turilli weg wilde. Zijn nieuwe album is toch een duidelijke andere richting op gegaan, zonder het herkenbare Rhapsody geluid te verliezen. Dit is gewoon op safe spelen. Streelt de oortjes, maar niet de geest.

Er waren al een tijdje geruchten, maar nu is het officieel: Fabio Lione vertrekt bij Rhapsody of Fire. Jammer, toch wel een geweldig zanger. De rest van de band zegt door te gaan. Ben benieuwd of er nog iets komt.

En met de laatste Rhapsody plaat met Fabio Lione op zang is dan echt het einde van een tijdperk daar. Turilli drukte zijn stempel wel duidelijk op de muziek, maar hoe matig de vorige plaat ook was: Lione's stem was nog wel een genot om naar te luisteren. Into The Legend is verre van de kwaliteit van vroeger, maar het is in ieder geval geen straf om uit te zitten en bij vlagen zelfs erg goed. Openingstracks Distant Sky en Into The Legend klinken zelfs als behoorlijk klassieke Rhapsody, terwijl ook Winter's Rain een machtig mooie track is. Het fijne is sowieso dat de band weer gewoon gebruik maakt van een paar strijkers en fluitspelers, in plaats van dat hele verdomde orkest dat eigenlijk alleen maar gebruikt wordt op albums die ik toch onderaan mijn lijst heb staan. Op de afsluitende track The Kiss Of Life laat de band in tegenstelling tot Dark Wings Of Steel gelukkig ook nog horen dat ze best nog een goeie epic kunnen schrijven.

Ik zal Into The Legend graag meerdere malen nog opzetten en ben in ieder geval blij dat ik de marathon nog positief kan afsluiten. Hoe het in de toekomst verder zal gaan met de band is nu nog even een raadsel in ieder geval, al zal ik zeker bij de afsluitende tour in februari de boel gaan bezichtigen. Of ik zonder Lione nog zin heb in de band zal nog maar moeten blijken. Wel is duidelijk dat de band een aantal van de beste powermetalalbums ooit op naam heeft staan.

Eindstand
1. Power Of The Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 4,5*
3. Dawn Of Victory 4,5*
4. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
5. From Chaos To Eternity 4,5*
6. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
7. Legendary Tales 4,5*
8. Rain Of A Thousand Flames 4*
9. Into The Legend 4*
10. Triumph And Agony 3*
11. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
12. Dark Wings Of Steel 2,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Bruce Dickinson 4,08*
10. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
10. Manilla Road 4*
11. Stratovarius 4*
12. Brainstorm 4*
13. Symphony X 4*
14. Helloween 3,9*
15. Iced Earth 3,88*
16. Black Sabbath 3,6*
17. Rainbow 3.5*
18. Solitude Aeturnus 3.5*

Toch nog positief afsluiten. Eerlijk gezegd vrees ik echt voor toekomstig werk van Rhapsody Of Fire, nu ook Fabio Lione (en Oliver Holzwarth) weg zijn. Hoewel dit album best goed valt, is dit naar mijn idee ook het hoogst haalbare wat de band op dat moment kon doen.

Into The Legend opent best lekker. Niet uitzonderlijk, bepaald niet euforisch, maar het luistert goed weg en bij vlagen klinkt het prima. Zelfs de gitaarpartijen lijken nog van de hand van Luca Turilli. Toch voelt het anders. Gelukkig is er weinig orkest. De strijkers, de koren en de fluit keren terug. Dat zijn eigenlijk de enige extra's die daadwerkelijk wat toegevoegd hebben aan de muziek. Dat ook deze plaat geen concept heeft, is stiekem toch wel een gemiste kans.

Complimenten zijn vooral voor Lione, die zoals altijd weer zijn stinkende best doet. Ik snap zijn vertrek wel. De machtige Rhapsody is er gewoon niet meer. Met Valley Of Shadows kakt de plaat weer in en mist het echt pit. De epic op het eind is er weer en heeft een aantal goede momenten. Al met al is deze plaat een heel goede poging. Het is zeker niet slecht, maar ook niet goed genoeg om de kloof met de klassiekers te overbruggen. Die kloof lijkt zo goed als zeker gewoon te groot geworden. In februari staat Rhapsody Reunion in de Effenaar en dit was een geweldige voorbereiding.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 5*
3. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
4. Dawn Of Victory 4,5*
5. Legendary Tales 4,5*
6. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
7. Rain Of A Thousand Flames 4*
8. Into The Legend 3,5*
9. From Chaos To Eternity 3,5*
10. Triumph Or Agony 3*
11. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
12. Dark Wings Of Steel 2,5*

En dan beëindig ik ook met mijn marathon na het luisteren van 'Into The Legend', die geziene het vorig album toch nog positief uit de kast kwam. Het klinkt weer wat beter, en vertrouwder en sommige stukken waren eindelijk weer Rhapsody waardig. Geen irritante saaie riffs meer, en vaak gewoon ontzettend leuke solo's die voorbij wisten te komen. Het album komt weer aan maar, Rhapsody word nooit meer zo sterk als voorheen en ook dit werk haalt de klasse van 'vroeger' niet.

Er zaten zeker een paar sterke nummers op het album. Zo vond ik vooral 'Distant Sky', 'Into The Legend' weer heerlijk strak, en prima nummers om mee los te gaan. En ook nummers als 'Winter's Rain' en 'Rage of Darkness' wisten gewoon goed en lekker binnen te stormen, en met de rest van de nummers is ook het album 'Into The Legend' geen straf om uit te zitten, het luistert lekker weg met soms erg mooie harde stukken er tussen.

En dan kan ik met een gerust hart ook deze marathon positief afsluiten, en was ik zeker na 'Dark Wings of Steel' hier nogal sceptisch over. Het vertrek van Lione gaat een gemis worden in de geschiedenis van Rhapsody, en ook ik ben toch wel een beetje bang voor de toekomst van deze band die in het verleden ontzettend strak uit de kast wist te komen. Ja, Rhapsody was een leuke marathon, en ik zet het muziek graag nog vaker op, en ook dit album gaat zeker nog langs komen.

(voorlopige) Eindstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Into the Legend
08. Symphony of Enchanted Lands Part II
09. Triumph Or Agony
10. Dark Wings of Steel

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Slayer 3.21*
05. Twisted Sister 3.00*
06. Mötley Crüe 2.94*